II SAB/Lu 52/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Inne w sprawie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Inne do rozpoznania wniosku K. K. z 11 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Inne na rzecz K. K. kwotę 100 (sto) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z 11 lutego 2026 r. K. K. (skarżący) zwrócił się do Inne o udostępnienie dokumentu urzędowego w postaci wniosku o odstąpienie od kierowania wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego, po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających w sprawie sygn. [...], zanonimizowanego w niezbędnym zakresie (RODO itp.), na adres mailowy wnioskodawcy. Pismem z 19 lutego 2026 r. Inne poinformował K. K., że w sprawie o wykroczenie, sygn. RSOW [...], posiadał on status zawiadamiającego, a nie pokrzywdzonego. Postępowanie zakończyło się zawiadomieniem z 2 lutego 2026 r. o niewystąpieniu z wnioskiem o ukaranie na podstawie art. 54 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (k.p.w.). Komendant pouczył skarżącego o prawie i trybie wniesienia zażalenia na niewniesienie wniosku o ukaranie, zgodnie z art. 56a k.p.w. w zw. z art. 108 k.p.w. W skardze z 24 lutego 2026 r. na bezczynność Inne w sprawie udostępnienia opisanego wyżej wniosku w sprawie o sygn. [...], K. K. (skarżący) domagał się zobowiązania organu do rozpatrzenia jego wniosku oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w sprawie o sygn. RSOW [...] był osobą zawiadamiającą o popełnieniu wykroczenia, wobec czego, zgodnie z art. 54 ust. 2 k.p.w. powinien zostać poinformowany o przyczynach niewniesienia wniosku o ukaranie. Tymczasem z otrzymanego zawiadomienia wynika jedynie, że czyn nie zawiera znamion wykroczenia. Zdaniem skarżącego, istnieje potrzeba kontroli prawidłowości przesłanek umorzenia tego postępowania, dlatego też domagał się ujawnienia dokumentu urzędowego, jakim jest wniosek o odstąpienie od kierowania wniosku o ukaranie do sądu rejonowego, po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających. Skarżący podkreślił, że jego żądanie dotyczyło zanonimizowanej kopii wniosku i nie żądał dostępu do całości akt. W ocenie skarżącego, przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia nie ograniczają dostępu do tego rodzaju informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie o stwierdzenie, że nie pozostawał w bezczynności albo że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Komendant podkreślił, że pismem z 19 lutego 2026 r. odpowiedział na wniosek skarżącego z 11 lutego 2026 r. o udzielenie informacji publicznej, co świadczy o tym, że nie pozostawał bezczynny. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, w której w ustawowo określonym terminie nie podejmie on - w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji - żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; Dz.U. z 2022, poz. 902; dalej: u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W sprawie nie jest sporne, że Komendant Komisariatu Policji jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji (Dz.U. z 2025 r., poz. 636) komendant komisariatu policji jest organem administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a więc jest jednym z organów władzy publicznej, zobligowanym do udzielenia informacji publicznej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jest przy tym istotne, że organ nie kwestionował charakteru żądanej przez skarżącego informacji, jako informacji publicznej, co z tej racji nie wymaga weryfikacji w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji, w związku z prowadzoną sprawą o wykroczenie, mają charakter informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w zakresie działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, co odpowiada pojęciu informacji o sprawach publicznych - art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2336/24). W świetle powyższego, informacja o czynnościach podjętych w następstwie ujawnienia wykroczenia, jaką w rozpoznawanej sprawie jest wniosek o odstąpienie od skierowania wniosku o ukaranie, także stanowi informację publiczną. Nadmienić warto, że dla uznania wskazanej informacji za informację publiczną nie ma znaczenia czy skarżący jest jednocześnie osobą, która złożyła zawiadomienie w sprawie wykroczenia, bowiem kwalifikacja czy dana informacja posiada walor informacji publicznej dokonywana jest w oparciu o charakter tej informacji, bez względu na to, kto jest wnioskodawcą. (por. wyroki: NSA z 7 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2336/24; WSA w Łodzi z 28 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Łd 132/23; WSA w Warszawie z 14 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 388/19). Jak wynika z akt postępowania organu administracji publicznej, w piśmie z 19 lutego 2026 r. Komendant odpowiedział na wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej z 11 lutego 2026 r., z zachowaniem ustawowego terminu czternastu dni do dokonania tej czynności. Bezczynność organu wyraża się jednak w tym, że treść udzielonej odpowiedzi nie odpowiada zakresowi żądania, jakie zostało sformułowane we wniosku. Skarżący wprost domagał się udostępnienia dokumentu urzędowego – wniosku o odstąpienie od kierowania wniosku o ukaranie do sądu rejonowego po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających w sprawie sygn. [...], w formie skanu zanonimizowanego w niezbędnym zakresie, przesłanego na wskazany adres mailowy. Odpowiedź organu zawiera natomiast informacje o statusie skarżącego jako zawiadamiającego w sprawie sygn. [...] i zakończeniu tego postępowania zawiadomieniem o niewystąpieniu z wnioskiem o ukaranie. Pismo Komendanta zawiera także pouczenie o prawie skarżącego do wniesienia zażalenia na zawiadomienia o niewniesieniu wniosku, które skarżący już wniósł. W ocenie sądu, wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej jest jasny i konkretny. Skarżący wprost wskazał jakiego dokumentu i w jakiej formie się domaga, określając jednocześnie preferowany sposób udostępnienia. W sprawie nie zachodzą zatem podstawy do uznania, że wniosek strony obarczony jest wadliwością skutkującą niemożnością zidentyfikowania przez organ przedmiotu żądania strony. W tym stanie sprawy należało stwierdzić, że organ w istocie uchylił się od udzielenia odpowiedzi na wniosek strony, odpowiadając na niego w sposób nieadekwatny do zgłoszonego żądania. Jeśli intencją organu była odmowa udostępnienia informacji w żądanej przez skarżącego formie, winien on rozstrzygnąć sprawę wydając decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., albo zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., poprzez pouczenie skarżącego o sposobie i formie, w jakiej informacja może być udostępniona niezwłocznie. W świetle powyższego, wobec stwierdzenia, że pismo organu z 19 lutego 2026 r. nie zawiera odpowiedzi na wniosek skarżącego, a organ nie rozstrzygnął sprawy w inny sposób przewidziany w przepisach cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej należało uznać, że pozostawał on bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Z tego względu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zobowiązał Inne do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 11 lutego 2026 r o udostępnienie informacji publicznej (punkt I sentencji wyroku). Jednocześnie sąd stwierdził, że Komendant nie dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić trzeba, że Komendant podjął czynności w celu udostępnienia informacji publicznej, w terminie przewidzianym ustawą, natomiast nie rozpoznał tego wniosku w pełnym zakresie objętym żądaniem wnioskodawcy, jakkolwiek poinformował o istotnych okolicznościach związanych z postępowaniem, które prowadził w sprawie o sygn. [...] Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.