II SAB/Ol 19/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi D.L. i L.C. na bezczynność Dyrektora Agencji Mienia Wojskowego Oddziału Regionalnego w O. w przedmiocie umorzenia należności za lokal postanawia odrzucić skargę.

Wnioskiem z 11 lipca 2016 r. D.L. (dalej jako "skarżący") zwrócił się do Dyrektora Agencji Mienia Wojskowego Oddziału Regionalnego w O. (dalej jako "Dyrektor Agencji") o umorzenie zadłużenia wobec Agencji z uwagi na ciężką sytuację zdrowotną i finansową. W piśmie z 7 lutego 2017 r. Dyrektor Agencji odmówił umorzenia kwoty 10.849,27 zł, stanowiącej całość zadłużenia ustalonego na 31 stycznia 2017 r., z tytułu opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich za zajmowany lokal mieszkalny położony w "[...]". Uzasadniając odmowę, wskazano na posiadanie przez skarżącego udziału 1/8 nieruchomości. W piśmie z 7 marca 2017 r. skarżący i L.C. (dalej jako "skarżąca") zakwestionowali prawidłowość odmowy umorzenia przedmiotowej zaległości. Dyrektor Agencji udzielił odpowiedzi pismem z 21 marca 2017 r., podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Następnie, skarżący zwracali się z podaniami z 9 czerwca 2017 r., 21 sierpnia 2017 r., 31 października 2017 r., 18 lutego 2018 r., 20 sierpnia 2018 r., 29 listopada 2018 r., 2 lutego 2019 r., 23 sierpnia 2019 r., 13 i 22 grudnia 2019 r., 16 stycznia 2020 r., 20 września 2020 r. oraz 30 listopada 2020 r. o umorzenie ww. zaległości z tytułu wszelkich opłat związanych z używaniem ww. lokalu, na które otrzymali odpowiedzi w pismach z: 19 czerwca 2017 r., 5 września 2017 r., 6 listopada 2017 r., 8 marca 2018 r., 23 sierpnia 2018 r., 7 grudnia 2018 r., 18 lutego 2019 r., 2 września 2019 r., 3 i 27 stycznia 2020 r. oraz 18 grudnia 2020 r. W dniu 29 grudnia 2020 r. skarżący wnieśli skargę do tut. Sądu, w której zarzucili Dyrektorowi Agencji bezczynność we wszczęciu postępowania i wydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia egzekucji komorniczej, z pouczeniem o zażaleniu, lub wydaniu decyzji administracyjnej w sprawie umorzenia należności z tytułu opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich, z pouczeniem o prawie do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. bezczynności organu administracji w wydaniu: decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych niż wyżej wymienione aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Ponadto, stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wyjaśnić też należy, że z bezczynnością w sprawie administracyjnej mamy do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności jest skuteczny, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Nie każda zatem bezczynność organu administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2021 r., poz. 303) należności pieniężne przysługujące Agencji mogą być umarzane w całości lub w części w razie wystąpienia co najmniej jednego z następujących przypadków wymienionych w tym przepisie. Stosownie natomiast do ust. 11 tego artykułu umorzenie w całości lub w części należności następuje w formie jednostronnego oświadczenia woli z pozostawieniem w aktach sprawy oświadczenia Agencji. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4-6, gdy miejsce pobytu dłużnika jest znane, umorzenie należności następuje na podstawie umowy. Wobec jednoznacznej treści cytowanych przepisów należy stwierdzić, że ustawodawca nie przewidział decyzyjnego trybu orzekania o umorzeniu należności pieniężnych wobec Agencji Mienia Wojskowego. Z tych przepisów nie wynika również, aby w tej sprawie miały zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe, w zakresie kognicji sądu administracyjnego nie mieści się bezczynność Dyrektora Agencji w sprawie umorzenia należności za ww. lokal. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.