II SAB/Lu 5/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja Sędzia WSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi K. C. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku K. C. z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie obejmującym punkt 1 wniosku; II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 28 lipca 2025 r. w zakresie punktu 1 wniosku; IV. w pozostałym zakresie oddala skargę; V. zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz K. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z 28 lipca 2026 r. K. C. (dalej jako: skarżący lub wnioskodawca) zwrócił się do Burmistrza Miasta (dalej jako: organ lub Burmistrz) o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: "1) Czy Gmina J. nad W. zawarła umowę cywilnoprawną z P. Sp. z o.o. w zakresie utrzymania, zarządzania lub eksploatacji infrastruktury oświetleniowej? Jeżeli tak, proszę o wskazanie daty zawarcia oraz przedmiotu tej umowy; 2) Czy w ramach tej współpracy Gmina J. nad W. posiada dostęp (bezpośredni lub za pośrednictwem wykonawcy) do danych gromadzonych w systemie zarządzania oświetleniem, w tym do raportów, o których mowa w moim wniosku z dnia 20 czerwca 2025 r. 3) Czy to Gmina, czy P. Sp. z o.o. odpowiada za generowanie raportów o stanie infrastruktury i wykrywanych usterkach? 4) Czy organ kiedykolwiek korzystał z raportów generowanych przez P. (np. w celach sprawozdawczych, planowania napraw lub rozliczeń)? Jeżeli tak, proszę o wskazanie daty ostatniego takiego wykorzystania. Proszę również o udzielenie informacji, czy w ocenie organu dokumenty te - raport z inwentaryzacji oraz raport z błędów – stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p." Organ, z zachowaniem ustawowego terminu, pismem z dnia 7 sierpnia 2025 r., działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.), zawiadomił skarżącego o przedłużeniu terminu rozpatrzenia wniosku z dnia 28 lipca 2025 r. do dwóch miesięcy, wskazując, że z uwagi na obszerny zakres żądanych informacji ich udostępnienie w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy, nie jest możliwe. Następnie pismem z dnia 4 września 2025 r. organ udzielił odpowiedzi w zakresie punktu 1 wniosku, wskazując, że udostępnione zostały wszystkie informacje publiczne pozostające w jego posiadaniu w uprzednio prwadzonej ze skarżącym korespondencji. Jednocześnie wyjaśnił, że pozostałe informacje objęte żądaniem nie podlegają udostępnieniu, gdyż stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Pismem z 3 stycznia 2026 r. skarżący wniósł skargę do Sądu na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpoznania wniosku z 28 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: MPPOIP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji na wniosek; 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż wciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie do niezwłocznego rozpoznania wniosku oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że kierowane uprzednio do skarżącego pisma od organu dotyczyły odpowiedzi na inne wnioski skarżącego, dotyczące zagadnień związanych z raportami generowanymi przez system i nie miały odniesienia do treści wniosku z 28 lipca 2025 r. Ponadto, w ocenie skarżącego przedłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi było niezasadne, z uwagi na prosty, a nie złożony charakter pytań. Po wniesieniu skargi, pismem z dnia 12 stycznia 2026 r., organ udzielił skarżącemu odpowiedzi merytorycznej na wszystkie zawarte we wniosku pytania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie z 12 stycznia 2026 r. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie jedynie w części. Uwzględnienie skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga stwierdzenia, że w odniesieniu do danego wniosku spełnione są kumulatywnie przesłanki podmiotowe i przedmiotowe powstania obowiązku udostępnienia informacji publicznej, tj. że adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a wniosek dotyczy danych lub dokumentów mających charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Bezspornie, Burmistrz Miasta jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jako organ władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest natomiast ustalenie, czy żądanym przez skarżącego danym, można przypisać walor informacji publicznej. Ocena zasadności skargi na bezczynność wymaga bowiem w pierwszej kolejności ustalenia, czy poszczególne elementy żądania skarżącego stanowiły wniosek o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie zbadania, czy organ wykonał ciążący na nim obowiązek w terminie przewidzianym przepisami tej ustawy. W tym kontekście należy wskazać, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, gdy podmiot obowiązany do udzielenia informacji z mocy art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. w określonym w art. 13 ust. 1 tej ustawy terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie udziela jej, nie wskazuje innego terminu jej udostępnienia oraz przyczyn niezachowania terminu czternastodniowego (art. 13 ust. 2), nie powiadamia wnioskodawcy na piśmie o tym, że nie jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, dana informacja nie jest informacją publiczną, albo że informacją taką nie dysponuje, czy też informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, ewentualnie nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej lub umarzającej postępowanie (art. 16). Z powyższych względów, ocena pozostawania organu w bezczynności musi zostać poprzedzona kwalifikacją prawną każdego z żądań zawartych we wniosku skarżącego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że żądanie oznaczone jako punkt 1 wniosku, dotyczące zawarcia przez Gminę umowy cywilnoprawnej z [...] Sp. z o.o. w zakresie utrzymania, zarządzania lub eksploatacji infrastruktury oświetleniowej, a także daty zawarcia oraz przedmiotu takiej umowy, dotyczyło informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że informacją publiczną są dane dotyczące wykonywania zadań publicznych, sposobu gospodarowania mieniem publicznym oraz zasad wydatkowania środków publicznych. Charakter taki mają również informacje dotyczące umów cywilnoprawnych zawieranych przez jednostki samorządu terytorialnego z podmiotami trzecimi w celu realizacji ustawowo powierzonych im zadań. Każdy kontrahent władzy publicznej, otrzymujący korzyści pochodzące ze środków publicznych, jest osobą mającą związek z pełnieniem funkcji publicznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i w zakresie, w jakim informacje dotyczą tego związku, podlegają udostępnieniu jako publiczne (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 1 lipca 2020 r., II SA/Wa 574/20 - Lex nr 3056072; wyrok WSA we Wrocławiu z 6 listopada 2019 r., IV SA/Wr 167/19 - Lex nr 2750655). Umowa cywilnoprawna podlega, jednakże ujawnieniu wyłącznie ze względu na swój charakter, a mianowicie dlatego, że na jej podstawie osoby je zawierające otrzymają wynagrodzenie ze środków publicznych lub będą czerpać korzyści z rozporządzania majątkiem publicznym lub będą realizować zadania publiczne (vide: wyrok NSA z 25 września 2019 r., I OSK 613/19 - Lex nr 2725487). Jednocześnie oczywistym jest, że w zależności od rodzaju świadczonej usługi i statusu w obrocie gospodarczym osoba zawierająca umowę cywilnoprawną z organem publicznym może oczekiwać ochrony swoich danych osobowych - lecz w zróżnicowanym stopniu (por. wyrok WSA w Łodzi z 14 maja 2026 r., sygn akt II SAB/Łd 56/26). Nie budzi przy tym wątpliwości, że utrzymanie i finansowanie oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych wiąże się z wykonywaniem zadań własnych gminy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2026 r., poz. 43) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2026 r., poz. 662). Informacje dotyczące sposobu realizacji tych obowiązków, w tym ewentualnego powierzenia określonych czynności podmiotowi zewnętrznemu, pozostają zatem w bezpośrednim związku z działalnością organu administracji publicznej oraz gospodarowaniem majątkiem komunalnym. W konsekwencji odpowiedź na pytanie oznaczone jako punkt 1 wniosku, powinna zostać udzielona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z akt sprawy wynika jednak, że organ odniósł się do tego żądania dopiero w piśmie z dnia 12 stycznia 2026 r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność. W tej sytuacji, w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania tej części wniosku. Z uwagi na to, że przed wydaniem wyroku organ udzielił odpowiedzi na pytanie objęte punktem 1 wniosku, orzekanie o zobowiązaniu organu do dokonania tej czynności stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji postępowanie w tej części podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż wydanie wyroku zobowiązującego organ do dokonania czynności, która została już wykonana, nie mogłoby wywołać żadnego skutku prawnego (pkt III sentencji wyroku). Załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie zwalnia jednak Sądu z obowiązku oceny czy organ dopuścił się bezczynności oraz czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt: II SAB/Wr 14/14, w Poznaniu z 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Poznaniu z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/15 – opubl. CBOSA). Tego rodzaju okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Organ nie pozostawał całkowicie bierny. W terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. zawiadomił skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., wskazując przyczyny opóźnienia oraz nowy termin udzielenia odpowiedzi. Następnie udzielił odpowiedzi na wniosek, przy czym w zakresie pytania pierwszego uczynił to już po wniesieniu skargi. Taki przebieg postępowania uzasadniał stwierdzenie, że brak było podstaw do przypisania organowi kwalifikowanej postaci bezczynności, o której mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Odmiennie należało natomiast ocenić pozostałe elementy wniosku skarżącego. Pytania oznaczone numerami 2–4 nie dotyczyły bowiem informacji o konkretnych umowach, rozstrzygnięciach, wydatkach ani innych przejawach zewnętrznej działalności organu. Zmierzały one do uzyskania danych odnoszących się do sposobu wewnętrznej organizacji wykonywania zadań, zasad funkcjonowania systemu obsługującego infrastrukturę oświetleniową, sposobu generowania raportów, dostępu do danych zgromadzonych w tym systemie oraz praktyki korzystania przez organ z określonych materiałów. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane organy władzy publicznej, osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne lub gospodarujące mieniem publicznym. Pojęcie to obejmuje również dane, które nie zostały bezpośrednio wytworzone przez podmiot publiczny, lecz merytorycznie odnoszą się do jego działalności, wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania majątkiem publicznym (zob. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13). Nie oznacza to jednak, że każdemu dokumentowi, każdemu zbiorowi danych ani każdej informacji pozostającej w posiadaniu organu można przypisać walor informacji publicznej. Mimo szerokiej wykładni art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zakres prawa do informacji publicznej nie jest nieograniczony. Konstytucyjne prawo do informacji służy urzeczywistnieniu zasady jawności życia publicznego i umożliwia społeczną kontrolę działalności organów władzy publicznej oraz innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Nie może być jednak rozumiane jako prawo do uzyskiwania dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu, zapisu, materiału lub informacji wytworzonej przez podmiot publiczny, odnoszącej się do niego albo pozostającej w jego posiadaniu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że sam fakt pozostawania określonego dokumentu lub danych w dyspozycji organu nie przesądza o ich publicznym charakterze. Decydujące znaczenie ma treść informacji, jej funkcja oraz związek z działalnością organu w sferze publicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., I OSK 1769/13). Na możliwość ustawowego ograniczenia prawa do informacji wskazuje art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Norma ta jest adresowana przede wszystkim do ustawodawcy, który określa ustawowe granice dostępu do informacji publicznej, ale musi być również uwzględniana przez organy stosujące prawo oraz sądy przy dokonywaniu wykładni przepisów u.d.i.p. Proces udostępniania informacji publicznej wymaga bowiem zachowania równowagi pomiędzy zasadą jawności życia publicznego a ochroną innych wartości prawnych oraz zapewnieniem rzetelnego i sprawnego działania instytucji publicznych. Jednym z rezultatów takiego rozumienia zakresu przedmiotowego prawa do informacji publicznej jest wypracowana w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcja dokumentu wewnętrznego, który w sposób jednoznaczny należy odróżnić od dokumentu urzędowego. Dokumenty wewnętrzne mogą pozostawać w związku z realizacją zadania publicznego, jednak nie przesądzają o kierunku działania organu, nie zawierają jego oficjalnego stanowiska i nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych. Służą w szczególności wymianie informacji, gromadzeniu materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, przygotowywaniu przyszłych działań albo organizowaniu bieżącej pracy podmiotu publicznego. Nie są one wiążące co do sposobu załatwienia konkretnej sprawy i nie stanowią końcowego rezultatu działalności organu. W konsekwencji dokument wewnętrzny nie jest wyrazem oficjalnego stanowiska organu i nie stanowi informacji publicznej wyłącznie z tego powodu, że został wytworzony w związku z realizacją zadania publicznego albo znajduje się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13; wyroki NSA z dnia 8 marca 2023 r., III OSK 7293/21, z dnia 14 września 2012 r., I OSK 1203/12 oraz z dnia 17 października 2013 r., I OSK 1105/13). Stanowisko to znajduje oparcie także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że poza zakresem informacji publicznej mogą pozostawać treści o charakterze roboczym, w tym zapiski i notatki, które dokumentują jedynie proces rozważań oraz etap wypracowywania finalnej koncepcji. Materiały takie obrazują pewne stadium poprzedzające wytworzenie informacji publicznej, lecz same nie muszą posiadać takiego statusu. W odróżnieniu od dokumentu urzędowego, dokument wewnętrzny jest wytwarzany na potrzeby podmiotu zobowiązanego i nie reprezentuje jego oficjalnego stanowiska wobec podmiotów zewnętrznych. Pełni funkcję pomocniczą, roboczą, organizacyjną albo techniczną, a nie funkcję informującą o ostatecznym sposobie wykonywania zadania publicznego lub gospodarowania mieniem publicznym (por. wyroki NSA z dnia 21 listopada 2013 r., I OSK 1485/13, z dnia 27 lutego 2014 r., I OSK 1769/13, z dnia 11 marca 2014 r., I OSK 118/14 oraz z dnia 13 czerwca 2014 r., I OSK 2914/13). Nie oznacza to, że każdy dokument określony przez organ jako wewnętrzny pozostaje poza zakresem stosowania u.d.i.p. O jego charakterze nie rozstrzyga bowiem nazwa ani kwalifikacja przyjęta przez podmiot zobowiązany, lecz treść i funkcja danego materiału. Jeżeli dokument odzwierciedla sposób wykonywania zadania publicznego, stanowi podstawę rozstrzygnięcia, wyraża stanowisko organu albo dokumentuje gospodarowanie środkami publicznymi, może stanowić informację publiczną niezależnie od formy, w jakiej został utrwalony. Jeżeli jednak służy wyłącznie technicznej obsłudze zadania, organizacji pracy, wymianie informacji albo bieżącej eksploatacji określonego systemu, w pełni zasadnym jest uznanie go za dokumentację wewnętrzną. W kontekście tych rozważań, należało uwzględnić, że w dotychczasowej korespondencji pomiędzy stronami, przedmiotem żądania skarżącego były raporty dotyczące inwentaryzacji opraw oraz raporty błędów. W odniesieniu do tych materiałów przyjęto stanowisko, zgodnie z którym stanowią one dokumentację wewnętrzną, nieposiadającą waloru informacji publicznej. Pytania oznaczone numerami 2–4 niewątpliwie pozostają funkcjonalnie związane z wcześniejszym żądaniem skarżącego. Dotyczyły one bowiem dostępu Gminy do danych gromadzonych w systemie zarządzania oświetleniem, wskazania podmiotu odpowiedzialnego za generowanie raportów o stanie infrastruktury i wykrywanych usterkach, a także korzystania przez organ z raportów generowanych przez [...] sp. z o.o. Żądania te zmierzały zatem do uzyskania informacji o sposobie tworzenia, obiegu i wykorzystywania raportów, które zostały zakwalifikowane jako dokumentacja wewnętrzna. Dotyczyły technicznego i organizacyjnego sposobu wykonywania zadania, zasad funkcjonowania systemu oraz wewnętrznego przepływu informacji. Nie odnosiły się natomiast bezpośrednio do rozstrzygnięć organu, gospodarowania środkami publicznymi, treści zawartych umów ani innych przejawów zewnętrznej działalności administracji publicznej. W konsekwencji w pełni uzasadnione jest stanowisko, że przedmiotem pytań oznaczonych numerami 2–4 pozostawały zagadnienia związane z wewnętrzną organizacją wykonywania zadania publicznego oraz technicznym funkcjonowaniem systemu wykorzystywanego do obsługi infrastruktury oświetleniowej. Innymi słowy, pytania te odnoszą się do informacji o charakterze wewnętrznym, służących organizacji pracy organu oraz wykonywaniu czynności technicznych związanych z realizacją zadania publicznego. Informacje takie nie stanowią zatem informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Stanowisko to pozostaje zgodne z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, zgodnie z którym dokumenty oraz informacje służące wyłącznie organizacji pracy organu, wymianie informacji wewnętrznych lub technicznej realizacji zadań publicznych nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie odnoszą się do sfery zewnętrznej działalności administracji publicznej (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13). Co więcej, w realiach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma nie tylko charakter wnioskowanych informacji, ale przede wszystkim ich techniczna i pomocnicza funkcja w organie. Informacje te nie wyrażały oficjalnego stanowiska organu, nie stanowiły rezultatu prowadzonego postępowania ani nie były kierowane do podmiotów zewnętrznych. Ich rola sprowadzała się wyłącznie do rejestrowania określonych parametrów technicznych, sposobu dostępu do systemu informatycznego oraz zdarzeń przez niego wykrywanych. W rezultacie stanowiły one jedynie informację dotyczącą wewnętrznej organizacji pracy, niezbędną w procesie bieżącej obsługi infrastruktury technicznej organu. Należy bowiem pamiętać, że racjonalny ustawodawca konstytucyjny nie zmierzał do wyposażenia obywateli w nieograniczone prawo do uzyskiwania wszelkich nieoficjalnych, roboczych i technicznych materiałów wytwarzanych lub gromadzonych w toku działalności organów. Osoby wykonujące funkcje publiczne oraz podmioty obsługujące organy administracji powinny dysponować określoną sferą swobody w zakresie wewnętrznej wymiany informacji, gromadzenia danych technicznych i organizowania procesu wykonywania zadań. Nie każdy przejaw aktywności urzędniczej, technicznej lub organizacyjnej ani każdy element wewnętrznego obiegu danych stanowi informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2013 r., I OSK 1105/13). Dodatkowo pytanie trzecie zostało oparte na założeniu istnienia współpracy pomiędzy Gminą a [...] Sp. z o.o. Tymczasem organ w odpowiedzi udzielonej w dniu 12 stycznia 2026 r. wskazał, że nie zawierał umowy z tym podmiotem. W konsekwencji pytanie o to, czy za generowanie raportów odpowiada Gmina, czy [...] Sp. z o.o., nie odnosiło się do istniejącego stosunku umownego ustalonego w sprawie. Nie mogło zatem zostać zakwalifikowane jako żądanie udostępnienia informacji dotyczącej podziału obowiązków pomiędzy stronami istniejącej umowy zawartej w celu realizacji zadania publicznego. Podobnie należało ocenić końcową część wniosku, w której skarżący zwrócił się do organu o wskazanie, czy – w jego ocenie – raport z inwentaryzacji oraz raport z błędów stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Tak sformułowane żądanie nie zmierzało do uzyskania istniejącej informacji o faktach, dokumentach lub danych pozostających w posiadaniu organu. Jego przedmiotem było uzyskanie stanowiska organu w zakresie prawnej kwalifikacji określonych materiałów, a zatem dokonania wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i przedstawienia oceny prawnej. Tryb przewidziany w u.d.i.p. służy pozyskiwaniu istniejących informacji o sprawach publicznych. Nie nakłada natomiast na podmioty zobowiązane obowiązku sporządzania opinii prawnych, dokonywania abstrakcyjnej wykładni przepisów, formułowania ocen prawnych ani rozstrzygania na potrzeby wnioskodawcy teoretycznych zagadnień dotyczących zakresu stosowania ustawy. Przedmiotem udostępnienia mogą być istniejące informacje, dane i dokumenty odnoszące się do spraw publicznych. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może natomiast prowadzić do nałożenia na organ obowiązku wytworzenia nowej treści w postaci analizy prawnej lub oceny, czy wskazany przez wnioskodawcę dokument spełnia ustawowe przesłanki informacji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2213/13 oraz z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 933/16). W konsekwencji należało uznać, że pytania oznaczone numerami 2–4, jak również żądanie zajęcia przez organ stanowiska czy raport z inwentaryzacji oraz raport z błędów stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., nie mieściły się w przedmiotowym zakresie zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym po stronie organu nie powstał obowiązek ich rozpoznania w trybie tej ustawy, a w konsekwencji nie można było przypisać mu bezczynności w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a. Z tego względu, sad na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w tym zakresie (pkt IV sentencji wyroku). O kosztach postępowania – na które składał się wpis w wysokości 100 zł -Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 105 p.p.s.a. (pkt V sentencji). Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji.