II SAB/Lu 177/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 23 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie.

H. P. (strona, skarżący) 13 lipca 2026 r. (data nadania skargi na adres organu) wniósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia W piśmie z 17 września 2026 r. (k. 24 akt sądowych) skarżący oświadczył, że cofa skargę, jednocześnie wnosząc o umorzenie postępowania z uwagi na to, że żądana decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia została wydana 31 lipca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Dlatego też – wobec złożenia przez skarżącego jednoznacznego oświadczenia o cofnięciu skargi – postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.