II SAB/Ol 76/26

Dnia 23 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi A. A. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. w udostępnieniu informacji publicznej – oddala skargę.

A. A. (dalej: "skarżąca") wnioskiem z 12 lutego 2026 r. zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gołdapi (dalej: "PPIS") o udostępnienie informacji publicznej przez odpowiedź na pytania: 1. Na ile lat utrzymuje się odporność po szczepieniach: błonica, tężec, krztusiec, polio, Hib, gruźlica, WZW, odra, świnka, różyczka, pneumokoki? 2. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w ostatnim roku na terenie działania urzędu? 3. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w Polsce w ostatnich 5 latach? 4. Czy statystyki rozróżniają gruźlicę poszczepienną? Jeśli tak – ile, jeśli nie - dlaczego? 5. Dlaczego GIS nie zaleca posiewu w kierunku prątka BCG przy NOP? 6. Czy większość gruźlicy u dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienną? 7. Ile ciężkich NOP odnotowano w ostatnich 5 latach i jakich? 8. Za ile przypadków wypłacono odszkodowania? 9. Ile dzieci i osób 10. Czy istnieje lista dorosłych uchylających się od szczepień? Jeśli nie dlaczego? 11. Ile postępowań przymuszających prowadzono wobec dorosłych w ostatnich 5 latach? 12. Statystyki szczepień osób romskich, czeczeńskich i ukraińskich w ostatnich 5 latach. 13. Ile szczepień odroczono w ostatnich 5 latach? 14. Kto ustala przeciwwskazania do szczepień i kto za to odpowiada? 15. Ile nałożono kar na lekarzy za brak zgłoszenia NOP? 16. Jak ubiegać się o odszkodowanie za zgon związany z NOP? 17. Jak lekarz wyklucza nadwrażliwość na składniki szczepionki — jakie badania? 18. Czy WHO zaleca przymus szczepień? W jakiej formie? 19. Na jakiej podstawie prawnej urząd uznaje dane szczepienia za obowiązkowe po wyroku TKSK 81/19? 20. Czy Minister Zdrowia sporządził analizę epidemiologiczną przewidzianą w treści art. 17 ust. 10 i stanowiącą określenie delegacji ustawowej? Gdzie ją opublikowano? 21. Czy brak analizy nie czyni rozporządzenia niezgodnym z Konstytucją? (rozporządzenie wydane poza delegacją ustawową) 22. Z czego wynika różnica: Niemcy - 1 obowiązkowe szczepienie, Polska - ponad 40 dawek? 23. Ile zgłoszeń NOP odrzucono w ostatnich 5 latach i dlaczego? 24. Czy prowadzone są statystyki dotyczące regresu rozwojowego po szczepieniu? Jeśli nie dlaczego? 25. Ile kontroli przeprowadzono wobec lekarzy niewykonujących pełnej kwalifikacji? 26. Czy urząd bada skuteczność działań informacyjnych o szczepieniach? 27. Czy członkowie zespołów doradczych w tym sam Główny Inspektor Sanitarny składają oświadczenia o braku konfliktu interesów? Prośba o wzory i częstotliwość aktualizacji. 28. Jaki odsetek badań nad bezpieczeństwem szczepionek finansują producenci? 29. Czy urząd analizował zanieczyszczenia w szczepionkach (mikrocząstki, DNA)? Prośba o raporty. 30. Czy urząd nadzoruje badania przed- i porejestracyjne szczepionek? 31. Czy istnieją statystyki NOP przy jednoczesnym podaniu wielu szczepionek? Jak raportować NOP po podaniu wielu szczepionek na jednej wizycie? 32. Czy prowadzi się badania porównawcze dzieci szczepionych i częściowo szczepionych? 33. Czy posiadacie dane o liczbie dzieci z autyzmem 2000-2024 i czy dane są korelowane z obciążeniem szczepieniami? 34. Czy szczepionki są testowane laboratoryjnie po dostawie do Polski? 35. Czy urząd monitoruje działania lobbystyczne producentów wobec instytucji państwowych? PPIS w piśmie z 26 lutego 2026 r. udzielił odpowiedzi na ww. wniosek. Odpowiadając na pytanie nr 2 podał, że w 2025 r. odnotował 3 przypadki zachorowania na gruźlicę. W odpowiedzi na pytanie nr 7 wskazał, że w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 23 lutego 2026 r. do PPIS zgłoszony został 1 ciężki NOP, a ponadto odnotowano NOP: poważny 2 przypadki (rok 2025), poważny 1 przypadek (rok 2022), łagodny 6 przypadków (rok 2021), poważny 1 przypadek ( rok 2021), ciężki 1 przypadek (rok 2021);Wyjaśnił, że ostateczną weryfikację NOP prowadzi Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego, Państwowy Zakład Higieny (PZH), który jako krajowa jednostka specjalistyczna w zakresie nadzoru epidemiologicznego, gromadzi, weryfikuje i publikuje dane dotyczące NOP w Biuletynie Szczepienia Ochronne. Stwierdził, odnośnie do pytania nr 13 o ilość odroczonych szczepień, że w dokumentacji PSSE w Gołdapi odnotowano: 2020-0, 2021-0, 2022-5, 2023-1, 2024-0, 2025-2, 2026-8 (stan na 26.02.206 r.). Wyjaśnił w odpowiedzi na pytanie nr 15, że w ciągu ostatnich 5 lat PPIS w Gołdapi nie raportowały naruszeń art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2025 r., poz. 1675), w związku z czym PPIS w Gołdapi nie nałożył żadnych kar na lekarzy. Na pytanie nr 33 o dane o liczbie dzieci z autyzmem PPIS odpowiedział "nie", wyjaśniając jednocześnie, że nie jest właściwym adresatem tej informacji, gdyż zagadnienia wykraczają poza obszar wytworzonej lub przetworzonej przez organ informacji. Dodał, że Państwowa Inspekcja Sanitarna nie jest instytucją naukowo- badawczą, nie prowadzi własnych badań naukowych czy medycznych, zaś szeroki zakres informacji znajduje się na stronie https://szczepienia.pzh.gov.pl i w Biuletynie Szczepienia Ochronne. PPIS wyjaśnił ponadto w odpowiedzi na pytanie nr 4, że statystyki dotyczące klas chorób w Polsce i na świecie opierają się głównie na Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-10). Zgodnie z powyższą klasyfikacją nie opisuje się jednostki chorobowej - gruźlica poszczepienna. Gruźlicę klasyfikuje się w następujący sposób: Kod A15 - gruźlica układu oddechowego potwierdzona bakteriologicznie i histologicznie, Kod A16 - gruźlica układu oddechowego niepotwierdzona bakteriologicznie i histologicznie, Kod A17 - gruźlica układu nerwowego, Kod A18 - gruźlica innych narządów, Kod A19 - gruźlica prosówkowa. Odnośnie do pytania nr 9, wyjaśnił, że kwestie związane ze statystyką zgonów do 4 tygodnia od szczepienia dzieci i młodzieży do ukończenia 19 roku życia pozostają poza kompetencjami PPIS w Gołdapi, który nie prowadzi rejestru zgonów w tym zakresie. Wskazał na pytania nr 10 i nr 11, że zgodnie z § 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 782) i Programem Szczepień Ochronnych, dostępnym na stronie https://dziennikmz. mz.gov.pl/ legalact/2025/85/, obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym obejmuje dzieci i młodzież do 19 roku życia. W przypadku osób powyżej 19 roku życia są to szczepienia zalecane, związane z warunkami życiowo-zawodowymi, związanymi z kondycją zdrowotną z zastrzeżeniem sytuacji punktowych: styczność z chorym człowiekiem/zwierzęciem, zranionych, narażonych na zakażenie, czy podyktowanych obowiązkowymi wymogami szczepiennymi, których osoba nie zrealizowała wcześniej (obligatoryjność szczepień). Nie stosuje się takiego narzędzia jak lista osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i tym samym nie prowadzono żadnego postępowania. Zaznaczył, że nie jest właściwym adresatem powyższej informacji, gdyż zagadnienia wykraczają poza obszar wytworzonej lub przetworzonej przez organ informacji i poinformował, że w celu uzyskania odpowiedzi skarżąca może zwrócić się do innych źródeł, w tym do: Światowej Organizacji Zdrowia i lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Dodał, że źródłem informacji mogą być strony internetowe ww. organizacji czy porady prawne. W odpowiedzi na pytanie nr 12 poinformował, że statystyka szczepień wykonywanych u osób narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej pozostaje poza kompetencjami PPIS w Gołdapi i nie są prowadzone takie statystyki. Wyjaśnił, odnosząc się do pytania nr 14, że zgodnie z art. 17 ust. 2 - 5 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed szczepieniem. Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania. Lekarskie badanie kwalifikacyjne bezpośrednio poprzedza szczepienie ochronne. W przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej. PPIS wyjaśnił również, w odpowiedzi na pytanie nr 16, że kwestia niepożądanego odczynu poszczepiennego, który uprawnia do ubiegania się o świadczenie kompensacyjne została uregulowana w art. 17a ust. 1 ww. ustawy i przywołał treść ww. przepisu. Wyjaśnił również, kiedy przysługuje świadczenie tego typu i jakie działania niepożądane zostały objęte tym świadczeniem. Odnosząc się do pytania nr 19, wskazał na art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 17 ust. 10 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i przepisy rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, wyjaśniając jednocześnie, że załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia zawiera szczegółowe informacje dotyczące wieku, w którym powstaje obowiązek szczepienia oraz terminów wykonania danych szczepień. Stwierdził odnosząc się do pytania nr 23, że nie jest właściwym adresatem powyższej informacji, nie prowadzi rejestrów zgłoszeń NOP odrzuconych, a zagadnienia wykraczają poza obszar wytworzonej lub przetworzonej przez organ informacji. Na pytanie nr 24 o prowadzenie statystyk regresu rozwojowego, zaprzeczył, aby prowadził takie statystyki i zauważył, że Państwowa Inspekcja Sanitarna nie jest instytucją naukowo-badawczą i nie prowadzi własnych badań naukowych czy medycznych. Wyjaśnił w odpowiedzi na pytanie nr 25, że kontrole wobec lekarzy i podmiotów leczniczych w rozumieniu odpowiedzialności zawodowej prowadzą m.in. NFZ, Rzecznik Praw Pacjenta, Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej. Wskazał jednocześnie, że zagadnienia te wykraczają poza obszar wytworzonej lub przetworzonej przez organ informacji. W odpowiedzi na pytanie nr 26 poinformował, że zgodnie z § 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu wstrzymywania i wycofywania z obrotu produktów leczniczych i wyrobów medycznych (Dz. U. nr 57 poz. 347) zgłoszenie podejrzenia, że produkt leczniczy nie odpowiada ustalonym dla niego wymaganiom jakościowym, dokonuje się do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, a zgłoszenie to odbywa się przez kierownika opieki zdrowotnej, lekarza lub lekarza dentystę zatrudnionego w zakładzie opieki zdrowotnej. Odpowiadając na pytanie nr 31, poinformował, że w przypadku wystąpienia NOP po podaniu kilku szczepionek podczas jednej wizyty, procedury nakazują zgłoszenie wszystkich szczepionek, które mogły wywołać odczyn. Oświadczył, odnośnie do pytania nr 33 o dysponowanie danymi o liczbie dzieci z autyzmem, że nie posiada ich. Odpowiadając natomiast na pozostałe pytania poinformował skarżącą, że nie jest właściwym adresatem tych pytań, gdyż zagadnienia te wykraczają poza obszar informacji wytworzonej lub przetworzonej przez PPIS w Gołdapi. Nadto Państwowa Inspekcja Sanitarna nie jest instytucją naukowo-badawczą, nie prowadzi własnych badań naukowych czy medycznych. Dodał, że szeroki zakres informacji o szczepieniach znajduje się na stronie https://szczepienia.pzh.gov.pl i w Biuletynie Szczepienia Ochronne. Wskazał, że skarżąca może zwrócić się do innych podmiotów, wskazując jednocześnie konkretną instytucję (NFZ, Rzecznik Praw Pacjenta, Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej, Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc Zakład Epidemiologii i Organizacji Walki z Gruźlicą. PPIS wyjaśnił również, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, może nią być też treść określonego dokumentu. Nie można natomiast domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub dokonania interpretacji. Z tych samych powodów, przedmiotem wniosku o udzielenie informacji publicznej nie może być również stan «świadomości» organu. Skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę na bezczynność PPIS w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o: zobowiązanie PPIS do rozpoznania wniosku i udzielenia informacji publicznej, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik stwierdził, że pismem z 26 lutego 2026 r. PPIS nadesłał odpowiedź, udzielając w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania i odsyłając do publikacji. Przesłane odpowiedzi i odesłanie do publikacji, są niewystarczające, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącej informacji publicznej. Skarżącej nie udostępniono innych informacji, poza zawartymi w ww. piśmie. Stwierdził, że organ winien był udostępnić informację publiczną albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia. W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o oddalenie skargi w całości. Stwierdził, że udzielił skarżącej wyczerpującej informacji w pełnym zakresie w odniesieniu do danych, którymi dysponuje. W sytuacji braku danych, zgodnie z najlepszą intencją, odsyłał do dostępnych publikacji lub innych ośrodków czy organów, które są właściwymi dla danych informacji. Zaznaczył, że żadne z pytań nie zostało pominięte. W takiej sytuacji nie można zarzucać bezczynności. PPIS zauważył ponadto, że pełnomocnik skarżącej nie wskazał, które konkretnie odpowiedzi skarżąca kwestionuje ze względu na ich treść, oraz co do których uważa, iż informacji w ogóle nie udzielono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."). Właściwość w powyższym zakresie dotyczy niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlegała załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."). Ustawa ta przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Wynika z nich bowiem, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Ponadto, zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z 27.01.2016 r. I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli podmiot zobowiązany nie dysponuje informacją publiczną, jego obowiązek polega na poinformowaniu o tym wnioskodawcy w formie zwykłego pisma ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy. Podkreślić należy, że pisemne poinformowanie o tym, że organ nie posiada danej informacji publicznej nie jest równoważne z odmową jej udzielenia, co wymagałoby wydania decyzji. Przyjmuje się też, że podmiot zobowiązany jest zwolniony z obowiązku udostępniania żądanych informacji publicznych, jeżeli wykaże, że wnioskodawca jest już w ich posiadaniu (por. wyrok NSA z 15.03.2024 r. III OSK 225/22). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Bezczynność zaistnienie także, gdy organ zobowiązany udziela informacji niepełnej lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne znaczenie ma to, czy dany podmiot posiada informację publiczną żądaną przez wnioskodawcę. Organ ma obowiązek udostępnienia informacji tylko wtedy, gdy jest w jej posiadaniu. Nie ma natomiast takiego obowiązku, gdy wnioskowanej informacji nie posiada i to także wówczas, gdy powinien ją posiadać (por. wyroki NSA: z 23.09.2003 r. II SA 1852/03; 20.02.2013 r. I OSK 2235/12; 14.09.2023 r. III OSK 1209/22). Powyższe oznacza, że nieposiadanie wnioskowanej informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia stanowi na gruncie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. negatywną przesłankę udostępnienia tej informacji, co uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku o dostęp do informacji publicznej (por. wyrok NSA z 9.01.2015 r. I OSK 638/14). Nie sposób bowiem nałożyć na organ obowiązku i wymagać od niego udostępnienia informacji publicznej, której nie posiada (zob. np. wyrok NSA z 1.12.2023 r. III OSK 478/23). Skarżąca domagała się odpowiedzi na przytoczone wyżej 35 pytań. Wbrew zarzutom skargi, PPIS nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku, gdyż niezwłocznie to jest 26 lutego 2026 r., po otrzymaniu wniosku z 12 lutego 2026 r., który wpłynął do organu 13 lutego 2026 r., prawidłowo udostępnił skarżącej posiadane informacje publiczne odnoszące się do działalności tego organu, dotyczące pytań o numerach: 2, 7, 13, 15, 19, 24 (w części prowadzenia statystyk) i 33. W odniesieniu do tych pytań organ nie kwestionował obowiązku udostępnienia informacji publicznej, gdyż dotyczą rejestrów i ewidencji przypadków prowadzonych w PPIS, a więc odnoszą się do publicznej sfery działalności tego organu oraz są wytworzone lub posiadane przez ten organ zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416 z późn. zm.). PPIS udzielił odpowiedzi na podstawie danych