II SAB/Lu 100/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku P. K. z dnia [...] marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku wskazanego w punkcie pierwszym, w terminie czternastu dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; IV. zasądza od Wójta Gminy na rzecz P. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 24 kwietnia 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga P. K. na bezczynność Wójta Gminy w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 19 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publiczne, w której wniesiono o: 1. stwierdzenie, że Wójt Gminy pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania mojego wniosku z dnia 19 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, 2. zobowiązanie Wójta Gminy do rozpoznania mojego wniosku z dnia 19 marca 2026 r. zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, 3. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa, 4. zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm Przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 19 marca 2026 r. skarżący złożył do Wójta Gminy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczący działań organu wobec mojej osoby. Wniosek ten został celowo zawężony i doprecyzowany po wcześniejszym stanowisku organu z dnia 18 marca 2026 r. (znak: [...]), w którym organ uznał, że informacje objęte wcześniejszym wnioskiem z dnia 4 marca 2026 r. nie stanowią informacji publicznej. W celu jednoznacznego usunięcia wszelkich wątpliwości interpretacyjnych podnoszonych przez organ, wniosek z dnia 19 marca 2026 r. obejmował wyłącznie informacje w oczywisty sposób odnoszące się do działalności samego organu oraz do dokumentów wytworzonych przez organ, w szczególności: 1. informację, czy w okresie od ł maja 2024 r. do dnia udzielenia odpowiedzi Gmina C. lub Wójt Gminy kierowali do organów ścigania lub innych organów publicznych jakiekolwiek zawiadomienia, wnioski, pisma lub przekazywali informacje dotyczące mojej osoby, 2. w przypadku odpowiedzi twierdzącej - wskazanie daty sporządzenia i wysłania pisma, organu, do którego zostało skierowane, ogólnego przedmiotu sprawy oraz informacji, czy do Gminy C. wpłynęła informacja o sposobie zakończenia sprawy, 3. kopię (skan) zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa sporządzonego i przekazanego do prokuratury w październiku 2025 r., dotyczącego mojej osoby, 4. informację, czy do Gminy C. wpłynęło postanowienie lub inne pismo dotyczące sposobu zakończenia sprawy wszczętej na skutek ww. zawiadomienia, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej - wskazanie daty wpływu, rodzaju rozstrzygnięcia oraz przekazanie kopii dokumentu z ewentualną anonimizacją danych prawnie chronionych. Pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ nie udzielił żadnej odpowiedzi, nie udostępnił żądanej informacji, nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej ani nie poinformował o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Termin 14 dni na rozpoznanie wniosku upłynął bezskutecznie. W niniejszej sprawie organ pozostaje zatem w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że przedmiotowy wniosek nie dotyczył dostępu do akt postępowania karnego jako całości, lecz dotyczył przede wszystkim: • informacji o działaniach samego organu, • dat czynności podejmowanych przez organ, • organów, do których kierowano pisma, • ogólnego przedmiotu tych czynności, • oraz dokumentu sporządzonego przez sam organ. Tym samym wniosek dotyczył informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i podlegał rozpoznaniu w ustawowym terminie. Brak jakiejkolwiek odpowiedzi organu na ten zawężony i doprecyzowany wniosek potwierdza, że organ nie usunął stanu bezczynności, lecz nadal uchyla się od merytorycznego rozpoznania sprawy, wobec czego skarga jest zasadna i konieczna. W odpowiedzi na skargę organ – Wójt Gminy wniósł o: - odrzucenie skargi na podstawie 58 § 1 pkt. 4) p.p.s.a. w związku z tym, że sprawa objęta skargą jest już przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie o sygn.. akt: II SAB/Lu 70/26; - odrzucenie skargi na podstawie 58 § 1 pkt. 6) p.p.s.a. w związku z tym, że została wniesiona za pośrednictwem usługi doręczenia elektronicznego (e-Doręczenia), zatem za pośrednictwem innego niż ePUAP kanału informacji elektronicznej. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że w dniu 9 kwietnia br. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Urzędu Gminy C. poprzez usługę doręczenia elektronicznego (e-Doręczenia) wpłynęła skarga Pana P. K. dotycząca bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi skarżący wskazał, że nie została mu udzielona informacja publiczna z dnia 19 marca 2026 r. dotyczącego udzielenia odpowiedzi na informację, czy w okresie od 1 maja 2024 r. do dnia udzielenia odpowiedzi czy: 1) Gmina C. lub Wójt Gminy kierowali do organów ścigania lub innych organów publicznych jakiekolwiek zawiadomienia, wnioski, pisma lub przekazywali informacje dotyczące mojej osoby, 2) w przypadku odpowiedzi twierdzącej — wskazanie daty sporządzenia i wysłania pisma, organu, do którego zostało skierowane, ogólnego przedmiotu sprawy oraz informacji, czy do Gminy C. wpłynęła informacja o sposobie zakończenia sprawy, 3) kopię (skan) zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa sporządzonego i przekazanego do prokuratury w październiku 2025 r., dotyczącego mojej osoby, 4) informację, czy do Gminy C. wpłynęło postanowienie lub inne pismo dotyczące sposobu zakończenia sprawy wszczętej na skutek ww. zawiadomienia, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej wskazanie daty wpływu, rodzaju rozstrzygnięcia oraz przekazanie kopii dokumentu z ewentualną anonimizacją danych prawnie chronionych. W tym kontekście organ wskazał na naruszenie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 54 § la p.p.s.a. skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio. W niniejszym stanie faktycznym, Skarżący z dniem 9 kwietnia 2026 r. złożył do WSA w Lublinie za pośrednictwem Wójta Gminy skargę na bezczynność organu. Skarga została wniesiona za pośrednictwem usługi doręczenia elektronicznego (e-Doręczenia), zatem za pośrednictwem innego niż ePUAP kanału informacji elektronicznej. Jak zauważył WSA w Łodzi w sprawie o sygn.. akt. II SA/LŁ1 426/25 z dnia 25 września 2025 r. "Wnoszenie pism do elektronicznej skrzynki podawczej oraz na adres do doręczeń elektronicznych - to odmienne sposoby wnoszenia korespondencji. Ich utworzenie i funkcjonowanie regulują odrębne przepisy, a ustawodawca posługuje się w odniesieniu do każdego z nich odmienną terminologią. W aktualnym stanie prawnym brak jest możliwości skutecznego wniesienia skargi na adres do doręczeń elektronicznych organu, W chwili obecnej jedyną drogą skutecznego wniesienia skargi w formie dokumentu elektronicznego jest wniesienie jej za pośrednictwem platformy ePUAP. Takie stanowisko dominuje aktualnie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia: NSA: z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt III OZ 294/25; z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II FSK 672/25; WSA w Gliwicach: z 31 marca 2025 r., sygn. akt I SA/G1 244/25; z 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/G1 297/25; WSA w Kielcach z 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 67/25; WSA we Wrocławiu z 26 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 201/25; WSA w Bydgoszczy z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Bd 173/25; WSA w Poznaniu z 15 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Po 234/25; WSA w Łodzi: z 5 czerwca 2025 r., sygn. akt 11 SA/Łd 293/25". Wynika to z faktu, że sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Dopiero od tej daty wejdzie w życie art. 96 pkt 8 u.d.e., na mocy którego dojdzie do znowelizowania brzmienia art. 54 § la p.p.s.a., który otrzyma następujące brzmienie: "Skargę w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych tego organu. Przepis art. 49a stosuje się odpowiednio." i nastąpią zmiany dotyczące m.in. możliwości wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Odnosząc się do kolejnego powodu dla którego skarga winna być odrzucona, organ wyjaśnił, że nie odniósł się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 19 marca br. w związku z faktem, że zdaniem Organu jest ona przedmiotem toczącego się postępowania przed WSA w Lublinie o sygn. akt II SAB/Lu 70/26 co w konsekwencji stanowi "lis pendens". Organ wskazał, że w dniu 4 marca 2026 r. skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie działalności Gminy C. działającej przez Wójta Gminy jako organu wykonawczego gminy w zakresie: 1. kopii (skanu) zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa sporządzonego i przekazanego do prokuratury w październiku 2025 r., dotyczącego jego osoby, 2. kopii pism, uzupełnień, wyjaśnień oraz załączników przekazanych przez Gminę C. / Wójta Gminy w związku z tym zawiadomieniem, 3. informację oraz kopie dokumentów potwierdzających sposób zakończenia sprawy, o ile takie dokumenty zostały przekazane do Gminy C., 4. informację, czy w okresie od maja 2024 r. do dnia udzielenia odpowiedzi Gmina C. lub Wójt Gminy kierowali do jakiegokolwiek organu publicznego inne zawiadomienia, wnioski