II SAB/Lu 165/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w przedmiocie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

R. S. wniósł w dniu 16 października 2025r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w przedmiocie nierozpoznania przez Kolegium odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Lublinie z 27 czerwca 2024r. o odmowie przyznania zasiłku okresowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935), dalej jako "p.p.s.a." Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania (art. 3 § 2 pkt 8-9 p.p.s.a.). Bezczynność organu ma miejsce w sytuacji, gdy organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020r. (sygn. II OPS 5/19) stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu tej skargi przez sąd. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego należy uznać za niedopuszczalną, bowiem odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. Podobny pogląd zajął Naczelny Sąd Administracyjny w odniesieniu do przewlekłego prowadzenia postępowania. Mianowicie w uchwale z dnia 7 marca 2022r. (sygn. II OPS 1/21) stwierdził, że jeżeli przewlekle prowadzone postępowanie uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi jego niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), skoro przestaje istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. Prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, ponieważ nie ma czego kontrolować. Z akt niniejszej sprawy wynika, że postępowanie zainicjowane wniesieniem przez skarżącego odwołania, zostało zakończone wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie postanowienia z dnia 29 lipca 2024r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez skarżącego i stało się prawomocne. Z powyższego wynika, że w dacie wniesienia skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (tj. 16 października 2025r.) żądanie wszczęcia postępowania we wskazanym przedmiocie było bezprzedmiotowe, ponieważ odwołanie skarżącego zostało załatwione przez organ w jednej z dopuszczalnych przez prawo, a więc legalnej formie. Oznacza to w konsekwencji, że skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd zauważa, że skarga nie została poprzedzona wymaganym ponagleniem skierowanym do organu, co jest warunkiem formalnym takiej skargi stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. w zw. z art. 52 § 2 p.p.s.a., to jednak mając na uwadze, że skarga z innych przyczyn (przedstawionych wyżej) jest niedopuszczalna, Sąd odstąpił od wzywania skarżącego do wykazania, że skarżący poprzedził skargę ponagleniem. Nawet bowiem, gdyby skarżący wykazał, że wniosła ponaglenie, skarga i tak podlegałaby odrzuceniu.