II SAB/Lu 150/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 10 września 2025 r. M. P. (dalej jako: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej jako: PPIS) w B. P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W rozpoznawanej sprawie zaistniała opisana przesłanka zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej (litis pendentio), skutkująca koniecznością odrzucenia skargi. Przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest kontrola zgodności z prawem określonego aktu (czynności) organu administracji publicznej, względnie bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania w określonej sprawie należącej do właściwości tego organu (sprawie administracyjnej). W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena, czy organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu konkretnego wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie treść skargi, odpowiedzi na skargę oraz przekazanych akt administracyjnych wskazuje, że przedmiotem skargi, a zatem przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest zarzucana organowi bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, datowanego na 17 lipca 2025 r. We wniosku tym wskazano dwa znaki akt sprawy prowadzonej przez PPIS w B. P.. Dwa znaki wskazane w piśmie nie oznaczają jednak w żaden sposób, że skarżąca złożyła dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej – wniosek był bezsprzecznie jeden. Wyjaśnieniem dwóch znaków w piśmie skarżącej jest fakt, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony w powiązaniu z dwiema sprawami egzekucyjnymi, prowadzonymi przez organ, dotyczącymi realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych u dwojga dzieci skarżącej. Jakkolwiek istnieją zatem dwie sprawy egzekucyjne, tak bezsprzecznie skarżąca złożyła jeden jedyny wniosek o udostępnienie informacji publicznej – z 17 lipca 2025 r. Z bliżej niewyjaśnionych powodów, być może kierując się w istocie irrelewantną okolicznością prowadzenia dwóch spraw egzekucyjnych, PPIS w B. P. dokonał swoistego rozdzielenia sprawy z jednego wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej – kierując do skarżącej dwa pisma z 25 lipca 2025 r. informujące, że część pytań dotyczy informacji przetworzonej i wzywające do wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, następnie dwa pisma z 21 sierpnia 2025 r., udzielające informacji – odpowiedzi na część pytań zawartych we wniosku z 17 lipca 2025 r., wreszcie, wydając dwie decyzje administracyjne z 21 sierpnia 2025 r. odmawiające udostępnienia informacji w zakresie części pytań zawartych we wniosku z 17 lipca 2025 r. Pisma i decyzje zawierały identyczną treść, odnoszącą się do tego samego wniosku skarżącej z 17 lipca 2025 r., różniły się jedynie oznaczeniem sprawy. Działania organu były błędne – skarżąca złożyła jeden jedyny wniosek o udostępnienie informacji publicznej, dlatego należało udzielić odpowiedzi jednym pismem, względnie wydać jedną decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej (w zakresie części pytań). Nie było żadnego powodu do rozdzielania sprawy z wniosku skarżącej z 17 lipca 2025 r. na dwa odrębne postępowania. Błąd organu nie ma jednak znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła dwie skargi na bezczynność PPIS w B. P., w przedmiocie tego samego wniosku z 17 lipca 2025 r., różniące się znakami spraw, stosownie do oznaczeń stosowanych przez organ. Dodatkowo, w pierwszej skardze na bezczynność, zarejestrowanej pod sygn. II SAB/Lu 128/25, pełnomocnik odnosi się do pisma organu z 25 lipca 2025 r. Z kolei w drugiej skardze, również na bezczynność, zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Lu 150/25, pełnomocnik nawiązuje już do pisma z 21 sierpnia 2025 r. Poza powyższymi różnicami obydwie skargi są identyczne. Obydwie skargi wniesiono bezpośrednio do sądu, pierwsza wpłynęła 11 sierpnia 2025 r., druga – 15 września 2025 r. Skargi wniesione z naruszeniem właściwego trybu (za pośrednictwem organu – art. 54 § 1 p.p.s.a.) sąd niezwłocznie przekazywał do organu, a następnie skargi wraz z odpowiedziami organu i aktami administracyjnymi były przekazywane do sądu przez organ. Na skutek powyższego, przed sądem zawisły dwie tożsame skargi na bezczynność PPIS w B. P. w sprawie tego samego (jednego) wniosku skarżącej z 17 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej – zarejestrowane pod sygn. II SAB/Lu 128/25 oraz II SAB/Lu 150/25. Z uwagi na przesłankę litis pendentio nie jest dopuszczalne rozpoznanie obydwu tych skarg. Należy mieć na uwadze fakt, że w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z oczywistych przyczyn niedopuszczalne byłoby, gdyby sąd – w przypadku uznania zarzutów bezczynności za zasadne – wydał dwa wyroki zobowiązujące organ do załatwienia tego samego, jednego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W tej sytuacji skarga w sprawie zarejestrowanej jako pierwsza – pod sygn. II SAB/Lu 128/25, podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez sąd, zaś skarga w sprawie zarejestrowanej jako druga – pod sygn. II SAB/Lu 150/25 podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.