lub przekazywali informacje dotyczące P. K., a w przypadku odpowiedzi twierdzącej - o wskazanie daty każdego zgłoszenia, organu, do którego zostało skierowane, przedmiotu sprawy oraz przekazanie kopii tych dokumentów. Pismem z dnia 18 marca 2026 r., znak [...], organ poinformował Wnioskodawcę, że wskazane we wniosku informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, wobec czego brak jest podstaw prawnych do ich udostępnienia w tym trybie. W związku z uzyskaniem ww. informacji, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, która zarejestrowana została pod sygn. akt II SAB/Lu 70/26. Postępowanie to jest w toku. W dniu 19 marca 2026 r. skarżący złożył kolejny wniosek, w którym domaga się wskazania czy w okresie od 1 maja 2024 r. do dnia udzielenia odpowiedzi były kierowane do organów ścigania lub innych organów publicznych jakiekolwiek zawiadomienia, wnioski, pisma lub przekazywali informacje dotyczące osoby skarżącego, a w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, Skarżący żądał dalszych odpowiedzi. Analiza obu wniosków, zdaniem organu prowadzi do wniosku, że drugi z nich nie stanowi nowej sprawy, a jest jedynie powieleniem żądania objętego pierwszym wnioskiem. Zakres drugiego wniosku w całości mieści się w zakresie wniosku pierwszego, który jest już przedmiotem kontroli Sądu o sygn. II SAB/Lu 70/26. Oba wnioski dotyczą udzielenia informacji w zakresie przekazywania zawiadomień do organów ścigania, a w drugim wniosku zostało dodatkowo uszczegółowione poprzez wskazanie "innych organów publicznych" oraz "wniosków czy informacji", co zdaniem organu mieści się w granicach pierwszego wniosku. Organ w odpowiedzi na skargę z dnia 2 kwietnia br. wskazał, że dostęp do takich dokumentów regulują odrębne przepisy, które mają pierwszeństwo przed ustawą o dostępie do informacji publicznej. Stanowisko to pozostaje w dalszym ciągu aktualne, dlatego też zdaniem organu oba wnioski zarówno z dnia 4 marca br. Jak i 19 marca br. obejmują tę samą materię - zawiadomienia do organów ścigania i innych organów publicznych dotyczących osoby Skarżącego), a zatem doszło do tożsamości sprawy gdyż występują w niej identyczne podmioty i posiada ten sam przedmiot, objęty tym samym stanem prawnym, w niezmienionym stanie faktycznym. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, tożsamość sprawy zachodzi nie tylko wtedy, gdy żądania są identyczne "co do joty", ale również wtedy, gdy nowe żądanie mieści się w granicach sprawy już zawisłej przed sądem. Dopuszczenie do procedowania niniejszej skargi prowadziłoby do sytuacji, w której dwa składy orzekające badałyby to samo uprawnienie Skarżącego do tych samych informacji, co stoi w sprzeczności z zasadą ekonomiki procesowej i powagą rzeczy w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 4) p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest wtoku lub została już prawomocnie osądzona. Końcowo organ wskazał, że działanie wnioskodawcy polegające na dublowaniu składanych wniosków o informację publiczną, oraz mając na uwadze zdaniem organu stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej i służy jedynie mnożeniu postępowań oraz ma na celu zakłócanie pracy Urzędu Gminy. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21.11.2013 r I OSK 895/13 stwierdził, że do nadużycia prawa dochodzi w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. Prawo dostępu do informacji publicznej powinno służyć do zachowania jawności życia publicznego czy uzyskania informacji mającej znaczenie dla większej liczby osób a nie zaspokajaniu osobistej ciekawości osoby wnoszącej o udostępnienie informacji publicznej lub też załatwieniu jej osobistych interesów (zob. wyrok NSA z., I OSK 895/13, Legalis). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż w toku rozpoznawania wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ dopuścił się bezczynności, naruszając ustawowe terminy załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy wyjaśnić, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), względnie nie poinformuje wnioskodawcy, że żądanie obejmuje dane, niestanowiące informacji publicznej albo że podlegają udostępnieniu w innym trybie. Bezspornie wójt jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną, która wykonuje zadanie publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Wniosek skarżącego nie został prawidłowo rozpoznany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi: - na podstawie art. 58 § 1 pkt. 4) p.p.s.a. w związku z tym, że sprawa objęta skargą jest już przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie o sygn.. akt: II SAB/Lu 70/26; - podstawie art. 58 § 1 pkt. 6) p.p.s.a. w związku z tym, że została wniesiona za pośrednictwem usługi doręczenia elektronicznego (e-Doręczenia), zatem za pośrednictwem systemu innego niż ePUAP kanału informacji elektronicznej. W ocenie Sądu w sprawie brak jest podstaw do odrzucenia skargi. Po pierwsze brak jest podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6) p.p.s.a. w związku z tym, że została wniesiona za pośrednictwem usługi doręczenia elektronicznego (e-Doręczenia), zatem za pośrednictwem innego niż ePUAP kanału informacji elektronicznej. Pomimo istniejących w tej kwestii rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w składzie rozpoznającym skargą, podziela dominujące w tym przedmiocie stanowisko wyrażony między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2026 r., sygn. akt I OSK 1937/25, gdzie wskazano, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego innego niż e-PUAP nie daje podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jeżeli zgodnie z art. 46 § 2a tej ustawy skarga jest podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Odmienna wykładnia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., naruszałaby przyjętą w art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadę prawa do sądu. W uzasadnieniu takiego poglądu Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że to sam ustawodawca zachęcał do elektronizacji kontaktów z organami administracji publicznej, promując system e-Doręczenia. Nie do pogodzenia z zasadami państwa prawa jest więc taka sytuacja, w której uznaje się, że e-Doręczenia tak wszechobecne na etapie przedsądowym, dyskwalifikują skuteczność skargi wnoszonej do sądu, a strona akurat na tym etapie postępowania byłaby bezwzględnie zobowiązana do korzystania z systemu ePUAP (albo do skorzystania z tradycyjnej formy papierowej). Zaznaczyć również należy, że rygor odrzucenia skargi (z uwagi na niedochowanie konkretnego trybu elektronicznego) musi przewidzieć jednoznacznie ustawodawca. Strona musi być bowiem świadoma swoich obowiązków i sankcji za ich niedopełnienie. Natomiast rygor odrzucenia z uwagi na brak zachowania trybu ze względu na wykorzystanie systemu e-Doręczenia, nie wynika obecnie z żadnej ustawy ani z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani z poszczególnych ustaw dotyczących elektronizacji doręczeń. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wbrew temu co przyjął Sąd I instancji, sposób wniesienia skargi w postaci elektronicznej z wykorzystaniem systemu e-Doręczenia nie mógł prowadzić do jej odrzucenia, jako niedopuszczalnej w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stanowisko takie w całości podziela i przyjmuje za własne, w związku z czym należy stwierdzić, że w sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na fakt wniesienia skargi za pośrednictwem usługi doręczenia elektronicznego (e-Doręczenia), tj. systemu innego niż ePUAP. W ocenie Sądu w sprawie brak było także podstaw do odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4) p.p.s.a. w związku z tym, że sprawa objęta skargą jest już przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie o sygn. akt II SAB/Lu 70/26. Takie stanowisko organu należy uznać za nieuzasadnione z uwagi na to, że do wniosku o udostępnianie informacji publicznej, w zakresie w jakim nie stosuje się art. 16 ust. 1 ustawy o udostępnianie informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 902 – dalej także jako "u.d.i.p."), nie mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące powagi rzeczy osądzonej i zawisłości sprawy. Po drugie możność odrzucenia skargi na tej podstawie wyklucza również brak pełnej tożsamości wniosków o udostępnienie informacji publicznej z 4 marca 2026 r. i 19 marca 2026 r. Po pierwsze należy więc stwierdzić, że do wniosku o udostępnianie informacji publicznej, w zakresie w jakim nie ma zastosowania art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) i zawisłości sprawy (lis pendens). Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym. Co do zasady do wniosku o udostępnianie informacji publicznej nie stosuje się więc w ogóle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Jedyny wyjątek w tym zakresie wynika z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się do decyzji, o których mowa w ust. 1. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się więc jedynie do decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., tj. do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. O ile więc w sprawie nie jest wydawana jedna z decyzji wymienionych w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., w tym w szczególności decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej, do wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także nie stosuje się przepisów kodeksu dotyczących powagi rzeczy osądzonej i zawisłości sprawy. Skoro do wniosku o udostępnianie informacji publicznej, w zakresie w jakim nie ma zastosowania art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących powagi rzeczy osądzonej i zawisłości sprawy, to tym samym w przypadku wniesienia skargi na czynność lub bezczynność organu zastosowania nie ma również art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. O ile w sprawie nie ma zastosowania art. 16 ust. 1 u.d.i.p. to w sytuacji, gdy strona złoży ponownie, kolejny i tożsamy z poprzednim, wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ powinien go załatwić w sposób przewidziany przepisami, w szczególności poprzez czynność materialno-techniczną, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Oczywiście, o ile oba wnioski są w pełni ze sobą tożsame, a pierwszy ze złożonych wniosków został przez organ załatwiony w sposób przewidziany przepisami, w szczególności poprzez udzielenie żądanych informacji publicznych w drodze stosownej czynności materialno-technicznej, organ nie musi ponowne udzielać tej samej informacji publicznej – za wystarczające uznać należy w takiej sytuacji wskazanie przez organ, że określonej informacji publicznej udzielono wnioskodawcy pismem z danej daty (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 maja 2026 r., sygn. akt II SAB/Rz 25/26). Taki sposób załatwienie wniosku, a więc wskazanie, że określonej informacji publicznej udzielono wnioskodawcy pismem z danej daty, może mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy faktycznie udzielono informacji publicznych żądanych wnioskiem lub załatwiono wniosek w innych sposób przewidziany prawem. Z taką sytuacją nie mamy do czynienie w przedmiotowej sprawie. W sprawie pierwszym z dwóch objętych sporem wniosków o udostępnienie informacji publicznej wniosków był wniosek z dnia 4 marca 2026 r. Oceny kwestii załatwienia wniosku z dnia 4 marca 2026 r. dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 70/26. W sprawie tej Sąd stwierdził bezczynności organu administracji i zobowiązał organ do prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 marca 2026 r., uznając, że w istocie organ uchylił się od rozpoznania wniosku i jego załatwienia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 maja 2026 r., sygn. akt II SAB/Lu 70/26 oraz jego uzasadnienie). Skoro więc pierwszy ze złożonych wniosków o udzielenie informacji publicznej z dnia 4 marca 2026 r. nie został załatwiony w sposób wymagany prawem to tym samym organ nie może skutecznie powoływać się na fakt udzielenie żądanej informacji publicznej, czy też załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej, w odniesieniu do złożonego kolejnego wniosku o udzielenie informacji publicznej z 19 marca 2026 r. Po drugie możność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4) p.p.s.a. wyklucza również brak pełnej tożsamości wniosków o udostępnienie informacji publicznej z 4 marca 2026 r. i 19 marca 2026 r. Nie budzi wątpliwości, że podstawowym warunkiem odrzucenia skargi z uwagi na powagę rzeczy osądzonej lub zawisłość sprawy jest tożsamość spraw. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej z 4 marca 2026 r. i 19 marca 2026 r. nie są ze sobą w pełni tożsame, tak pod względem czasowym, jak i stricte przedmiotowym. W obu wnioskach wnoszono o udostępnienie informacji publicznej do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek, jednakże dzień ten w obu sprawach był różny. W przypadku wniosku z 4 marca 2026 r. odpowiedzi udzielono pismem z 18 marca 2026 r., a w przypadku wniosku z 19 marca 2026 r. organ w ogóle nie udzielił odpowiedzi na wniosek. Z powyższego wynika, że okres objęty kolejnymi wnioskami o udzielenie informacji publicznej był różny, przy czym w przypadku obecnego wniosku z 19 marca 2026 r. był to okres dłuższy niż w przypadku wniosku z 4 marca 2026 r. Nadto w obu tych sprawach sąd administracyjny oceniał stan bezczynności organu według różnych dat (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2340/24). Pod względem okresu objętego żądaniem udzielenie informacji publicznej oba wnioski o udostępnienie informacji publicznej z 4 marca 2026 r. i 19 marca 2026 r. nie są więc ze sobą w pełni tożsame i nie zachodzi sytuacja, by wniosek z 19 marca 2026 r. w pełni zawierał się we wniosku z 4 marca 2026 r. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej z 4 marca 2026 r. i 19 marca 2026 r. nie są ze sobą w pełni tożsame także pod względem stricte przedmiotowym. Jak wskazał sam wnioskodawca w uzasadnieniu skargi wniosek z 19 marca 2026 r. został celowo zawężony i doprecyzowany po wcześniejszym stanowisku organu z dnia 18 marca 2026 r. (znak: OA.1431.12.2026), w którym organ uznał, że informacje objęte wcześniejszym wnioskiem z dnia 4 marca 2026 r. nie stanowią informacji publicznej. Zmiany te nie miały jedynie charakteru redakcyjnego, lecz w części zmieniły także treść samego żądania udzielenia informacji publicznej. We wniosku z 4 marca 2026 r. żądanie dotyczące udzielenie informacji o sposobie zakończenia sprawy, w tym odmowy wszczęcia, umorzenia postępowania, przekazania sprawy innemu organowi, dotyczyło wyłącznie prokuratury i zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa złożonego w październiku 2025 r. (pkt I wniosku z 4 marca 2026 r.). We wniosku z 19 marca 2026 r. żądanie udzielenia informacji o sposobie zakończenia sprawy i podania wydanego rozstrzygnięcia (np. odmowa wszczęcia, umorzenia, przekazanie innemu organowi, inne) (pkt 2 wniosku z 19 marca 2026 r.) dotyczyło nie tylko prokuratury i zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa złożonego w październiku 2025 r., lecz wszystkich organów ścigania lub innych organów publicznych (pkt 1 wniosku z 19 marca 2026 r.). W tym zakresie wniosek z 19 marca 2026 r. obejmował zatem szerszy zakres informacji niż wniosek z 4 marca 2026 r. Nadto w pkt 4 wniosku z 19 marca 2026 r. żądano podania tylko informacji, a nie kopii (skanów) dokumentów wymienionych w pkt I wniosku z 4 marca 2026 r. Powyższe wyklucza możność przyjęcia tożsamości wniosków o udostępnienie informacji publicznej z 4 marca 2026 r. i 19 marca 2026 r. także pod względem stricte przedmiotowym. Pomimo powyższych różnic we wnioskach organ nie udzielił skarżącemu informacji żądanych wnioskiem z 19 marca 2026 r., ani też nie załatwił tego wniosku w inny sposób. W sytuacji, gdy brak było także podstaw do odrzucenia wniesionej skargi, powyższe skutkować musiało stwierdziłem, iż organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku o udzielenie informacji publicznej z 19 marca 2026 r. W tej sytuacji, w punkcie pierwszym sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że Wójt dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. W ocenie Sądu, bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt drugi sentencji wyroku). Błąd organu nie był wynikiem jawnego lekceważenia ustawowego obowiązku udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji, choć organ w ogóle zareagował na pismo strony. Nie można jednak przyjąć, że Wójt całkowicie zlekceważył swoje obowiązki albowiem z odpowiedzi na skargę wynika, że takie zaniechanie organu było wynikiem uznania, iż w sprawie istnieje zawisłość sprawy. W działaniach organu nie ma oczywiście złej woli, czy też rażącej próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej, lecz jest ona wynikiem błędnej oceny sprawy, która wcale, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, nie jest sprawą prostą i oczywistą. Nie bez znaczenia jest również fakt, że udostępnianie informacji publicznej, jakkolwiek istotne, nie jest głównym zadaniem organu. Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego. Sąd analogicznie jak w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 70/26 nie przesądza też, że żądana informacja ma charakter publiczny i nie wyklucza, że w sprawie może znaleźć zastosowanie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Istotą uchybienia organu jest bowiem to, że z uwagi na brak merytorycznego i rzetelnego odniesienia się przez organ do żądania udzielenia informacji publicznych, na tym etapie postępowania nie ma możliwości zweryfikowania czy żądana informacja podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W ocenie Sądu za chybione uznać należy także wywody organu dotyczące nadużycie prawa do informacji publicznej. Jednokrotne ponownie wniosku przez skarżącego, w sytuacji, gdy wniosek ten został przeredagowany i częściowo obejmuje szerszy, tak pod względem czasowym, jak i stricte przedmiotowym, zakres żądanych informacji, nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania takiego działania za nadużycie prawa do informacji publicznej. Powyższe oczywiście nie wyklucza takiej oceny w przyszłości, o ile rzecz jasna skarżący dalej powielałaby i składał kolejne wnioski, o treść identycznej z już złożonymi. Pamiętać należy też, że w przypadku nadużycia prawa do informacji publicznej konieczne jest wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czego w sprawie także zabrakło. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 206 p.p.s.a.