II SAB/Lu 25/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: sprostować z urzędu sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 grudnia 2023 r., sygn. akt SAB/Lu 25/23 w ten sposób, że w pkt II sentencji wyroku, po słowach: "(...) w zakresie pkt 2" dopisać: "w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy".

Wyrokiem z 28 grudnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. R. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w pkt II sentencji zobowiązał Prezesa Sądu Okręgowego w Lublinie do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 30 września 2022 r. w zakresie pkt 2. Sąd nie zakreślił jednak organowi terminu do wykonania ww. obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. O sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a.). Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. W niniejszej sprawie, podczas spisywania sentencji wyroku doszło do popełnienia oczywistej omyłki polegającej na pominięciu w pkt II sentencji terminu, w jakim organ ma załatwić wniosek skarżącego z dnia 30 września 2022 r. w zakresie pkt 2. Tymczasem zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do dokonania w określonym terminie czynności. Z kolei z art. 286 § 2 p.p.s.a. wynika, że termin do załatwienia sprawy przez organ administracji wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Z tego wynika, że wyrok uwzględniający skargę na bezczynność powinien określać termin, w którym organ ma załatwić sprawę. W związku z tym zaistniała konieczność sprostowania pkt II sentencji wyroku z dnia 28 grudnia 2023 r. z urzędu. Dostrzeżony błąd wystąpił bowiem wbrew zamierzeniu Sądu, zaś jego sprostowanie nie ma żadnego wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.