II SAB/Lu 51/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] w L. na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta Miasta Lublin do załatwienia wniosku Fundacji [...] w L. z dnia 3 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej w części obejmującej punkt 1, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta Lublin nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Prezydenta Miasta Lublin na rzecz Fundacji [...] w L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Fundacja [...] z siedzibą w L. (dalej jako: skarżąca, wnioskodawca, Fundacja) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin (dalej jako: Prezydent, organ) w sprawie wniosku z dnia 3 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że w dniu 3 lutego 2026 r. Fundacja, za pośrednictwem poczty elektronicznej, skierowała do Prezydenta wniosek o następującej treści: "Wnoszę o udostępnienie informacji publicznych w zakresie wskazania dla prezydenta miasta, jego zastępców, sekretarza oraz skarbnika za miesiące grudzień 2025 i styczeń 2026: 1. Konkretnych dni (roboczych), w których dana osoba świadczyła pracę wraz ze wskazaniem powodu (urlop wypoczynkowy, zwolnienie lekarskie, urlop na żądanie, itp.). 2. Konkretnych dni, w których dana osoba była w delegacji. 3. Niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego wg stanu na dzień 31 grudnia 2025. Przedmiotowe informacje proszę przesłać mailem." Pismem z dnia 17 lutego 2026 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek, przekazując wnioskodawcy zestawienie (w formie tabeli) zawierające dane, o których mowa w puncie 2 i 3 przedmiotowego wniosku. Odnosząc się natomiast do punktu 1 wniosku organ wskazał, że informacje objęte tym pytaniem wykraczają poza sferę informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.), bowiem w istocie dotyczą ujawnienia szeregu danych zawartych w dokumentacji pracowniczej i objętych ochroną wynikającą z ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.). W związku z powyższym informacje wynikające z listy obecności, ewidencji czasu pracy i korzystaniu przez wskazane osoby w konkretne dni z urlopu wypoczynkowego, urlopu na żądanie lub przebywanie na zwolnieniu lekarskim, nie stanowią informacji publicznej. Realizacja pewnych praw pracowniczych przez daną osobę nie stanowi sprawy publicznej bowiem nie można uznać, że wiedza ta jest istotna z uwagi na pełnioną przez nią funkcję lub zajmowane stanowisko pracownicze. Informacja taka nie obrazuje również zasad funkcjonowania Urzędu Miasta Lublin. Zdaniem organu, zakres żądania z punktu 1 dotyczy kwestii osobistych pracowników zawartych w dokumentacji pracowniczej. Jej treść nie ma wpływu na procesy decyzyjne organu, co jest kluczowe dla definicji informacji publicznej. Należy do sfery "ad ministrare" (zarządzania personelem), a nie wykonywania władzy publicznej. W skardze do sądu administracyjnego na bezczynność Prezydenta Fundacja wniosła o: zobowiązanie "podmiotu" do rozpatrzenia wniosku o informację publiczną, zasądzenie zwrotu kosztów oraz zasądzenie od organu kwoty na rzecz skarżącej, ewentualnie grzywny. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu wyrażonym w piśmie z dnia 17 lutego 2026 r. odnośnie do charakteru informacji dotyczących konkretnych dni pracy oraz stanu niewykorzystanego urlopu Prezydenta, jego Zastępców, Sekretarza i Skarbnika. Kwestionując zasadność uznania przez organ, że powyższe informacje nie stanowią informacji publicznej, Fundacja odwołała się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w sprawie o sygn. III OSK 813/25. Końcowo stwierdziła, że (cyt.) "Mając na uwadze oczywistość zarzutów stwierdzenie rażącego zarzutów jest uzasadnione". W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu, skarga jest bezpodstawna, gdyż w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności. Dla uznania skargi za bezzasadną kluczowe jest dostrzeżenie, że w niniejszej sprawie adresat wniosku nie był obowiązany do wydania decyzji, albowiem na żadnym etapie sprawy nie uznał, by zachodziła konieczność odmowy udostępnienia informacji mającej charakter informacji publicznej. Przeciwnie, w odpowiedzi na wniosek organ udostępnił informację dotyczącą pytań z punktu 2 i 3 wniosku oraz poinformował wnioskodawcę, że informacja objęta pytaniem nr 1 nie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Organ podniósł, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy, decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Tymczasem, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 2025 r. (III OSK 2061/24), informacje o korzystaniu z urlopów wypoczynkowego, bezpłatnego lub przebywanie na zwolnieniu lekarskim, a także żądanie przedstawienia zestawienia jego obecności nie stanowią informacji