II SAB/Ol 119/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 września 2026 r. sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Wójta Gminy G. w udostępnieniu informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie pkt. 2 wniosku strony skarżącej z dnia [...]; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w zakresie pkt. 3 wniosku z dnia [...]; IV. zasądza od Wójta Gminy G. na rzecz D. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu 2 kwietnia 2026 r. do Urzędu Gminy w G. wpłynął wniosek D. J. (dalej: "skarżący") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. kopii protokołu, załączników do protokołów, listy obecności z posiedzenia połączonych Komisji Rewizyjnej, Komisji Budżetu i Strategii Finansowej, Komisji Skarg, Wniosków i Petycji, Komisji Planowania Przestrzennego i Rozwoju oraz Komisji Społecznej i Zasobów Kulturowych z dnia 27 marca 2026 roku; 2. kopii protokołu, załączników do protokołów, listy obecności Komisji Budżetu i Strategii Finansowej z dnia 27 marca 2026 roku. 3. kopii wniosku, który był rozpatrywany przez Komisję Budżetu i Strategii Finansowej w dniu 27 marca 2026 roku. Pismem z 15 kwietnia 2026 r. Wójt Gminy (dalej: "organ") przekazał skarżącemu wnioskowane protokoły z posiedzeń komisji. W zakresie pkt 3. wniosku wyjaśnił, że rozpatrywany wniosek jest dokumentem prywatnym i w związku z tym nie stanowi informacji publicznej. W dniu 26 kwietnia 2026 r. skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Wójta Gminy w udostępnieniu informacji publicznej. Zarzucił, że organ z naruszeniem art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.") nie udostępnił wnioskowanych załączników do protokołów i listy obecności oraz kopii wniosku, który był rozpatrywany przez Komisję Budżetu i Strategii Finansowej w dniu 27 marca 2026 r. Wniósł o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z 2 kwietnia 2026 r. we wskazanym zakresie; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że udostępnione zostały mu wnioskowane protokoły, ale odmówiono udostepnienia pozostałych dokumentów. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że żądany wniosek stanowi dokument prywatny. Podniósł, że z treści protokołu wynika, iż Komisja opiniowała wniosek o nieodpłatne przejęcie przez gminę nieruchomości gruntowych obręb W. Udokumentował, że w przeszłości organ udostępniał skarżącemu podobne wnioski, uznając je za informację publiczną. Według skarżącego rozpatrywany przez Komisję wniosek stanowi dokumentację prac organu stanowiącego i jest informacją publiczną. Oświadczył, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych dokumenty, na podstawie których komisje pracują i podejmują decyzje w sprawach publicznych, podlegają jawności. Twierdzenie, że dokument jest prywatny, a jednocześnie orzekanie o jego nieudostępnieniu zwykłym pismem jest naruszeniem prawa. Jeśli organ uważał, że wniosek nie jest informacją publiczną, winien wydać decyzję odmowną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Stwierdził, że dla oceny bezczynności organu kluczowe znaczenie ma ustalenie czy organ pozostawał bierny i nie podjął żadnych czynności zmierzających do realizacji obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Organ udzielił odpowiedzi na wniosek w terminie ustawowym, podejmując czynności zmierzające do realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Ewentualny brak części załączników miał charakter techniczny i został następnie usunięty poprzez ich dosłanie wiadomością e-mail z dnia 7 maja 2026r. Po stwierdzeniu omyłkowego niezałączenia skanów list obecności do przesłanej odpowiedzi, organ niezwłocznie uzupełnił przekazaną dokumentację, wyjaśniając, że brak załączników wynikał wyłącznie z przyczyn technicznych. Nie można zatem mówić o bezczynności organu. Zdaniem organu wnioski stron składane do Komisji nie są dokumentami urzędowymi, a prywatnymi. Organ podkreślił, że instytucja skargi na bezczynność służy przeciwdziałaniu całkowitemu brakowi działania organu, a nie kwestionowaniu kompletności lub sposobu realizacji obowiązku informacyjnego. W sytuacji, gdy organ podejmuje działania, odpowiada na wniosek i przekazuje żądane dokumenty, brak jest podstaw do uznania, że pozostaje w stanie bezczynności. Nadto, nawet przy przyjęciu, że dosłanie list obecności nastąpiło po dacie wniesienia skargi, to okoliczność ta skutkuje co najwyżej uznaniem, że organ załatwił sprawę w toku postępowania sądowego, co również wyłącza możliwość stwierdzenia aktualnej bezczynności. W replice skarżący podtrzymał skargę oraz zawarte w niej wnioski w całości. Podniósł, że twierdzenie organu o rzekomej awarii technicznej razi brakiem logiki. Gdyby w urzędzie doszło rzeczywiście do awarii technicznej, to informacja o tym pojawiłaby się w pierwszym piśmie bądź pojawiłby się o tym komunikat w BIP. Przesłanie brakujących dokumentów nastąpiło dopiero 7 maja 2026 r., czyli 22 dni po upływie terminu ustawowego. Działanie organu nie było wynikiem awarii, lecz bezpośrednią