II SAB/Ol 10/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi Spółki A na bezczynność Wojewody w wydaniu zezwolenia na pracę cudzoziemca postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić stronie skarżącej cały uiszczony wpis w kwocie 100 zł. (słownie: sto złotych); 3) oddalić wniosek strony skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania od organu.

W dniu 25 lutego 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga Spółki A (dalej zwanej Spółką) na bezczynność Wojewody w wydaniu zezwolenia na pracę cudzoziemca. Skarga ta została przekazana tutejszemu Sądowi przez organ, którego bezczynność zaskarżono wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w której organ wniósł o oddalenie skargi. Pismem z dnia 3 marca 2019 r. Spółka cofnęła powyższą skargę wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Podała przy tym, że organ, po wniesieniu skargi na bezczynność, wydał decyzję (zezwolenie na pracę), co oznacza, że w istocie dokonał samokontroli, co skutkuje bezprzedmiotowością postępowania i w konsekwencji prowadzi do umorzenia tego postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wywiodła, że w sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie doszło do zbiegu dwóch podstaw umorzenia postępowania sądowego wywołanego skargą na bezczynność – z jednej strony, powodem umorzenia było cofnięcie skargi, a z drugiej, bezprzedmiotowość postępowania z innych przyczyn (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), wyrażająca się w wydaniu przez organ, po wniesieniu skargi na bezczynność, decyzji, której dotyczyła ta skarga. Spółka przytoczyła przy tym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w postanowieniu z dnia 14 września 2018 r. sygn. akt II OZ 876/18, że umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku wydania decyzji po wniesieniu skargi na bezczynność należy uznać za "surogat" uwzględnienia skargi, który uzasadnia zasądzenie kosztów postępowania na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), "skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności". W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne i wobec tego umorzył postępowanie orzekając jednocześnie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki o zasądzenie pozostałych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Zwrot kosztów postępowania od organu przysługuje bowiem stronie skarżącej co do zasady jedynie w razie uwzględnienie skargi (art. 200 p.p.s.a.), ewentualnie w razie umorzenia postępowania, lecz wyłącznie w sytuacji skorzystania przez organ z instytucji tzw. autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.). Wówczas jednak, na co również zwróciła uwagę Spółka, podstawą umorzenia postępowania sądowego jest art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a zwrot kosztów postępowania przysługuje stronie skarżącej na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Natomiast umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., będące następstwem skutecznego cofnięcia skargi, nie daje podstaw do orzeczenia o zwrocie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, a jedynie do zwrotu przez Sąd wpisu od skargi, o ile cofnięcie skargi nastąpiło do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., rozstrzygnięto jak w pkt 2 sentencji. O oddaleniu wniosku o zasądzenie kosztów postępowanie, na podstawie a contrario art. 201 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w pkt 3 sentencji.