gromadzonych w rejestrach, informując o ilości zachorowań, stwierdzonych niepożądanych odczynów poszczepiennych, ilości odroczenia szczepień, kar nakładanych na lekarzy, czy posiadana danych wskazanych w pytaniu nr 33. Odnośnie do pytań o numerach: 1, 3, 4, 8 – 12, 14, 16, 26, 30, 31 i 34 PPIS podał informacje wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów prawa i danych dostępnych publicznie, a także odesłał do właściwych organów lub do konkretnych źródeł informacji. W odpowiedzi na pozostałe pytania, PPIS zasadnie wyjaśnił skarżącej, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, wobec czego nie można domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub dokonania interpretacji. Nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. zagadnienia z zakresu wiedzy medycznej, farmakologii, jakości i skuteczności leków i szczepień, ochrony zdrowia oraz metod postępowania leczniczego (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z 16 listopada 2022 r. akt II SAB/Sz 211/22; wyrok WSA w Lublinie z 16 marca 2023 r. II SAB/Lu 10/23). Zagadnienia te nie mieszczą się w zakresie informacji o sprawach publicznych rozumianych jako informacje wytworzone przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, ani też informacje odnoszące się do władz, osób i innych podmiotów publicznych. Informacji publicznej nie stanowią dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres określa art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284 ze zm.) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz. U. Nr 254, poz. 1711). Wiedza organu o stanowisku Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szczepień ochronnych i w zakresie regulacji prawa krajowego również wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy bowiem polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. Ponadto, organ w trybie informacji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące przepisów prawa i wiedzy prawniczej, a także zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania przez organ wykładni przepisów (por. m.in. wyroki WSA z: 25 lutego 2021 r. II SAB/Wa 664/20; 15 grudnia 2022 r. III SAB/Gd 170/22; 28 grudnia 2022 r. II SAB/Lu 139/22). Obowiązujące powszechnie przepisy prawa krajowego nie są bowiem informacją publiczną. Co więcej, w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. organ nie jest obowiązany dokonywać ocen konstytucyjności prawa krajowego, jego wykładni, udzielać porad prawnych ani medycznych, czy też oceniać racjonalność bądź celowość regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tego organu. Innymi słowy, na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego bądź innych organów władzy publicznej (tak: WSA w Lublinie w wyroku z 28 grudnia 2022 r. II SAB/Lu 139/22). Reasumując, należy stwierdzić, że PPIS nie pozostaje w bezczynności, gdyż niezwłocznie, w ustawowym terminie, udostępnił skarżącej te wnioskowane informacje publiczne, które posiadał, poinformował też o tym, których informacji nie posiada. Podkreślenia wymaga, że organ udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania, udzielając możliwie wyczerpujących wyjaśnień zgodnie z posiadanym stanem wiedzy i w zakresie dysponowania taką informacją, nawet gdy pytania nie dotyczyły informacji publicznej, w konsekwencji czego nie był zobowiązany do udostępnienia takich informacji. Podniesione w skardze zarzuty związane z udzieleniem informacji publicznych w sposób niewyczerpujący, nie zostały uzasadnione. Pełnomocnik skarżącej nie podał, które odpowiedzi były niepełne i niejasne i w jakim zakresie wymagają stosownego uzupełnienia. Ogólne wskazanie, że organ udzielił niewystarczającej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku nie pozwala na zweryfikowanie stanowiska strony. Na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, udziela informacji niepełnej czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12.05.2022 r. II SAB/Ol 84/22). Taka sytuacja nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.