reakcją na złożoną skargę. Skarżący podkreślił też, że żądany wniosek Komisja rozpatrzyła i zaopiniowała. Z chwilą podjęcia działań przez Komisję dokument ten stał się integralną częścią dokumentacji przebiegu sprawy publicznej. Skarżący stwierdził, że sądy administracyjne jednomyślnie wskazują, że dokumenty trafiające do organu publicznego, zainicjowane przez podmioty prywatne, ale służące realizacji zadań publicznych (np. gospodarowanie mieniem gminy) tracą swój czysto prywatny charakter i podlegają udostępnieniu jako informacja o sprawach publicznych. Skarżący powołał się na zasadę zaufania obywatela do państwa –zasadę związania wcześniejszą praktyką i zarzucił, że organ nie wyjaśnił, dlaczego ta sama kategoria dokumentów w 2024 r. była informacją publiczną, a w 2026 r. stała się dokumentem prywatnym. Końcowo skarżący podniósł, że udostępnienie części informacji po terminie i po wniesieniu skargi świadczy o ustaniu bezczynności w dacie ich dosłania - 7 maja 2026 r. Nie zwalnia to Sądu z oceny, że do bezczynności doszło. Według skarżącego w tej sprawie naruszenie ma charakter rażący, gdyż organ zwlekał z przesłaniem elementarnych dokumentów (list obecności) i do tej pory bezprawnie odmawia udostępnienia kluczowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlegała załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Na zasadzie zaś art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno- technicznej, tj. udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie skarżący domagał się udostępnienia mu protokołów z posiedzeń komisji wraz z załącznikami, list obecności z posiedzeń oraz wniosku podmiotu prywatnego o nieodpłatne przejęcie przez gminę nieruchomości gruntowych, który podlegał zaopiniowaniu przez Komisję Budżetu i Strategii Finansowej na posiedzeniu z dnia 27 marca 2026 r. Z treści załączonego protokołu z tego posiedzenia wynika, że Komisja postanowiła przełożyć decyzję o przejęciu działek na kolejny rok budżetowy. Wójt Gminy, który jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępnienia posiadanej informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) w wymaganym terminie udzielił odpowiedzi na wniosek, przy czym nie załatwił wniosku całościowo. Bezspornym w sprawie pozostaje, że organ zrealizował wniosek w zakresie udostępnienia żądanych protokołów w ustawowym terminie, przed wniesieniem skargi. Natomiast wnioskowane załączniki (listy obecności, które stanowiły jedyny załącznik do każdego z protokołów) dosłał skarżącemu dopiero po wniesieniu skargi, a przed jej przekazaniem Sądowi. Żądane protokoły z posiedzenia komisji oraz listy obecności radnych uczestniczących w posiedzeniu komisji, które stanowiły jedyny załącznik do każdego z protokołów, stanowiły informację publiczną, gdyż dotyczyły zasad funkcjonowania organów władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. e u.d.i.p.) oraz stanowiły dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym organ pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia skargi (26 kwietnia 2026 r.), gdyż do tego czasu nie udostępnił skarżącemu wnioskowanych list obecności z posiedzeń komisji. Okoliczność, że w dniu 7 maja 2026 r. organ dosłał skarżącemu brakujące dokumenty świadczy o ustaniu bezczynności z tym dniem. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ powinien był najpóźniej w terminie 14 dni od daty doręczenia mu wniosku udostępnić wnioskowane informacje lub wydać decyzję odmowną. W tym samym terminie organ powinien był ewentualnie poinformować skarżącego, stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim załatwi wniosek. Naruszenia terminów nie mogą usprawiedliwiać sygnalizowane przez organ problemy techniczne, jeżeli organ nie skorzystał z trybu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Istotnym w sprawie jest więc, że organ po wniesieniu skargi załatwił pkt 2. wniosku w całości. W sytuacji ustania bezczynności w tym zakresie przed rozpatrzeniem skargi Sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie zarzucanej bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16 i wyrok NSA z 7 maja 2026 r., sygn. akt III OSK 2058/25, publ. w CBOSA). W takich przypadkach, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w pkt I. wyroku. Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, co jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi przez organ, nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie stwierdzenia czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II. wyroku. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, organ nie dopuścił się zaniedbań, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W orzecznictwie wskazuje się, że kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie bezczynności organu do naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 26.05.2020r., sygn. II OSK 4016/19, CBOSA). Mając powyższe na uwadze, Sąd uwzględnił, że organ w ustawowym terminie udzielił odpowiedzi na wniosek i przesłał skarżącemu wnioskowane protokoły. Organ przyznał, że omyłkowo nie załączono skanów list obecność. Po wniesieniu skargi organ zauważył błąd i w krótkim czasie przesłał skarżącemu brakujące dokumenty. Świadczy to o dobrej woli organu. Uzasadniało to przyjęcie, że zaniechanie terminowej realizacji wniosku nie było celowym działaniem. Organ w stosunkowo krótkim czasie sam podjął działanie przepisane prawem, usprawiedliwiając opóźnienie w załatwieniu wniosku. Z tych przyczyn nie można organowi przypisać rażącego naruszenia prawa. W pozostałym zakresie skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. o czym orzeczono w pkt III. Wyroku. Organ prawidłowo poinformował skarżącego w ustawowym terminie zwykłym pismem, że żądany wniosek dotyczący nieodpłatnego przekazania nieruchomości na rzecz gminy, który podlegał zaopiniowaniu na posiedzeniu Komisji, stanowi dokument prywatny i nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję administracyjną organ wydaje tylko, gdy odmawia udostępnienia informacji publicznej. Jeżeli żądany dokument nie zawiera informacji publicznej, to nie ma zastosowania art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W takim przypadku organ ma obowiązek jedynie poinformować wnioskodawcę, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Wbrew twierdzeniu skarżącego w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone pozostaje stanowisko, zgodnie z którym wniosek podmiotu prywatnego inicjujący indywidualne postępowanie przed organem wchodzi w skład akt sprawy dokumentujących postępowanie organu. Jednak sam w sobie nie zawiera danych publicznych, a tym samym nie podlega udostepnieniu w trybie u.d.i.p. Zgodnie z uchwałą NSA z 9 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 7/13, ONSAiWSA 2014/3/37, akta spraw są jako całość zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu. Akta są pewnym przedmiotem, którego dotyczą przepisy szczególne odnoszące się zarówno do jego tworzenia, rejestrowania, przechowywania, jak i udostępniania. Jednak w trybie u.d.i.p. nie można żądać dostępu do akt sprawy, ale konkretnych informacji, które mają walor informacji publicznych (por. wyroki NSA z 22 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1280/17 i z 18 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1521/15, publ. w CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że na akta postępowania mogą składać się dokumenty, które zawierają informację publiczną lub nie. W aktach mogą znajdować się materiały, które nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej lub inne podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej. Wnioskodawca ma prawo uzyskania informacji publicznej, a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 757/12, publ. w CBOSA). Argument ten został następnie powtórzony w uzasadnieniu uchwały NSA z 9 grudnia 2013 r. I OPS 7/13. Z kolei w wyroku z 11 maja 2006 r., II OSK 812/05, NSA podkreślił, że dokumenty prywatne, jako takie, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Co do zasady sprawą publiczną nie są bowiem konkretne sprawy określonej osoby lub podmiotu (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1359/18, publ. CBOSA), tj. przedkładane przez strony dokumenty prywatne, wnioski. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, publ. w CBOSA). Chodzi tu o dokumenty sporządzone przez organ, wyrażające stanowisko organu. Dokument prywatny skierowany do organu administracji publicznej, nie staje się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do niego zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Jawny jest jedynie wynik postępowania zainicjowany wnioskiem podmiotu indywidualnego. Odmienne stanowiska wyrażane w orzecznictwie dotyczyły zupełnie innych trybów postępowania, np. postępowań konkursowych i składanych w nich ofert przez podmioty indywidualne. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w rozpatrywanym przypadku. Nie ma też racji skarżący, że skoro organ w 2024 r. udostępnił w trybie u.d.i.p. podobny wniosek podmiotu indywidualnego, to powinien tak samo uczynić obecnie. Uprzednia błędna praktyka organu nie może uzasadniać dalszego naruszania prawa. Stosownie do art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W wyroku z 21 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1871/20 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przez "utrwaloną praktykę" w rozumieniu cytowanego przepisu rozumieć trzeba zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Podkreślił, że praktyka organów administracji, o której mówi wskazany przepis, powinna być przede wszystkim zgodna z prawem. Tylko bowiem tak praktyka może być uznana za odpowiadającą zasadzie pewności prawa i być źródłem uzasadnionych oczekiwań (por. A. Wróbel, w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz Komentarz aktualizowany do K.p.a., uwaga 21 do art. 8, Lex 2020). O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) rozstrzygnięto na zasadzie art. 201 § 1 p.p.s.a. w pkt. IV. wyroku.