publicznej. Realizacja pewnych praw pracowniczych lub obowiązków przez daną osobę nie stanowi sprawy publicznej bowiem nie można uznać, że wiedza ta jest istotna z uwagi na pełnioną przez nią funkcję lub zajmowane stanowisko pracownicze. Podzielając to zapatrywanie organ uznał, że zakres pytania nr 1 dotyczy kwestii osobistych, prywatnych i wymyka się spod regulacji u.d.i.p., a w konsekwencji nie pozwala na ich udostępnienie. Wprawdzie osoby objęte pytaniami pełnią funkcję publiczną, niemniej wyżej wymienione informacje dotyczące przyczyn nieobecności w pracy nie mają związku z pełnieniem tych funkcji, w tym z warunkami powierzenia i wykonywania funkcji, ani też z gospodarowaniem mieniem publicznym. Żądana w tym zakresie informacja nie dotyczy działania lub zaniechania w zakresie powierzonych zadań i kompetencji publicznoprawnych; nie jest też niezbędna do społecznej kontroli działalności organu. Przeciwnie, dotyczy sfery prywatnej, której osoby sprawujące funkcję publiczną nie mogą być całkowicie pozbawione z tego tylko względu, że zdecydowały się na pełnienie takiej funkcji. Jakkolwiek opinia publiczna powinna być informowana o zaprzestaniu realizacji zadań publicznych, to jednak informacja ta nie może naruszać prawa osoby do prywatności, w tym w zakresie realizacji prawa do wypoczynku lub ochrony zdrowia. Równocześnie nie budzi wątpliwości, że sam fakt korzystania ze zwolnienia lekarskiego, a tym bardziej przyczyna takiego zwolnienia należą do sfery informacji wrażliwych. Informacje te pozwalają bowiem uzyskać wiedzę o stanie zdrowia osoby. Także w państwach UE dane dotyczące stanu zdrowia uznawane są za szczególnie wrażliwe i podlegają przepisom ustaw o ochronie danych osobowych. Tam, gdzie praktykuje się zwyczaj podawania do publicznej wiadomości informacji o wypadkach, chorobach, przebytych operacjach czy hospitalizacji osób piastujących najważniejsze urzędy, odbywa się to wyłącznie za zgodą zainteresowanej osoby (D. Dziewaluk, Zasady podawania do publicznej wiadomości informacji o stanie zdrowia osób piastujących najwyższe urzędu państwowe w krajach Unii Europejskiej, Analizy BAS 2010 nr 17, s. 2/6). Powyższe, zdaniem organu, pozwala uznać za miarodajne cytowane wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym informacja o przyczynach absencji w pracy osoby pełniącej funkcję publiczną nie stanowi informacji publicznej. W konsekwencji w niniejszej sprawie nie miał również zastosowania tryb decyzyjny, o którym mowa w art. 16 u.d.i.p. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz.143, dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że uwzględniając okoliczności sprawy oraz treść skargi Sąd przyjął, iż jej przedmiotem Fundacja uczyniła bezczynność Prezydenta w zakresie załatwienia jedynie pkt 1 wniosku z dnia 3 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, tj. w zakresie żądania podania konkretnych dni (roboczych), w którym wskazane we wniosku osoby (Prezydent Miasta, jego zastępca, sekretarz oraz skarbnik) w miesiącach grudniu 2025 r. oraz styczniu 2026 r. nie świadczyły pracy, wraz ze wskazaniem powodu (urlop wypoczynkowy, zwolnienie lekarskie, urlop na żądanie i.t.p.). Bezsporne bowiem pozostaje, że w zakresie dwóch pozostałych pytań zawartych w powyższym wniosku (pkt 2 i 3), organ w dniu 17 lutego 2025 r. udostępnił skarżącej żądane informacje. Skarżąca nie zakwestionowała przy tym kompletności danych udostępnionych jej w odpowiedzi na tę część przedmiotowego wniosku. Dodać trzeba, że uwzględniając pełny kontekst pytania z punktu 1 wniosku z dnia 3 lutego 2026 r., Sąd uznał, że pominięcie w jego treści słowa "nie" przed słowem "świadczyły", miało charakter oczywistej omyłki (przeoczenia). Nie budzi wątpliwości Sądu, jak i nie budziło wątpliwości organu, że pytanie to odnosi się do dni absencji wskazanych osób, nie zaś dni ich obecności w pracy. Przyjmując tak zakreślony przedmiot skargi, Sąd uznał, że jest ona zasadna. Prezydent pozostaje bowiem bezczynny w załatwieniu punktu 1 wniosku skarżącej z dnia 3 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej. Uwzględnienie skargi na bezczynność w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga stwierdzenia, że w odniesieniu do danego wniosku spełnione są kumulatywnie przesłanki podmiotowe i przedmiotowe powstania obowiązku udostępnienia informacji publicznej, tj. że adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a wniosek dotyczy danych lub dokumentów mających charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W sprawie bezsporna pozostaje ocena przesłanki podmiotowej. Oczywiste jest bowiem, że Prezydent - jako organ władzy publicznej - należy z mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych. Istota sporu sprowadza się natomiast do oceny