II SAB/Ol 176/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Rodziewicz po rozpoznaniu w dniu 3 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na bezczynność Kierownika Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt "[...]" w udostępnieniu informacji publicznej postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić skarżącemu 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

W skardze złożonej na bezczynność Schroniska dla Bezdomnych Zwierząt "[...]" (dalej: "schronisko", "organ") Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. (dalej: "stowarzyszenie", "skarżący") zarzuciło, że organ nie udostępnił informacji publicznej na wniosek z 23 lutego 2026 r. i wniosło o: zobowiązanie schroniska do rozpoznania ww. wniosku, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie z 25 czerwca 2026 r. schronisko udostępniło skarżącemu żądane informacje publiczne i wyjaśniło przyczyny zwłoki. W odpowiedzi na skargę schronisko wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej z uwagi na udostępnienie informacji publicznej przed rozpoznaniem sprawy przez sąd; ewentualnie w przypadku stwierdzenia przez sąd bezczynności – uznanie, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oraz nieorzekanie wobec schroniska dodatkowych środków dyscyplinujących (grzywna, przyznanie sumy pieniężnej skarżącemu), a także zasądzenie od schroniska na rzecz skarżącego wyłącznie kosztów niezbędnych. Pismem z 30 sierpnia 2026 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, cofnął skargę z uwagi na to, że organ udostępnił wnioskowaną informację publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie zaś z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z cytowanych przepisów wynika, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla sądu wiążące. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Jedynie w przypadku, gdy zdaniem sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 8.10.2017 r. sygn. I OSK 3/07, dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z pisma procesowego pełnomocnika skarżącej z 30 sierpnia 2026 r. wynika jednoznaczna wola cofnięcia wniesionej skargi na bezczynność, a okoliczności sprawy pozwalają na wniosek, że cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa. Z oczywistych względów cofnięcie skargi nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, gdyż nie były one przedmiotem skargi. Skoro w sprawie nie zachodzą okoliczności stanowiące przeszkodę do skutecznego cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 p.p.s.a., a oświadczenie pełnomocnika skarżącej w tym przedmiocie nie budzi żadnych wątpliwości, sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. W związku z tym, sąd w punkcie 1 postanowienia umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jednocześnie, wobec faktu, że skarga została cofnięta do dnia rozpoczęcia rozprawy, skarżącemu przysługuje zwrot uiszczonego wpisu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, o czym orzeczono w punkcie 2 postanowienia.