II SAB/Ol 104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Izby Aptekarskiej na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zezwolenia na prowadzenie apteki postanawia 1. Odrzucić skargę. 2. Zwrócić na rzecz Izby Aptekarskiej kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Izba Aptekarska wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zezwolenia na prowadzenie apteki. Skarga podpisana została przez Prezesa Izby Aptekarskiej. Wniesienie skargi poprzedzone zostało dwukrotnym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 września 2016 r. i z dnia 30 września 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi (art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 wskazanego powyżej przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca zwracała się dwukrotnie z wezwaniem skarżonego organu do usunięcia naruszenia prawa (wezwanie z dnia 20 września 2016 r. i z dnia 30 września 2016 r.), co wynika z materiału aktowego niniejszej sprawy. Czynność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością wywołującą skutki prawne, dlatego nie może być przez stronę powtarzana, a jako skuteczną traktować należy pierwszą z dokonanych czynności, zatem wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 września 2016 r. Zwrócić uwagę należy, iż przyjęcie, że wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa może być przez stronę składane wielokrotnie, stawiałoby wzywającego w bardziej uprzywilejowanej pozycji od innych wnoszących skargi podmiotów. Jednokrotna możliwość złożenia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi gwarancję stabilności obrotu prawnego i jasnych zasad postępowania. Stawiając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa obok innych środków odwoławczych, takich jak odwołanie czy zażalenie, zwrócić uwagę należy, iż traktować trzeba je w taki sam sposób, nie ma bowiem podstaw do uprzywilejowania tego właśnie środka odwoławczego względem innych. Stanowisko powyższe ugruntowane zostało na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (vide: postanowienia NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06 czy z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 754/08, LEX nr 506026) Stwierdzić zatem należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko raz. W niniejszej sprawie skargę należało zatem wnieść do Sądu w terminie 30 dni liczonym od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Kolejne wezwanie strony skarżącej w tej samej sprawie nie może już być traktowane jako wezwania w rozumieniu przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. W związku z tym, że organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa - pismo organu z dnia 26 września 2016 r. - to przyjąć należy, że termin na wniesienie skargi upłynął najpóźniej w dniu 30 października 2016 r., skoro w piśmie z dnia 30 września 2016 r. - będącym ponownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa - skarżący potwierdza odbiór pisma z dnia 26 września 2016 r. Tymczasem strona skarżąca wywiodła skargę do sądu dopiero w dniu 10 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k.10), a zatem, co najmniej 11 dni po terminie. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało zwrócić stronie kwotę uiszczoną tytułem wpisu od wniesionej skargi.