II SAB/Ol 73/26

Dnia 30 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi I. D. na bezczynność Burmistrza O. w udostępnieniu informacji publicznej - oddala skargę.

W dniu 20 stycznia 2026 roku I. D. (dalej jako: "strona", "skarżąca") wystąpiła do Burmistrza Olsztynka (dalej jako: "organ") z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie tematyki 12 filmów informacyjno-promocyjnych dotyczących wydarzeń na terenie gminy Olsztynek za okres 1.03.25 do 31.12.25, objętych umową nr [...], jaką Gmina Olsztynek zawarła z D. D. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...]. Pismem z 3 lutego 2026 roku organ poinformował stronę, że żądane przez nią informacje - tematyka reportaży oraz daty ich emisji przez nadawców - nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przytoczonej ustawy. Zdaniem organu są to utwory dziennikarskie, materiały medialne służące prezentacji faktów lub opinii, a nie dokumentowaniu działań organu, o którym mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W dniu 10 lutego 2026 roku skarżąca ponownie skierowała do Burmistrza Olsztynka wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie wydatkowania środków publicznych Gminy Olsztynek na działalność reklamową i promocyjną, t.j. ile filmów zostało przygotowanych i wyemitowanych, jakie są ich tytuły (jakich wydarzeń dotyczyły) oraz dat ich emisji w koncesjonowanej Telewizji [...] oraz na profilu Facebook Telewizji [...] za okres 1.03.25 do 31.12.25, objętych umową nr [...] zawartą przez Gminę Olsztynek z D. D. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...]. Z uwagi na to, że filmy zostały zrealizowane w ramach umowy między nadawcą a podmiotem publicznym i dotyczą działalności promocyjnej Gminy, to według skarżącej wnioskowana informacja kwalifikuje się jako informacja publiczna. W odpowiedzi pismem z dnia 24 lutego 2026 r. organ podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 3 lutego 2026 roku. Pismem z 10 marca 2026 r. skarżąca wywiodła skargę na bezczynność organu w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostepnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Burmistrza Olsztynka do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2) stwierdzenie, że bezczynność organu - Burmistrza nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu - Burmistrza na rzecz skarżącej wszelkich kosztów postępowania; 4) na podstawie art. 119 pkt. 4 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotem wniosku jest informacja dotycząca liczby filmów reklamowo-promocyjnych opłaconych przez organ ze środków publicznych i emitowanych w koncesjonowanej Telewizji ...], ich tematów (jakich wydarzeń dotyczyły) oraz dat publikacji. Taka informacja mieści się w zakresie informacji mających walor informacji publicznych podlegających udostępnieniu, bowiem zgodnie z Umową z dn. 27.02.2025 r. Gmina Olsztynek wydatkowała na ten cel w okresie od 1.03.25 do 31.12.25 kwotę 24 000 zł netto. Skoro zatem skarżącej nie została udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, to w ocenie strony oczywiste jest, że organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wskazując, że strona otrzymała informacje dotyczące zawartej przez Gminę Olsztynek umowy dotyczącej realizacji emisji filmów na zlecenie Gminy oraz uzyskała wiedzę o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wykonanie tejże umowy. W piśmie procesowym z 9 kwietnia 2026 r. skarżąca wniosła o: 1. nieuwzględnienie stanowiska organu w całości, 2. stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do art. 149 § 1 a p.p.s.a., 3. rozważeniu przez Sąd wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, 5. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlegała załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej w skrócie: "u.d.i.p". Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej, tj. udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA). W sytuacji gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, nie dotyczy informacji publicznej, leży w dyspozycji innego podmiotu, to właściwą formą udzielonej odpowiedzi jest forma pisemna bez konieczności zachowania szczególnej formy decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2055/16; z 24 października 2019 r., sygn. akt I OSK 910/18, publ. CBOSA). Innymi słowy, gdy organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej udostępnia posiadane informacje publiczne lub informuje stronę, że nie posiada żądanych danych lub informuje wnioskodawcę, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, to nie można organowi przypisać bezczynności, jeżeli stanowisko organu odpowiada rzeczywistości. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej - Państwa (por. np. wyroki NSA z dnia: 7 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3461/21, z 7 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3195/21, z 21 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 1059/22, publ. w CBOSA). W wyroku z 5 marca 2024 r. sygn. akt III OSK 136/22, publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (zob. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 452/16, i z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1177/12, dostępne w CBOSA). W związku z tym wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań. Ponadto dopóki określona informacja istnieje tylko w pamięci przedstawiciela władzy publicznej i nie została utrwalona w jakiejkolwiek formie, tak aby można było w sposób niebudzący wątpliwości odczytać jej treść, dopóty informacja taka nie ma waloru informacji publicznej (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2019 r. sygn. I OSK 2881/17, dostępny w CBOSA). Dlatego nie jest możliwe w ramach dostępu do informacji publicznej domaganie się od organu dokonania ocen, analiz, np. co do stanu wiedzy naukowej, medycznej, prawniczej, które nie przybrały uprzednio postaci w formie zmaterializowanego dokumentu, sporządzonego w związku z realizacją zadań publicznych. W trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest też możliwe domaganie się od organu wytłumaczenia podjętych działań czy zaniechań, a tym bardziej wyjaśnienie motywów działania innych organów (por. wyrok WSA w Olsztynie z 9 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Ol 37/24, publ. w CBOSA). Prawidłowe jest stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na wniosek, gdzie wskazano, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Zagadnienia określone we wniosku nie mieszczą się w zakresie informacji o sprawach publicznych rozumianych jako informacje wytworzone przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym ani też informacje odnoszące się do władz, osób i innych podmiotów publicznych (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SAB/Gd 63/25, publ. w CBOSA). Dodać należy, że organ takowych informacji nie miał obowiązku gromadzić z urzędu. Organ nie ma zatem obowiązku poszukiwać odpowiedzi na zadane pytania ani poszukiwać osób czy instytucji, które mogłyby zainteresowanemu takiej odpowiedzi udzielić, ani też udostępniać informacji, które nie dotyczą jego działalności a więc nie spełniają waloru informacji publicznych. Tego rodzaju działanie nie mieści się w zakresie udzielania informacji publicznej. Dodać należy, że - jak słusznie podniósł organ - strona otrzymała w trybie dostępu do informacji publicznej umowę zawartą przez Gminę Olsztynek oraz uzyskała wiedzę o wysokości środków publicznych wydatkowanych na wykonanie tejże umowy, które to informacje bez wątpienia stanowią informację publiczną. Przedmiotem zainteresowania skarżącej nie jest zatem w niniejszej sprawie umowa zawarta przez Gminę Olsztynek lub wysokość wydatkowanych środków publicznych (informacje te niewątpliwie już posiada), lecz tematyka filmów, które zostały zrealizowane w jej wykonaniu oraz daty ich emisji. Nie są to zaś informacje związane z działaniem organu. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie zarzucanej organowi bezczynności oraz naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wskazać nadto pozostaje, że przedmiotowe zarzuty praktycznie nie zostały uzasadnione, a nie jest rolą sądu doszukiwanie się stawianych w skardze motywów. Sporządzona skarga ma bowiem charakter zdawkowy i ogólnikowy. Niezrozumiały jest również zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym unormowaniem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, m.in. organy władzy publicznej. Do organów władzy publicznej niewątpliwie należy Burmistrz Olsztynka. Należy on więc do kręgu podmiotów obowiązanych do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej i zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, ale tylko tych mających charakter informacji publicznych. W ocenie Sądu organ udzielił zatem odpowiedzi na wniosek strony, załatwiając go prawidłowo. Uwzględniając dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do przypisania organowi bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Dlatego też Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając ją za niezasadną.