II SAB/Lu 154/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni R. w B. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia [...] r. o nabycie działki p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej Spółdzielni R. w B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Spółdzielni R. w B. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z dnia [...] r. o nabycie działki nr ewid. [...] o pow. 0,0042 ha, powstałej na skutek podziału dokonanego w związku z budową drogi gminnej nr [...]– ulica W., w trybie art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1496), zwanej dalej "specustawą". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Kognicja sądów administracyjnych została określona w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz.1369), dalej "P.p.s.a.", zgodnie z którym sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z treści przytoczonego wyżej art. 3 ust. 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika, że przedmiotem skargi może być jedynie przewlekłość organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a, a więc w sprawach, w których mają zostać podjęte decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz na inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Burmistrza w zakresie rozparzenia jej wniosku o wykup nieruchomości. Jako podstawę wniosku skarżąca wskazała art. 13 ust. 3 specustawy, zgodnie z którym jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Zdaniem Sądu roszczenie to ma charakter cywilnoprawny. Organ administracji publicznej nie prowadzi w tego typu sprawach postępowania administracyjnego i nie orzeka w formie decyzji administracyjnej. W orzecznictwie podkreśla się, że w sprawach tych właściciel nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi występuje do zarządcy drogi z wnioskiem o wykup gruntu, który utracił dla wnioskodawcy znaczenie gospodarcze. W przypadku odmowy wykupu wnioskodawcy służy roszczenie o wykup, które może być dochodzone w postępowaniu cywilnym toczącym się przed sądem powszechnym, ponieważ jest to sprawa z zakresu prawa cywilnego (postanowienie NSA z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt I OW 215/05). Tym samym stwierdzić należy, że żądanie skarżącej dotyczące zamiany nieruchomości może być dochodzone na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wniesiona w sprawie niniejszej skarga na bezczynność nie mieści się w żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 1 pkt 1 - 8 P.p.s.a., nie podlega więc kognicji sądów administracyjnych, ponieważ nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji