II SAB/Łd 87/26

Dnia 28 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędzia WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2026 roku sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zgierzu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. lp

W dniu 2 marca 2026 r. M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej. Strona skarżąca wskazała na naruszenie art. 4 ust.1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 ze zm.), dalej jako: "u.d.i.p.", przez nieudostępnienie informacji publicznej. Opierając się na wskazanym zarzucie wniesiono o zobowiązanie ww. organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej i udzielenia informacji publicznej, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W motywach skargi wskazano, że strona skarżąca skierowała do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. (dalej jako: "PPIS") wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych. Pismem z 6 lutego 2026 r. organ nadesłał odpowiedź, udzielając w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania i odsyłając do publikacji. Do dnia wniesienia skargi skarżącej nie udostępniono innych informacji poza zawartymi w ww. piśmie z 6 lutego 2026 r. mimo obowiązku organu w tym zakresie. Przesłane przez organ odpowiedzi są natomiast niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia informacji publicznej. Tymczasem, udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji i oznacza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślono, że prawo do informacji publicznej zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP i obejmuje ono m.in. dostęp do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie u.d.i.p. Rozpoznając skargę na bezczynność organu sąd administracyjny obowiązany jest dokonać z urzędu kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga. Prawo złożenia skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia. W konkluzji skargi wskazano, że organ winien udostępnić informację publiczną na żądanie strony skarżącej, albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję. W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. W motywach stanowiska organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że strona skarżąca wnioskiem z dnia 21 stycznia 2026 r. (data wpływu do organu - 28 stycznia 2026 r.) zwróciła się o udzielenie informacji na pytania: 1. Na ile lat utrzymuje się odporność po szczepieniach: błonica, tężec, krztusiec, polio, Hib, gruźlica, WZW, odra, świnka, różyczka, pneumokoki? 2. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w ostatnim roku na terenie działania urzędu? 3. Ile przypadków gruźlicy odnotowano w Polsce w ostatnich 5 latach? 4. Czy statystyki rozróżniają gruźlicę poszczepienną? Jeśli tak - ile? Jeśli nie - dlaczego? 5. Dlaczego GIS nie zaleca posiewu w kierunku prątka BCG przy NOP? 6. Czy większość gruźlicy u dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienną? 7. Ile ciężkich NOP odnotowano w ostatnich 5 latach i jakich? 8. Za ile przypadków wypłacono odszkodowania? 9. Ile dzieci i osób 10. Czy istnieje lista dorosłych uchylających się od szczepień? Jeśli nie - dlaczego? 11. Ile postępowań przymuszających prowadzono wobec dorosłych w ostatnich 5 latach? 12. Statystyki szczepień osób romskich, czeczeńskich i ukraińskich w ostatnich 5 latach. 13. Ile szczepień odroczono w ostatnich 5 latach? 14. Kto ustala przeciwwskazania do szczepień i kto za to odpowiada? 15. Ile nałożono kar na lekarzy za brak zgłoszenia NOP? 16. Jak ubiegać się o odszkodowanie za zgon związany z NOP? 17. Jak lekarz wyklucza nadwrażliwość na składniki szczepionki - jakie badania? 18. Czy WHO zaleca przymus szczepień? W jakiej formie? 19. Na jakiej podstawie prawnej urząd uznaje dane szczepienia za obowiązkowe po wyroku TK SK 81/19? 20. Czy Minister Zdrowia sporządził analizę epidemiologiczną przewidzianą w treści art. 17 ust. 10 i stanowiącą określenie delegacji ustawowej? Gdzie ją opublikowano? 21. Czy brak analizy nie czyni rozporządzenia niezgodnym z Konstytucją? (rozporządzenie wydane poza delegacją ustawową) 22. Z czego wynika różnica: Niemcy - 1 obowiązkowe szczepienie, Polska - ponad 40 dawek? 23. Ile zgłoszeń NOP odrzucono w ostatnich 5 latach i dlaczego? 24. Czy prowadzone są statystyki dotyczące regresu rozwojowego po szczepieniu? Jeśli nie - dlaczego? 25. Ile kontroli przeprowadzono wobec lekarzy niewykonujących pełnej kwalifikacji? 26. Czy urząd bada skuteczność działań informacyjnych o szczepieniach? 27. Czy członkowie zespołów doradczych w tym sam Główny Inspektor Sanitarny składają oświadczenia o braku konfliktu interesów? Prośba o wzory i częstotliwość aktualizacji. 28. Jaki odsetek badań nad bezpieczeństwem szczepionek finansują producenci? 29. Czy urząd analizował zanieczyszczenia w szczepionkach (mikrocząstki, DNA)? Prośba o raporty. 30. Czy urząd nadzoruje nadania przed-i po rejestracyjne szczepionek? 31. Czy istnieją statystki NOP przy jednoczesnym podaniu wielu szczepionek? Jak raportować NOP po podaniu wielu szczepionek na jednej wizycie? 32. Czy prowadzi się badania porównawcze dzieci szczepionych i częściowo szczepionych? 33. Czy posiadacie dane o liczbie dzieci z autyzmem 200-2024 i czy dane są korelowane z obciążeniem szczepieniami? 34. Czy szczepionki są testowane laboratoryjnie po dostawie do Polski? 35. Czy urząd monitoruje działania lobbystyczne producentów wobec instytucji państwowych? Dalej organ wyjaśnił, że pismem z 21 stycznia 2026 r. (data odebrania przez adresata - 11 lutego 2026 r.) udostępnił informację publiczną udzielając odpowiedzi na ww. pytania, co oznacza, że udzielił odpowiedzi w terminie określonym art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który przewiduje 14 dni od dnia złożenia wniosku na rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi organ zaznaczył, iż jest organem zobowiązanym do udostępnienia posiadanych informacji mających charakter informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ponadto organ wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U.2024.416), dalej jako: "u.p.i.s.", do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2 u.p.i.s. należy m.in. ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie. W związku z tym informacje dotyczące szczepień ochronnych odnoszą się do realizacji zadań ustawowo przypisanych Inspekcji Sanitarnej i winny być uznane za informację publiczną. Po szczegółowej analizie pytań zawartych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ uznał, iż pytaniami z zakresu informacji publicznej są pytania zawarte w pkt 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 23, 25, 26 i 31 jako mieszczące się w zakresie jego kompetencji i posiadanych informacji, tym samym udzielił na te pytania odpowiedzi, udostępniając dane będące w jego posiadaniu, jak i wskazując w jakim zakresie nie prowadzi statystyk oraz odpowiednich rejestrów, zatem nie jest w posiadaniu żądanych danych. Odnosząc się do pytania nr 2 organ udzielił odpowiedzi, iż w 2025 r. odnotowano 11 przypadków zachorowań na gruźlicę na terenie powiatu z.. Odpowiadając na pytanie nr 3 organ poinformował, iż zgodnie z kompetencją miejscową prowadzi rejestr zachorowań na gruźlicę tylko dla powiatu z., a także, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. nie prowadzi rejestru zachorowań na gruźlicę występujących w całej Polsce i nie jest w posiadaniu tego typu danych, a tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek. Odnosząc się do pytania nr 4 organ poinformował, iż na terenie powiatu z. nie został zgłoszony przypadek gruźlicy poszczepiennej. Odnosząc się do pytania nr 6 organ napisał, że nie prowadzi rejestru dotyczącego występowania gruźlicy poszczepiennej u dzieci w Polsce i nie jest w posiadaniu tego rejestru danych, a tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek. Odnosząc się do pytania nr 7 organ zaznaczył, iż pytanie sformułowane jest w sposób mało precyzyjny, niemniej jednak organ poinformował, że na terenie powiatu z. w ciągu ostatnich 5 lat odnotowano trzy ciężkie Niepożądane Odczyny Poszczepienne: dwa odczyny poszczepienne po szczepieniu przeciw Covid-19 oraz jeden odczyn poszczepienny po szczepieniu przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, rotawirusom, inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae, inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu B oraz ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis). NOP-y ciężkie po szczepieniu przeciw Covid-19 charakteryzowały się zaburzeniami ze strony układu neurologicznego, ze zdiagnozowanymi udarami niedokrwiennymi mózgu i napadami padaczkowymi. NOP ciężki po pozostałym szczepieniu charakteryzował się bólem, tkliwością i zaburzeniem ruchomości kończyny, a także wiotkością i apatią. Odnosząc się do pytania nr 8 organ wyjaśnił, że nie prowadzi i nie jest w posiadaniu tego typu rejestru danych, tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek. Odpowiadając na pytanie nr 9 organ udzielił odpowiedzi, iż w ciągu ostatnich 5 lat na terenie powiatu z. nie odnotowano zgonów osób do 19. roku życia w ciągu 4 tygodni od wykonanego szczepienia. W odniesieniu do pytania nr 10 organ poinformował, iż nie istnieje lista osób dorosłych uchylających się od szczepień. Ponadto organ wyjaśnił, iż w Polsce obowiązkowe szczepienia ochronne realizowane są u dzieci i młodzieży do 19. roku życia, co wynika i jest szczegółowo ujęte w § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U.2025.782). Odnosząc się do pytania nr 11 organ wyjaśnił, iż w Polsce szczepienia obowiązkowe ochronne realizowane są u dzieci i młodzieży do 19. roku życia, co wynika i jest szczegółowo ujęte w § 3 ww. rozporządzenia, a szczepienia ochronne osób dorosłych należą do grupy szczepień zalecanych i nie są obarczone przymusem administracyjnym. Odpowiadając na pytanie nr 12 organ poinformował, że nie prowadzi oddzielnych statystyk wykonywanych szczepień u osób romskich, czeczeńskich i ukraińskich, w tym w szczególności za ostatnie 5 lat, a tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek. W odpowiedzi na pytanie nr 13 organ napisał, że nie prowadzi i nie jest w posiadaniu danych na temat tego ile zostało odroczonych szczepień w ostatnich 5 latach, a tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek. Ponadto organ zaznaczył, iż odroczenie szczepień obowiązkowych może nastąpić tylko w przypadku zwolnienia czasowego wydanego przez lekarza specjalistę. Odnosząc się do pytania nr 14 organ poinformował, iż nie dotyczy ono zakresu działalności organu, a tym samym informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek. Ponadto organ zastrzegł, iż nie jest rolą organu administracji sanitarnej udzielanie odpowiedzi na pytania z zakresu wiedzy medycznej. Niemniej jednak organ wyjaśnił, że listę przeciwskazań do szczepień ustala WHO. Decyzję o szczepieniu dziecka zgodnie z aktualnym kalendarzem szczepień podejmuje lekarz sprawujący nad dzieckiem podstawową opiekę zdrowotną. Przeciwskazania do wykonania szczepienia ujęte są także w ulotce określonej, jako charakterystyka produktu leczniczego dołączonego do opakowania preparatu szczepionkowego. Odnosząc się do pytania nr 15 organ poinformował, iż nie nakładano grzywien na lekarzy, którzy mieli nie wywiązywać się z ustawowego obowiązku zgłaszania niepożądanego odczynu poszczepiennego. Podmioty realizujące szczepienia ochronne na terenie powiatu z. zobowiązane zostały do bezwzględnego zgłaszania każdego niepożądanego odczynu poszczepiennego, każdej niepożądanej reakcji, która mogłaby mieć związek lub można ją wiązać z wykonanym szczepieniem ochronnym, zarówno tych stwierdzonych przez lekarza lub zgłoszonych lekarzowi przez rodziców/opiekunów prawnych dzieci. Nie zanotowano odstępstwa od tej zasady. W odniesieniu do pytania nr 16 organ napisał, że kwestie świadczeń kompensacyjnych w przypadku Niepożądanego Odczynu Poszczepiennego reguluje art. 17a-17i ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U.2025.1675), dalej jako: "u.z.z.z.". Fundusz kompensacyjny jest państwowym funduszem celowym tworzonym w celu wypłacania świadczeń kompensacyjnych. Co do zasady odpowiedź na ww. pytanie nie pozostaje we właściwości organów inspekcji sanitarnej, a ponadto dotyczy udzielenia porady prawnej, co nie mieści się w sferze faktów i nie można go rozstrzygać w trybie u.d.i.p. W odpowiedzi na pytanie nr 17 organ wyjaśnił, iż pytanie to nie dotyczy informacji publicznej, lecz wiedzy z zakresu medycyny. Do zadań organu nie należy dokonywanie oceny, w jaki sposób można wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem. Zgodnie z art. 17 ust. 2 u.z.z.z., wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego poprzedzone jest lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. W przypadku gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawę do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.z.z.z.). Na pytanie nr 18 organ odpowiedział, iż Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) zwraca szczególną uwagę na zapobieganie chorobom zakaźnym promując szczepienia ochronne. Programy szczepień ochronnych oraz sposób ich realizacji regulują przepisy prawa ustanowione w danym kraju. W Polsce jest to u.z.z.z. oraz rozporządzenie. Podstawą działania organów inspekcji sanitarnej w zakresie egzekwowania obowiązku szczepień ochronnych jest prawo polskie, a zalecenie organizacji międzynarodowej mogą być jedynie sugestią lub wskazówką regulacji zagadnienia w prawie wewnętrznym danego kraju. Organ nie posiada innej wiedzy w zakresie zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia dotyczących przymuszenia do wykonywania szczepień ochronnych. Odnosząc się do pytania nr 23 organ wyjaśnił, iż w ciągu ostatnich 5 lat tylko w jednym przypadku pracownik stacji zmienił kwalifikację NOP ciężkiego na nie NOP, ze względu na opinie biegłych lekarzy, która potwierdziła, iż przypadek nie był związany z niepożądanym odczynem poszczepiennym. W odpowiedzi na pytanie nr 25 organ napisał, iż nie odnotowano na terenie powiatu z. uchybień w działaniu lekarzy w kwestii niewykonywania pełnej kwalifikacji. Odpowiadając na pytanie nr 26 organ zastrzegł, iż nie prowadzi i nie jest w posiadaniu tego typu danych, zatem informacja nie może zostać udostępniona w drodze odpowiedzi na wniosek. Natomiast odpowiadając na pytanie nr 31 organ wyjaśnił, iż prowadzone są statystyki NOP przy podaniu jednoczesnym wielu szczepionek, a procedura raportowania NOP po podaniu wielu szczepionek jest tożsama z procedurą zgłaszania NOP przy podaniu jednej szczepionki. Każdy NOP zgłaszany jest przez lekarza na odpowiednim formularzu lub w systemie teleinformatycznym, a następnie rejestrowany w rejestrze NOP. Po szczegółowej analizie pozostałych pytań zawartych we wniosku organ stwierdził, iż pytania nr 1, 5,19, 20, 21, 24, 27,28, 29, 30, 32, 33, 34 oraz 35 nie dotyczą informacji publicznej. Odpowiedzi na ww. pytania wykraczały poza zakres kompetencji organu, w tym sformułowane zostały w sposób wskazujący na oczekiwanie przez stronę skarżącą, że w udzielonej odpowiedzi organ ustosunkuje się do subiektywnych ocen i wątpliwości co do zasadności oraz bezpieczeństwa szczepień ochronnych, a także udzieli porad w zakresie wiedzy prawnej i medycznej. Dalej organ wskazał, że w skardze nie zakwestionowano faktu, że strona skarżąca otrzymała odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Strona zarzuciła natomiast, iż odpowiedzi udzielone zostały przez organ w sposób niewystarczający i przez odesłanie do publikacji. Jednocześnie - jak zaakcentował organ - strona skarżąca nie sprecyzowała tak sformułowanych zarzutów skargi. Końcowo PPIS wskazał, że kwestionuje zasadność skargi na bezczynność i wnosi o jej oddalenie w całości zastrzegając, że odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ udzielił w terminie określonym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ udzielił stronie informacji publicznej w adekwatnym zakresie do tego, w jakim zadane przez stronę skarżącą pytania dotyczyły informacji, którą dysponował. Odnosząc się do kwestii ewentualnego wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w sprawie, organ stanął na stanowisku, iż ma obowiązek udzielić informacji publicznej tylko wtedy, gdy taką informację publiczną rzeczywiście posiada. Natomiast jeżeli organ nie posiada informacji publicznej, bo nie jest ona związana z jego kompetencjami, a tym bardziej wtedy, gdy nie została ona w ogóle wytworzona, nie ma obowiązku udzielić wnioskodawcy żądanej informacji, co znajduje potwierdzenie w art. 4 ust. 3 u.d.i.p. W sytuacji jeżeli organ nie dysponuje żądanymi informacjami publicznymi, nie wydaje decyzji, ponieważ nie ma do tego podstaw prawnych. Wydanie decyzji o odmowie dotyczy sytuacji, gdy żądana informacja ma charakter publiczny i jest w posiadaniu organu, lecz w związku z ograniczeniami wynikającymi z mocy prawa nie może zostać udzielona wnioskodawcy. Organ wskazał, iż pytania w pkt 1, 5, 19, 20, 21, 22, 24, 27, 28, 29, 30, 32, 33, 34 oraz 35 nie dotyczą informacji publicznej, wobec czego nie miał wynikającego z u.d.i.p. obowiązku udzielenia na nie odpowiedzi. Jeżeli takich informacji mimo wszystko udzielił, to nie powinno to stanowić o zasadności skargi i pozostawaniu przez organ w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W niniejszej sprawie przedmiot skargi stanowi bezczynność organu administracji w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek strony skarżącej z dnia 21 stycznia 2026 r. Na wstępie należy wyjaśnić, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, stosownie do art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (vide. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w ww. terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą Sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie doszło do bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż wniesiony przez stronę skarżącą w dniu 21 stycznia 2026 r. wniosek spełniał wymogi wystąpienia z żądaniem udzielenia informacji publicznej, bowiem został złożony w formie pisemnej, został podpisany przez wnioskodawczynię, określał adresata wniosku będącego organem rządowej administracji zespolonej w województwie, a zatem podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Nadto wniosek obejmował jasne sformułowanie przedmiotu wnioskowanej informacji, posługując się 35. pytaniami. Powyższe ustalenia nie były kwestionowane w toku postępowania. Bezspornym pozostaje również, że w przewidzianym prawem terminie, pismem z 6 lutego 2026 r. organ udzielił stronie skarżącej informacji publicznej, obejmującej odpowiedzi na wszystkie pytania, zawarte we wniosku z 21 stycznia 2026 r. Wobec braku określenia przez stronę wnioskującą formy w jakiej żąda ona udzielenia informacji publicznej, ww. pismo organu uznać należy za wypełniające formalne wymogi udostępnienia informacji. Zostało ono bowiem przesłane stronie skarżącej na adres wskazany we wniosku, za pośrednictwem operatora wyznaczonego i doręczone 11 lutego 2026 r. Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że organ udzielając informacji publicznej odpowiedział wprost na pytanie nr 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 23, 25, 26 i 31 (20 pytań). Natomiast w odniesieniu do pozostałych pytań, tj. pytań nr 1, 5, 19, 20, 21, 22, 24, 27, 28, 29, 30, 32, 33, 34 i 35 (15 pytań), organ wskazał, że nie dotyczą one informacji publicznej. Analiza udzielonych w tym zakresie odpowiedzi nie budzi wątpliwości, iż żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Nie są bowiem informacjami, którymi w ogóle mógłby dysponować organ z uwagi na zakres przyznanych przez prawo kompetencji (pytanie nr 1, 22, 24, 28, 29, 30, 31, 33, 34, 35), dotyczą informacji o innych podmiotach niż organ (pytanie nr 5, 20, 27, 29, 30, 31), bądź dotyczą oceny legalności aktów prawnych i działań organu (pytanie nr 19, 21). W powyższym zakresie należy zauważyć, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane pozostaje stanowisko, prezentowane na tle art. 4 ust. 3 u.d.i.p., iż obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. Oznacza to, że wnioskowana informacja musi mieć wymiar materialny, a zatem odnosić się do sfery istniejących już na dzień występowania o nią faktów. Nie może zatem podlegać uwzględnieniu wniosek dotyczący takich danych, które dopiero musiałyby zostać wytworzone na potrzeby jego realizacji. Nie stanowi informacji publicznej także polemika z zapadłym w danej sprawie rozstrzygnięciem, z wyrażonym już stanowiskiem, czy też dokonanie wykładni prawa, a zatem przedstawienie przyczyn, dla których w określony sposób adresat wniosku interpretuje i stosuje przepisy prawa. Tego rodzaju żądanie zmierza bowiem do uzyskania oceny jakiejś okoliczności czy zdarzenia, a nie obiektywnie istniejącego faktu, który istniałby w momencie udzielania informacji. Udzielanie informacji publicznej nie może polegać na konkretyzowaniu normy generalnej lub abstrakcyjnej, ocenie zastosowania normy, ustalaniu istnienia stosunku prawnego, czy jego treści. Przedmiotem regulacji zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. są zatem jedynie dane obiektywne, fakty, wydarzenia czy wiadomości (vide: wyrok NSA z dnia 16 lipca 2024 r., III OSK 2742/23; wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2023 r., III OSK 854/22; wyrok NSA z dnia 27 lipca 2018 r. I OSK 2149/16; wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2017 r., I OSK 872/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto należy zaznaczyć, że informacje o obowiązującym prawie nie noszą znamion informacji publicznej, a w konsekwencji przepisy u.d.i.p. nie znajduje do nich zastosowania. Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych i sprowadza się do oceny zastosowania przepisów prawa (vide: wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2025 r., III OSK 1866/24, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy także zauważyć, iż skarga, mimo tego, że została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, kwestionuje zakres udzielonych informacji, nie wskazując jednocześnie z jakiego powodu udostępnione informacje nie są wystarczające do uznania, że organ zadośćuczynił ciążącemu na nim obowiązkowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Skarga nie wyjaśnia, w jakim zakresie udzielone stronie odpowiedzi uznaje za niepełne lub za niewystarczające. Brak jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie, w kontekście treści dokumentów załączonych do akt administracyjnych, uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny zasadności stawianych w skardze zarzutów w tym zakresie. Wcześniej, takiej możliwości odniesienia się do konkretnych zarzutów o udostępnienie niepełnej lub niewystarczającej informacji publicznej, został także pozbawiony organ, który – zdaniem strony skarżącej – pozostaje w bezczynności. Z tych powodów, wbrew stanowisku strony skarżącej, przywołane wyżej okoliczności znajdujące potwierdzenie w przedłożonej do akt sprawy dokumentacji, pozwalają na uznanie, że brak jest podstaw do stawiania organowi zarzutu bezczynności w udzieleniu na strony żądanej informacji publicznej, co czynni wniesioną skargę za bezzasadną. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność organu. aj