II SAB/Lu 39/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. I. na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.

W dniu 21 lutego 2021 r. G. I. za pośrednictwem poczty elektronicznej złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II DK/Lu 11/21. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lutego 2021 r., przesłano skargę G. I. do organu, która stosowanie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", powinna być przekazana do Sądu z zachowaniem trybu wynikającego z powyższego przepisu. W dniu 9 marca 2021 r. skarżący złożył pismo, w którym oświadczył, że cofa złożoną w dniu 21 lutego 2021 r. skargę. W dniu 2 kwietnia 2021 r.,(data nadania w placówce pocztowej) Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] przekazał Sądowi skargę G. I. wraz z kompletnymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę i sąd jest tą czynnością związany. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierzałoby ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – stosownie do powołanego art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – postępowanie należało umorzyć. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.