II SAB/Lu 56/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na przewlekłość postępowania Starosty w przedmiocie wniosków z dnia 7 sierpnia 2003 r. o wszczęcie postępowania wewnętrznego w celu wyjaśnienia nieprawidłowości w postępowaniu scaleniowym p o s t a n a w i a odrzucić skargę

W dniu 14 marca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga J. H. przewlekłe prowadzenie przez Starostę postępowania w przedmiocie wniosków skarżącego z dnia 7 sierpnia 2003 r. (nr 1,2 i 3) o wszczęcie postępowania wewnętrznego w celu wyjaśnienia nieprawidłowości w postępowaniu scaleniowym. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, wyjaśniając że J.H. wnosił już wcześniej do tut. Sądu skargi w tym samym przedmiocie, a skargi te Sąd odrzucił, następnie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne w tych sprawach. Starosta przedstawił również przebieg postępowania, podnosząc, że nie pozostawał w bezczynności, gdyż na wszystkie wnioski udzielił skarżącemu odpowiedzi na piśmie za zachowaniem miesięcznego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz.718 ze zm.), zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1- 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga J. H. dotyczy bezczynności Starosty polegającej na nierozpatrzeniu przez ten organ wniosków skarżącego z dnia 7 sierpnia 2003 r., sformułowanych w pkt 1 – 3 dotyczących nieprawidłowości w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia [...] r., nr [...], zatwierdzającą projekt scalenia wsi S., gmina S., w części dotyczącej działek nr [...], [...], [...] i [...], obejmujących skorygowany obszar 38,3039 ha wykazany na mapach oraz w rejestrach pomiarowych. We wniosku tym J. H. zwrócił się do Starosty o wszczęcie postępowania wewnętrznego w celu: - ustalenia, kto imiennie sfałszował datę z 20 na 26 października 1983 r. oraz "dokonał nieczytelności cyfry 3 w składzie cyfr 1983 r.", a następnie dokonał tak nieczytelnego jej skserowania, że nie można swobodnie jej odczytać; ustalenia, kto tak sfałszowaną decyzję włączył do akt scalenia, które zostało wszczęte w 2002 r. we wsi S. (nr 1 wniosku) - ustalenia, kto imiennie dokonał w rejestrze gruntów, załączonym w 1975 r. do decyzji z dnia 12 września 1975 r. zatwierdzającej scalenie gruntów we wsi S., fałszerstw dotyczących działki nr [...] o pow. całkowitej 6,06 ha; zlikwidowania dokonanego w rejestrze gruntów wpisu ołówkiem dla działki nr [...] w dopisanej poz. 56 (nr 2 wniosku) - dlaczego Pani P. spisując notatkę służbową w dniu 7.04.1999 r. wpisała, że sporządzono ją "we wsi S.", a na wstępie notatki napisała: "B. P., dn. 1999.04.07"; czy ta notatka była sporządzona w dniu 7.04.1999 r., czy może w dniu 13.04.1999 r. we wsi S., do których czynności był delegowany m.in. M. S.; dlaczego Pani P. nie opisała właściwie tego dokumentu". (pkt 3 wniosku). Treść przedmiotowego wniosku świadczy, iż stanowi on tzw. skargą powszechną, wnoszoną w trybie przepisów działu VIII K.p.a. Po rozpoznaniu tej skargi organ zawiadamia skarżącego o sposobie jej załatwienia (art. 238 § 1 K.p.a.). Takie zawiadomienie nie mieści się we wskazanym w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. katalogu aktów i czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego. Sądowej kontroli takiego zawiadomienia nie przewiduje również przepis żadnej z ustaw szczególnych, do których odsyła art. 3 § 3 P.p.s.a. Skoro zatem skarga do sądu administracyjnego przysługuje na bezczynność organu w przypadkach określonych w art. art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., a skarga wniesiona przez J. H. w trybie art. 227 i n. K.p.a. nie należy do żadnego z aktów wymienionych w tych przepisach, Sąd uznał skargę na bezczynność organu w niniejszej sprawie za niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.