II SAB/Lu 93/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) Sędzia WSA Maciej Gapski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi E. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

Wnioskiem z 25 lutego 2026 r. E. K. zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie (dalej: jako "organ") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci odpowiedzi na następujące pytania. 1. Na ile lał utrzymuje się odporność po szczepieniach: błonica, tężec, krztusiec, polio, Hib, gruźlica, WZW, odra, świnka, różyczka, pneumokoki? 2. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w ostatnim roku na terenie działania urzędu? 3. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w Polsce w ostatnich 5 latach? 4. Czy statystyki rozróżniają gruźlicę poszczepienną? Jeśli tak — ile? Jeśli nie — dlaczego? 5. Dlaczego GIS nie zaleca posiewu w kierunku prątka BCG przy NOP? 6. Czy większość gruźlicy u dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna? 7. Ile ciężkich NOP odnotowano w ostatnich 5 latach i jakich? 8. Za ile przypadków wypłacono odszkodowania? 9. Ile dzieci i osób 10. Czy istnieje lista dorosłych uchylających Się od szczepień? Jeśli nie — dlaczego? 11. Ile postępowań przymuszających prowadzono wobec dorosłych w ostatnich 5 latach? 12. Statystyki szczepień osób romskich, czeczeńskich i ukraińskich w ostatnich 5 latach. 13. Ile szczepień odroczono w ostatnich 5 latach? 14. Kto ustała przeciwwskazania do szczepień i kto za to odpowiada? 15. Ile nałożono kar na lekarzy za brak zgłoszenia NOP? 16. Jak ubiegać się o odszkodowanie za zgon związany z NOP? 17. Jak lekarz wyklucza nadwrażliwość na składniki szczepionki — jakie badania? 18. Czy WHO zaleca przymus szczepień? W jakiej formie? 19. Na jakiej podstawie prawnej urząd uznaje dane szczepienia za obowiązkowe po wyroku TK SK 81/19? 20. Czy Minister Zdrowia sporządził analizę epidemiologiczną przewidzianą w treści art. 17 ust. 10 i stanowiącą określenie delegacji ustawowej? Gdzie ją opublikowano? 21. Czy brak analizy nie czyni rozporządzenia niezgodnym z Konstytucją? (rozporządzenie wydane poza delegacją ustawową); 22. Z czego wynika różnica: [...] — 1 obowiązkowe szczepienie, [...] — ponad 40 dawek? 23. Ile zgłoszeń NOP odrzucono w ostatnich 5 latach i dlaczego? 24. Czy prowadzone są statystyki dotyczące regresu rozwojowego po szczepieniu? Jeśli nie — dlaczego? 25. Ile kontroli przeprowadzono wobec lekarzy niewykonujących pełnej kwalifikacji? 26. Czy urząd bada skuteczność działań informacyjnych o szczepieniach? 27. Czy członkowie zespołów doradczych, w tym sam Główny Inspektor Sanitarny, składają oświadczenia o braku konfliktu interesów? Prośba o wzory i częstotliwość aktualizacji. 28. Jaki odsetek badań nad bezpieczeństwem szczepionek finansują producenci? 29. Czy urząd analizował zanieczyszczenia w szczepionkach (mikrocząstki, DNA)? Prośba o raporty. 30. Czy urząd nadzoruje badania przed- i porejestracyjne szczepionek? 31. Czy istnieją statystyki NOP przy jednoczesnym podaniu wielu szczepionek? Jak raportować NOP po podaniu wielu szczepionek na jednej wizycie? 32. Czy prowadzi się badania porównawcze dzieci szczepionych i częściowo szczepionych? 33. Czy posiadacie dane o liczbie dzieci z autyzmem 2000-2024 i czy dane są korelowane z obciążeniem szczepieniami? 34. Czy szczepionki są testowane laboratoryjnie po dostawie do Polski? 35. Czy urząd monitoruje działania lobbystyczne producentów wobec instytucji państwowych? W odpowiedzi na wniosek strony pismem z 9 marca 2026 r. organ udzielił następujących odpowiedzi na powyższe pytania. Ad. 1) Tutejszy organ nie prowadzi badań w kierunku okresu utrzymywania się odporności u osób zaszczepionych, zatem nie dysponuje danymi w tym zakresie. Ad. 2) Na terenie działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie zostało zarejestrowanych 52 przypadki zachorowań na gruźlicę w 2025 roku. Ad. 3) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie prowadzi statystyk zachorowań na gruźlicę na terenie całego kraju i nie posiada informacji w tym zakresie. Ad. 4) Dane statystyczne dotyczące zgłaszalności gruźlicy nie uwzględniają przypadków gruźlicy poszczepiennej. Jednakże w trakcie dochodzenia epidemiologicznego każdego zgłoszonego przypadku uwzględnia się związek skutkowo-przyczynowy z wykonanym szczepieniem przeciwko gruźlicy. Na terenie działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie w 2025 roku nie stwierdzono przypadków gruźlicy poszczepiennej. Ad. 5) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi z jakiego powodu Główny Inspektor Sanitarny w przypadku wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego po szczepieniu przeciwko gruźlicy nie zaleca wykonywać posiewu w kierunku prątka szczepionkowego BCG. Z powyższym pytaniem należy się zwrócić do Głównego Inspektora Sanitarnego. Ad. 6) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie prowadzi statystyk zachorowań na gruźlicę na terenie całego kraju, stąd nie dysponuje informacjami pozwalającymi na udzielenie odpowiedzi na pytanie czy większość gruźlicy poszczepiennej u dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna. Ad. 7) W ciągu ostatnich 5 lat zostało zarejestrowanych 9 ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych, z których 2 zostały przekwalifikowane na poważne niepożądane odczyny poszczepienne oraz 1 na łagodny niepożądany odczyn poszczepienny w związku z przeprowadzoną diagnostyką wskazującą na inną przyczynę występowania objawach chorobowych. W pozostałych 6 przypadkach odczyny zostały zgłoszone przez lekarzy ze względu na występowanie następujących objawów: podejrzenie wystąpienia u dziecka epizodu napadowego/drgawek toniczno-klonicznych, stwierdzenie u dziecka zachłystowego zapalenia płuc, wystąpienie podwyższonych parametrów zapalnych we krwi, omdlenia, bezdechu, utraty przytomności, wiotkości, sinicy ust. Ad. 8) Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie biorą udziału w procesie dochodzenia odszkodowań związanych ze skutkami wystąpienia negatywnych odczynów poszczepiennych i nie mają wiedzy o ewentualnych wypłatach takich odszkodowań. Ad. 9) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie znajduje się w posiadaniu informacji pozwalających stwierdzić, czy były przypadki dzieci i dorosłych do 19 roku życia, którzy zmarli do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie. Brak jest wymogów prawnych zgłaszania takich przypadków Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Lublinie. Ad. 10) Obowiązek szczepień ochronnych obejmuje dzieci i dorosłych do ukończenia 19. roku życia. Wobec powyższego wykazy osób powyżej 19. roku życia uchylających się od szczepień ochronnych nie są prowadzone ze względu na brak wymogu zgłaszania takich przypadków. Ad.11) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie prowadził "postepowań przymuszających" wobec osób dorosłych nierealizujących obowiązku szczepień. Ad.12) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie prowadzi statystyk wykonywania szczepień ochronnych ze względu na narodowość. Ad.13) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie posiada statystyk dokonywanych przez lekarzy odroczeń ze szczepień ochronnych. Brak jest podstaw prawnych zgłaszania przez lekarzy odroczeń ze szczepień ochronnych. Ad. 14) Przeciwwskazania zdrowotne do wykonania szczepienia ochronnego są wykazywane przez producentów preparatów szczepionkowych i zawarte są w Charakterystyce Preparatu Leczniczego oraz w ulotkach dla pacjenta. Przeciwwskazania zdrowotne do wykonania szczepienia ochronnego stwierdza lekarz w trakcie kwalifikacji do szczepienia, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną. Ad. 15) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie w dwóch przypadkach nałożył grzywny na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat. Ad. 16) Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie posiadają kompetencji w sprawach związanych z wypłatą odszkodowań za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych. Możemy jedynie wskazać na regulacje zawarte w tym zakresie w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2025 r. poz.1675) w art. 17a i następne. Ad. 17) Z pytaniami w zakresie ewentualnej możliwości wykluczenia przez lekarza nadwrażliwości na składniki szczepionki przed szczepieniem oraz możliwych do wykonania badań zmierzających do wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub wykrycia niedoborów odporności należy zwrócić się do lekarza, gdyż tutejszy organ nie posiada kompetencji tym zakresie. Ad. 18) Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne jako główne narzędzie w walce z chorobami zakaźnymi, natomiast w kwestiach związanych z działalnością tej organizacji należy zwrócić się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej bezpośrednio do tego podmiotu. Ad. 19) Podstawą prawną wskazującą rodzaj szczepienia ochronnego i wymagany termin jego wykonania jest § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 782). Ad. 20, 21) Pytania dotyczące ewentualnych analiz sytuacji epidemiologicznej oraz procesu legislacyjnego odnoszącego się do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 782) i przesłanek, jakimi organ kierował się w tym zakresie, należy kierować bezpośrednio do Ministerstwa Zdrowia. Ad. 22) Obowiązujące w Polsce regulacje prawne w zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych są wprowadzane niezależnie od regulacji obowiązujących w innych państwach. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie uczestniczy w procesie legislacyjnym i nie ma informacji o decyzjach podejmowanych w tym zakresie przez organy państwa uczestniczące w procesie legislacyjnym. Ad. 23) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie "odrzuca zgłoszeń NOP". Wszystkie zgłoszenia niepożądanych odczynów poszczepiennych są rejestrowane w Powiatowym rejestrze NOP. Ad. 24) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie posiada uprawnień do przeprowadzania badań w zakresie rozwoju dziecka do szczepieniu i nie ma wiedzy czy takie statystyki są prowadzone. Ad. 25) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie posiada uprawnień do oceny merytorycznej pracy lekarza w tym również sposobu przeprowadzania kwalifikacji do szczepienia. Ad. 26) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie sam prowadzi działania informacyjne o szczepieniach, jak również monitoruje i nadzoruje działania informacyjne podejmowane przez lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej, nie bada natomiast skuteczności tych działań. Ad. 27) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie posiada wiedzy o zasadach działania członków zespołów doradczych Głównego Inspektora Sanitarnego. Pytania w tym zakresie należy kierować bezpośrednio do Głównego Inspektora Sanitarnego. Ad. 28, 29, 30, 34) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie pełni roli organu nadzoru nad stosowanymi szczepionkami, w tym nad ich składem, rodzajem i sposobem przeprowadzanych badań. Kompetencje w zakresie dopuszczenia do obrotu preparatów szczepionkowych i prowadzonych w związku z tym badań posiada Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, A. [...], [...] W. . Wobec powyższego pytania w tym zakresie należy kierować do podmiotu, który informacje te posiada. Ad. 31) Zgłoszenia do rejestru NOP są dokonywane zarówno po podaniu jednej szczepionki jak i po podaniu jednocześnie kilku szczepionek i informacje w tym zakresie są rejestrowane, natomiast nie są prowadzone odrębne statystki w tym zakresie. Zgłoszenie dotyczące niepożądanego odczynu poszczepiennego każdorazowo zawiera informację czy odczyn ten wystąpił po podaniu jednego rodzaju szczepionki czy też większej liczbie jednoczasowo, ze wskazaniem jakie szczepionki zostały podane. Ad. 32) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nie przeprowadza badań porównawczych dzieci szczepionych i częściowo szczepionych oraz nie posiada wiedzy czy takie badania są wykonywane. Ad. 33) Państwowy Powiatowy inspektor Sanitarny w Lublinie nie posiada danych o liczbie dzieci z autyzmem 2000-2024 oraz nie posiada danych w zakresie obciążenia szczepieniami. Ad. 35) Państwowy Powiatowy inspektor Sanitarny w Lublinie nie monitoruje działań lobbystycznych producentów wobec instytucji państwowych. E. K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność organu, zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – dalej powoływana jako "u.d.i.p.") poprzez nieudostępnienie informacji publicznej oraz wniosła o: 1) zobowiązania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącego i udzielenia informacji publicznej, 2) orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4) zasądzenia kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Skarżąca podała, że do dnia wniesienia skargi nie udostępniono jej innych informacji poza zawartymi w piśmie z dnia 9 marca 2026 r. Przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącej informacji publicznej. Skarżąca powołała się na wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r. (I OSK 2569/12), zgodnie z którym udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji uzasadniającej zastosowanie art. 149 § 1 p.p.s.a. i uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Organ nie dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego. Bezsporne jest, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie jako organ władzy publicznej jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowią co do zasady informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2017 r., II SAB/Po 96/17; wyrok WSA w Szczecinie z 21 listopada 2018 r., II SAB/Sz 119/18). Informację publiczną stanowią więc przede wszystkim informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (dalej: u.z.z.ch.z.) oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz. U. z 2024 r. poz. 138, dalej: r.n.o.p.). Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (art. 21 ust. 1 u.z.z.ch.z. oraz § 5 r.n.o.p.). Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 1 u.z.z.ch.z., państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej prowadzą też rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego. Rejestr chorób zakaźnych zawiera wymienione enumeratywnie w ustawie dane osoby zakażonej, chorej lub zmarłej z powodu choroby zakaźnej, a także osób narażonych na chorobę zakaźną lub podejrzanych o zakażenie lub chorobę zakaźną (art. 30 ust. 2 u.z.z.ch.z.). Źródłami danych do rejestru są m.in. dane ze zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 40a ust. 1 tej ustawy, dokonywane przez lekarzy lub felczerów, diagnostów laboratoryjnych oraz podmioty lecznicze. Powyższe dane również stanowią więc informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. W zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych wskazać zaś należy, że z art. 17 u.z.z.ch.z. wynika, że organy inspekcji sanitarnej nie przeprowadzają szczepień ochronnych, a jedynie sprawują nadzór w tym zakresie, co realizowane jest poprzez przekazywane im przez lekarzy sprawozdania z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych sporządzane na urzędowych formularzach, których wzory oraz tryb przekazywania określono w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. O bezczynności na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej można mówić wówczas, gdy podmiot obowiązany do udzielenia informacji z mocy art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. w określonym w art. 13 ust. 1 tej ustawy terminie nie udziela jej, nie wskazuje innego terminu jej udostępnienia oraz przyczyn niezachowania terminu (art. 13 ust. 2), nie powiadamia wnioskodawcy na piśmie o tym, że nie jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, dana informacja nie jest informacją publiczną, albo że informacją taką nie dysponuje, czy też informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16). W niniejszej sprawie organ nadał pismo zawierające odpowiedzi na pytania skarżącej zawarte we wniosku z 25 lutego 2026 r. w dniu 9 marca 2026 r., a zatem z zachowaniem terminu określonego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek skarżącej organ ustosunkował się do wszystkich pytań objętych wnioskiem. Odnosząc się do poszczególnych elementów wniosku skarżącej wskazać należy, że: Po pierwsze, nie są żądaniami udostępnienia informacji publicznej pytania odnoszące się do zagadnień z zakresu wiedzy medycznej (specjalistycznej), metod postępowania leczniczego, farmakologii dotyczącej szczepień ochronnych. Informacji publicznej nie stanowią bowiem dane dotyczące realizacji szczepień ochronnych, wykraczające poza nadzór sprawowany przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres wyznacza art. 17 u.z.z.c.z. w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2011 r. nr 182, poz. 1086). Z tego względu nie stanowi informacji publicznej wiedza na temat utrzymywania się odporności po podaniu szczepionki, której dotyczy pytanie nr 1 zawarte we wniosku (por. podobnie wyrok WSA w Łodzi z 20 lutego 2024 r., II SAB/Łd 129/23 i cytowane tam orzecznictwo). Tak samo rzecz się ma z pytaniem nr 13, które dotyczy ilość dokonanych przez lekarzy odroczeń szczepień, a także z pytaniem nr 17 o to, jak lekarz wyklucza nadwrażliwość na składniki szczepionki. Po drugie, organ w trybie informacji publicznej nie jest też zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porad prawnych lub dokonania przez organ wykładni przepisów. Nie stanowią one informacji publicznej. Taki charakter ma pytanie numer 19. Odpowiedź na to pytanie sprowadza się do znajomości przepisów prawa, których treść nie stanowi informacji publicznej. Co więcej, w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. organ nie jest obowiązany dokonywać ocen dotyczących zgodności prawa krajowego, jego wykładni, udzielać porad prawnych ani medycznych, czy też oceniać racjonalność czy celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tegoż organu (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 kwietnia 2024 r., II SAB/Bd 16/24). Po trzecie, w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że nie jest także informacją publiczną zagadnienie dotyczące działalności Światowej Organizacji Zdrowia - pytanie nr 18 (por. m. in. wyroki WSA w Lublinie: z 16 marca 2023 r., II SAB/Lu 9/23 i II SAB/Lu 10/23, z 24 stycznia 2023 r., II SAB/Lu 161/22 oraz cyt. tam orzecznictwo). Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. W związku z powyższym organ trafnie wskazał, że pytania w tym zakresie należy kierować do Światowej Organizacji Zdrowia. Po czwarte, pytania nr 20, 21 i 22 odnoszą się do zakresu działania Ministra Zdrowia, a nie organów inspekcji sanitarnej. Adresatem tych pytań powinien zatem być Minister (abstrahując od tego, czy da się im w pełni przypisać walor informacji publicznej – co dotyczy pytania 22 odnoszącego się do porównania zakresu obowiązkowych szczepień ochronnych w różnych porządkach prawnych). Po piąte, poza zakresem kompetencji organu pozostaje odpowiedź na pytanie o wykonywanie zadań Głównego Inspektora Sanitarnego oraz członków zespołów doradczych tego organu (pytanie nr 5 oraz nr 27), a także o dane statystyczne obejmujące teren całego kraju, ponieważ takich statystyk organ na szczeblu powiatowym nie prowadzi (pytanie nr 3). Poza zakresem kompetencji organu pozostają odpowiedzi na pytania nr: 24, 25, 28, 29, 30, 34 i 35. Organ wskazał, że nie posiada uprawnień w objętym pytaniami zakresie. Po szóste, na pytania dotyczące realizacji zadań ustawowych Inspektora w zakresie nadzoru nad szczepieniami ochronnymi, odnoszące się do kwestii statystycznych i rejestrowych, organ udzielił odpowiedzi w piśmie z 9 marca 2026 r. (pytania nr: 2, 4, 7, 10, 11, 14, 15, 23, 26, 31, 32, 33). W odniesieniu do zarzutów skargi, Sąd podkreśla, że skuteczne postawienie zarzutu dotyczącego udzielenia niewyczerpujących odpowiedzi na pytania postawione we wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga precyzyjnego wskazania, które odpowiedzi są niejasne (niepełne) oraz w jakim zakresie organ powinien je uzupełnić. Ogólne wskazanie, że organ udzielił niewystarczającej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku nie pozwala na zweryfikowanie stanowiska strony (por. wyroki WSA w Poznaniu z 24 listopada 2022 r., II SAB/Po 162/22 i II SAB/Po 163/22). Skarżąca – reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – nie sprecyzowała, w jakim zakresie odpowiedź organu jest dla niej niesatysfakcjonująca. Ponadto organ nie ma obowiązku udostępniać informacji, których nie posiada. Stanowisko podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej powinno być wiarygodne. Pisemne poinformowanie o tym, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie posiada danej informacji publicznej nie jest równoważne z odmową jej udzielenia, co wymagałoby wydania decyzji. W sytuacji, w której organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej informuje wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną informacją, nie można mu skutecznie zarzucić bezczynności w załatwieniu wniosku. Jest to bowiem zgodna z prawem forma załatwienia wniosku w przypadku nieposiadania przez jego adresata żądanej informacji publicznej. Sąd administracyjny nie posiada instrumentów prawnych, które pozwoliłyby mu, w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność, zweryfikować twierdzenia organu o nieposiadaniu danej informacji publicznej. W realiach niniejszej sprawy zdaniem Sądu wiarygodne jest stanowisko organu, że nie posiada danych pozwalających na udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 6, nr 8, nr 9, nr 12 i nr 16. Reasumując, stwierdzić należy, że organ udzielił odpowiedzi na pytania skarżącej w ustawowym terminie, w miarę posiadanych informacji - w sposób możliwie pełny i konkretny. Uczynił to, udzielając wystarczająco szczegółowych odpowiedzi na wszystkie zadane pytania. Stąd też brak podstaw do zarzucenia organowi bezczynności w udostępnieniu żądanej informacji publicznej. W zapytaniach dotyczących kwestii niebędących w zakresie jego kompetencji organ wskazał, w jakich specjalistycznych jednostkach można uzyskać odpowiedzi. Żadne z 35 pytań nie pozostało bez odpowiedzi. W związku z powyższym zarzuty skargi okazały się bezpodstawne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.