przesłanki przedmiotowej, tj. oceny charakteru informacji żądanych przez Fundację w punkcie 1 wniosku z dnia 3 lutego 2026 r. Skarżąca nie zgadza się bowiem ze stanowiskiem organu wyrażonym odpowiedzi na powyższy wniosek (piśmie z dnia 17 lutego 2026 r.), wedle którego informacje objęte tym punktem nie mają waloru informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W ocenie Sądu, rozstrzygając powyższy spór należy przyznać rację skarżącej. Przypomnieć należy, że prawo do informacji publicznej jest publicznym prawem podmiotowym, którego normatywnym źródłem jest art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Tak określony na poziomie konstytucyjnym zakres prawa do informacji publicznej koresponduje z ustawową definicją "informacji publicznej". Pojęcie to ustawodawca zdefiniował w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Według poglądu doktryny wypracowanego na tle powyższych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, str. 28-29). Przy czym w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt OSK 205/04; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1542/08; z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 933/10; z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 117/09). Pod pojęciem informacji publicznej należy zatem rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności ww. podmiotów (por. wyroki NSA: z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02; z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1846/18), a więc takiej ich aktywności, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Należy przy tym mieć na względzie, że pomimo, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, to jednak nie przyznaje uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Nie wszystkie bowiem działania podmiotów wymienionych w art. 4 u.d.i.p. będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa (wykonywaniem zadań publicznych), nie podlega udostępnieniu (por. I Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępnie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III – uwagi do art. 1, opubl. WK 2016). Co do zasady rację ma organ wskazując, że informacje o korzystaniu z urlopu wypoczynkowego lub przebywania na zwolnieniu lekarskim, z reguły nie są związane ze sprawą publiczną, a odnoszą się do realizacji uprawnień pracowniczych o charakterze indywidualnym. Wyjątkiem od tej reguły jest jednak sytuacja, gdy informacje takie odnoszą się do osób pełniących funkcje publiczne. Informacja o tym, w których dniach osoba pełniąca funkcję publiczną przebywała na urlopie lub na zwolnieniu lekarskim, jest bowiem informacją bezpośrednio związaną z wykonywaniem zadań publicznych. Przy czym informacją publiczną jest jedynie informacja o dniach nieobecności w pracy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz o formalnej podstawie tej nieobecności (tj. o tym, czy podstawą nieobecności jest zwolnienie lekarskie, czy urlop). Poza sferę publiczną wykracza już natomiast informacja o przyczynach udzielenia zwolnienia lekarskiego (np. o konkretnej jednostce chorobowej będącej podstawą zwolnienia, metodach leczenia czy stanie zdrowia), jak też informacja o okolicznościach towarzyszących urlopowi osoby pełniącej funkcje publiczną (jak np. o miejscu czy sposobie spędzania urlopu). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki. NSA z dnia 13 marca 2026 r., sygn. akt III OSK 1581/25; z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 813/25). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy, zauważyć trzeba, że wniosek skarżącej dotyczy informacji na temat nieobecności w pracy osób piastujących stanowiska związane z pełnieniem funkcji publicznej, a więc osób pełniących funkcję publiczną, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w stosunku do których przepis ten znosi ograniczenie do informacji publicznej ze względu na prywatność w odniesieniu do informacji mających związek z pełnieniem funkcji publicznej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1108/14, funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym. W świetle przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm., dalej jako: u.s.g.) nie budzi wątpliwości, że tego rodzaju uprawnienia przysługują Prezydentowi, jego Zastępcom, jak i Sekretarzowi Miasta oraz Skarbnikowi Miasta. Dobitnym potwierdzeniem, że osoby piastujące powyższe stanowiska są osobami pełniącymi funkcję publiczną, jest przepis art. 24h u.s.g., który na wszystkie te osoby nakłada obowiązek złożenia oświadczenia o stanie majątkowym. Jako nietrafne ocenić zatem należy odwołanie się przez organ w odpowiedzi na skargę do wyroku NSA z dnia 5 lutego 2025 r., sygn. akt III OSK 2061/25, albowiem orzeczenie to zapadło w sprawie o odmiennym stanie faktycznym, w której przedmiotem żądania były informacje dotyczące pracownika starostwa niebędącego osobą pełniącą funkcję publiczną. Jednocześnie sporne pytanie ograniczało się do informacji o dniach nieobecności ww. osób w pracy we wskazanym okresie oraz o formalnej podstawie ich nieobecności w danym, natomiast - wbrew sugestiom zawartym w odpowiedzi na skargę – nie wkraczało z sferą prywatną niezwiązaną w pełnieniem funkcji publicznej, tj. nie odnosiło się do takich informacji jak przyczyna udzielenia zwolnienia lekarskiego, stan zdrowia czy też sposób zagospodarowania czasu podczas urlopu wypoczynkowego). W związku z powyższym stwierdzić należy, że wbrew ocenie organu, punkt 1 wniosku Fundacji z dnia 3 lutego 2026 r. dotyczy w całości informacji, które mają charakter informacji publicznej. Oznacza, że obowiązkiem organu było załatwienie tego punktu wniosku w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p., a więc poprzez udostępnienie wnioskodawcy żądanej informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie wydanie w tym terminie, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzji o odmowie udostępnienia przedmiotowej informacji. Niezałatwienie punktu 1 wniosku w żaden z opisanych wyżej sposobów, czyni natomiast skargę na bezczynność organu uzasadnioną. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Prezydenta do załatwienia wniosku Fundacji z dnia 3 lutego 2026 r. w części obejmującej punkt 1, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt I sentencji). Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., w punkcie II sentencji wyroku stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyjaśnić należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Rażące naruszenie prawa to zatem naruszenie wyraźne oraz bezsporne. W niniejszej sprawie bezczynność Prezydenta nie miała takiego charakteru, albowiem nie wynikła z zaniechania jakichkolwiek działań w sprawie wniosku skarżącej, lecz stanowiła konsekwencję błędnej kwalifikacji żądanej informacji. Nie można natomiast pominąć okoliczności, iż organ – choć w wadliwy sposób – na wniosek ten odpowiedział z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1` u.d.i.p., udostępniając skarżącej większość z objętych tym wnioskiem informacji. W tej sytuacji zaistniałej w sprawie bezczynności w zakresie jednego tylko punktu wniosku, nie można przypisać rażącego charakteru. W pozostałej części, tj. w zakresie o wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, ewentualnie wymierzenie organowi grzywny, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała zasadności przyznanie jej sumy pieniężnej. Podkreślić należy, że w świetle art. 149 § 2 p.p.s.a. ocena, czy zachodzi konieczność przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, pozostawiona jest uznaniu sądu. Orzeczenie w tym zakresie nie jest przy tym zależne od stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przyznanie sumy pieniężnej pełni funkcję kompensacyjną wobec strony postępowania, ma na celu wyrównanie uszczerbku (krzywdy, straty) jakich doznał skarżący na skutek bezczynności organu administracji, które to okoliczności powinny zostać wyraźnie wskazane i uzasadnione przez skarżącego w treści wnoszonej skargi (por. wyroki NSA: z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1685/17 oraz z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2954/17). W niniejszej sprawie skarżąca nie poparła wniosku o przyznanie sumy pieniężnej żadnym uzasadnieniem, w tym zwłaszcza nie poparła go argumentami, które pozwalałyby uznać, że poniosła z powodu zaistniałej bezczynności konkretną stratę, która winna zostać zrekompensowana sumą pieniężną przewidzianą w art. 149 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji stwierdzenia, że zaistniała w sprawie bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd nie znalazł także podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Podkreślić należy, że zastosowanie tego środka ma charakter fakultatywny i zgodnie z poglądami orzecznictwa, winno mieć miejsce jedynie w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w sytuacjach, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. np. wyroki NSA: z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20; z dnia: 21 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1842/17; z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/17; z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15). Taka sytuacja – jak już wyżej wskazano - nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, zawarte w punkcie IV sentencji wyroku, znajduje uzasadnienie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Objęte tym orzeczeniem koszty postępowania ograniczają się do uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych.