II SAB/Lu 108/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie, pobiera się wpis, który należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z zaś art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony – a więc również skarga – powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przedmiotowej sprawie skarżący P. L. – wnosząc skargę na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 19 czerwca 2017 r. – nie uiścił należnego wpisu w kwocie 100 złotych. Ponadto przedmiotowa skarga nie zawierała własnoręcznego podpisu skarżącego (została opatrzona wyłącznie podpisem elektronicznym). W tej sytuacji skarżący został wezwany w trybie art. 220 § 1 p.p.s.a. do uiszczenia należnego wpisu oraz w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do podpisania skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania w powyższych przedmiotach – wobec niepodjęcia przesyłki w terminie pomimo dwukrotnego awizowania w dniach 9 sierpnia 2017 r. i 17 sierpnia 2017 r. (k. 12) – zostały zwrócone do Sądu, a następnie dołączone do akt sprawy ze skutkiem doręczenia na dzień 23 sierpnia 2017 r. – stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a. W konsekwencji termin do uiszczenia przez skarżącego wpisu od skargi oraz usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie upływał w dniu 30 sierpnia 2017 r. Termin ten upłynął jednak bezskutecznie, albowiem skarżący dotychczas nie wykonał powyższych obowiązków. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeśli pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych. Końcowo – w związku z faktem, iż przedmiotowa skarga była opatrzona podpisem elektronicznym – należy wyjaśnić, że z dniem 17 czerwca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 40, poz. 230), która usunęła sądy administracyjne z katalogu podmiotów wyłączonych spod mocy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Pomimo jednak wskazanej zmiany stanu prawnego, nie powstały dotychczas regulacje, które umożliwiłyby skuteczne wdrożenie i wykorzystanie elektronicznych środków technicznych w działalności sądów administracyjnych. Obowiązujące przepisy w dalszym ciągu nie pozwalają zatem na wykorzystanie komunikacji elektronicznej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W szczególności do tej pory nie jest możliwe wnoszenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, opatrzonych podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP czy też podpisem elektronicznym. W ustawie p.p.s.a. brak jest bowiem aktualnie przepisów przewidujących dopuszczalność tego rodzaju podpisów i z tego powodu środki te nie mogą mieć zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jako zastępujące własnoręczny podpis. Zatem dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd w tym zakresie podzielił pogląd wyrażony w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, m. in.: z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 1-2/11 oraz z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 85/12 i I OZ 90/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia