II SAB/Łd 82/26

Dnia 23 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Dyrektora Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. zobowiązuje Dyrektora Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi do załatwienia wniosków skarżącego P. S. z dnia 6 lutego 2026 roku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi na rzecz skarżącego P. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.

Pismem z dnia 3 marca 2026 r. P. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi w zakresie dostępu do informacji publicznej. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że pismem z dnia 6 lutego 2026 r., wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej, a opatrzonym sygnaturą [...], skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie kopii faktur (lub faktur wraz z załącznikami), dokumentujących wydatki poniesione przez Zarząd Lokali Miejskich w Łodzi ze środków publicznych w roku 2023, 2024, 2025 dotyczących usług zewnętrznych, w tym usług remontowych, konserwacyjnych, doradczych, prawnych lub administracyjnych, dostaw towarów i usług związanych z bieżącym funkcjonowaniem jednostki o wartości jednostkowej powyżej 10.000,00 zł brutto. Pismem z tego samego dnia, opatrzonym sygnaturą [...], skarżący wniósł o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej gospodarowania środkami publicznymi przez Zarząd Lokali Miejskich w Łodzi w latach 2023-2025, przez udostępnienie sprawozdań z wykonania planu finansowego Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi za lata 2023, 2024 oraz - o ile zostało sporządzone - za rok 2025. Ponadto poprzez udostępnienie informacji o strukturze wydatków jednostki w powyższych latach według działów, rozdziałów i paragrafów klasyfikacji budżetowej, informacji o łącznych kosztach funkcjonowania jednostki w poszczególnych latach, w tym w szczególności: kosztach wynagrodzeń i pochodnych, kosztach administracyjnych i eksploatacyjnych, wydatkach na usługi zewnętrzne, wydatkach majątkowych i inwestycyjnych (jeżeli występowały). Skarżący wniósł również o udostępnienie kopii dokumentów dotyczących planów finansowych Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi oraz ich zmian w ww. okresie albo wskazania miejsca ich publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej lub innym publicznie dostępnym rejestrze oraz informacji o łącznej wysokości środków publicznych pozostających w dyspozycji Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi w każdym z wymienionych lat budżetowych. W piśmie z dnia 20 lutego 2026 r. organ wskazał, iż uchwały Rady Miejskiej w Łodzi w sprawie budżetu Miasta Łodzi na lata 2023-2025 są udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta Łodzi pod adresem: https://bip.uml.lodz.pl/miasto/budzet-miasta/. Na dole strony internetowej, wskazanej w powyższym linku, znajduje się lista z odnośnikami do treści wspomnianych aktów prawnych, uwzględniających corocznie uchwalany budżet dla tutejszej jednostki. Odnosząc się do sprawozdań z realizacji budżetu Zarządu Lokali Miejskich za lata objęte wnioskiem, organ poinformował, że na stronie internetowej, do której hiperłącze wskazano powyżej, znajduje się sekcja o nazwie "Informacja o wykonaniu budżetu Miasta Łodzi", gdzie widnieją odnośniki do sprawozdań z wykonania budżetu Miasta Łodzi za poszczególne lata. W dokumentach tych wskazane są m.in. numery uchwał Rady Miejskiej w Łodzi oraz zarządzeń Prezydenta Miasta Łodzi, na podstawie których budżet ulegał zmianom. Treść tych uchwał i zarządzeń jest dostępna po wyszukaniu w Wyszukiwarce aktów prawnych pod adresem: https://bip.uml.lodz.pl/wladze/rada-mieiska-w-lodzi/wyszukiwarka-uchwal/. W dniu 23 lutego 2026 r. skarżący ponownie zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej, uznając udzieloną odpowiedź za niewystarczającą. Skarżący podkreślił, że organ nie udostępnił mu informacji publicznej w żądanym zakresie. Wniosek dotyczył bowiem szczegółowych informacji o gospodarowaniu środkami publicznymi bezpośrednio przez Zarząd Lokali Miejskich w Łodzi - jednostkę sektora finansów publicznych, a nie ogólnych danych dotyczących całego budżetu miasta. Wobec tego zażądał udostępnienia szczegółowych informacji dotyczących gospodarowania środkami publicznymi przez Zarząd Lokali Miejskich w Łodzi przez udostępnienie sprawozdań z wykonania planu finansowego Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi za lata 2023, 2024 oraz - o ile zostało sporządzone - za rok 2025. Ponadto poprzez udostępnienie informacji o strukturze wydatków jednostki w powyższych latach według działów, rozdziałów i paragrafów klasyfikacji budżetowej, informacji o łącznych kosztach funkcjonowania jednostki w poszczególnych latach, w tym w szczególności: kosztach wynagrodzeń i pochodnych, kosztach administracyjnych i eksploatacyjnych, wydatkach na usługi zewnętrzne, wydatkach majątkowych i inwestycyjnych (jeżeli występowały) oraz informacji o łącznej wysokości środków publicznych pozostających w dyspozycji Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi w każdym z wymienionych lat budżetowych. W piśmie z dnia 24 lutego 2026 r. w odniesieniu do wniosku o udostępnienie kopii faktur, dokumentujących wydatki poniesione przez Zarząd Lokali Miejskich w Łodzi w latach 2023-2025, organ wskazał, że wnioskowana dokumentacja nie stanowi informacji publicznej, a zatem brak jest podstaw prawnych do jej udostępnienia. We wskazanym na wstępie piśmie z dnia 3 marca 2026 r. skarżący zarzucił organowi bezczynność, polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej odnośnie pierwszego wniosku oraz nieprawidłowe rozpoznanie drugiego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, polegającego na pozornym załatwieniu wniosku poprzez odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej (BIP) bez udostępnienia pełnego zakresu żądanej informacji. Skarżący podkreślił, że w swoich wnioskach zażądał udostępnienia informacji po ich anonimizacji oraz wydania decyzji administracyjnej w przypadku odmowy. Mimo tego wnioski nie zostały prawidłowo rozpatrzone. W przypadku pierwszego wniosku organ dopuścił się bezczynności, bowiem odmawiając udostępnienia faktur, nie wydał decyzji administracyjnej, lecz poprzestał na piśmie informacyjnym. Natomiast odnośnie drugiego wniosku odesłanie wnioskodawcy do BIP nie stanowi prawidłowego rozpoznania wniosku, gdyż nie odpowiada w pełni żądanej informacji dotyczącej sprawozdań z wykonania planu finansowego, struktury wydatków oraz kosztów funkcjonowania jednostki. Takie działanie, zdaniem skarżącego, stanowi pozorne załatwienie wniosku, nie realizujące prawa do informacji publicznej w pełnym zakresie. Ponadto organ nie odniósł się w swoim piśmie do żądania anonimizacji, co wskazuje na zaniechanie rozważenia możliwości częściowego udostępnienia informacji po ich przetworzeniu. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku nr 1, opatrzonego sygnaturą [...] i nakazanie organowi udostępnienia informacji publicznej w pełnym zakresie, uwzględniając anonimizację danych osobowych i chronionych, w terminie wskazanym przez Sąd. Ponadto o stwierdzenie, że organ nieprawidłowo rozpoznał wniosek nr 2, opatrzony sygnaturą [...] i nakazanie organowi udostępnienia informacji publicznej obejmującej pełen zakres żądanych sprawozdań, strukturę wydatków i koszty funkcjonowania jednostki, w terminie wskazanym przez Sąd. Skarżący wniósł również o nakazanie organowi wydania decyzji administracyjnych w trybie art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej również jako: "u.d.i.p."), w przypadku odmowy udostępnienia jakichkolwiek informacji oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi wniósł o jej oddalenie oraz zwrot na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż nie można oczekiwać wydania decyzji odmownej o udostępnieniu informacji publicznej, skoro wniosek albo został w przekonaniu organu zrealizowany - informacji udzielono, bądź, jak w przypadku drugiego z wniosków, wnioskowana informacja nie jest w ogóle informacją publiczną. Nie jest prawidłowym założenie, że w sytuacji, gdy dana informacja nie stanowi informacji publicznej celowe i uzasadnione jest wydawanie decyzji odmownej. Nie mamy bowiem tutaj do czynienia z odmową udostępnienia, tylko z sytuacją, w której taka informacja po prostu nie występuje (skoro nie jest publiczna). Zapytanie skarżących dotyczyło bowiem danych, które już jakiś czas temu zostały opublikowane. Gdy chodzi natomiast o wniosek dotyczący udostępnienia faktur, już w piśmie zwrotnym z dnia 24 lutego 2026 r. organ wskazał najnowsze orzecznictwo NSA w tym zakresie, co miało stanowić dodatkowe uzasadnienie jego stanowiska — w zakresie niemożności udzielenia informacji, które nie mogą być traktowane jako informacja publiczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej również jako: "p.p.s.a"). Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Sytuacja, o której stanowi powołany art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem przedmiotem skargi jest bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. zasadą jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ (podmiot zobowiązany) może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw, (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, lub gdy informacja objęta żądaniem nie ma charakteru informacji publicznej. Należy także zważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem w przypadku, gdy wniosek dostępowy dotyczy informacji przetworzonej a z jego treści nie wynika spełnienie powyższej przesłanki, wówczas organ winien wezwać wnioskodawcę do wykazania, że udostępnienie mu żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego a następnie udostępnić informację, jeżeli szczególny interes społeczny zostanie wykazany, ewentualnie odmówić udostępnienia w drodze decyzji, jeżeli wnioskodawca nie zdoła wykazać wypełnienia omawianej przesłanki. Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega natomiast na tym, że podmiot zobowiązany nie załatwia wniosku w sposób określony przepisami ustawy. Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w myśl art. 4 u.d.i.p., oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje to, że Dyrektor Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Stosownie do §1 ust.1 załącznika do uchwały Nr XXIII/561/16 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 stycznia 2016 r. w sprawie utworzenia jednostki budżetowej Zarząd Lokali Miejskich i nadania jej statutu, Zarząd Lokali Miejskich w Łodzi jest jednostką budżetową Miasta Łodzi. W myśl § 7 Statutu Dyrektor zarządza jednoosobowo Zarządem i reprezentuje go na zewnątrz. W konsekwencji zatem Dyrektor Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi jest podmiotem, o którym mówi art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. W zakresie wniosku o udostępnienie kopii faktur (lub faktur wraz z załącznikami), dokumentujących wydatki poniesione przez Zarząd Lokali Miejskich w Łodzi ze środków publicznych w roku 2023, 2024, 2025 o wartości jednostkowej powyżej 10.000,00 zł brutto, kwestią sporną jest to czy żądane informacje posiadają walor informacji publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art.1 ust. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (wyrok z 4 lutego 2016 r., I OSK 2223/14; wszystkie wyroki sądów administracyjnych dostępne są pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do gospodarowania mieniem publicznym. W świetle art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. informacje o majątku jednostek samorządu terytorialnego podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. W konsekwencji walor informacji publicznej mają co do zasady wszelkie dokumenty, których treść odzwierciedla czynności dokonywane na tym majątku i mające wpływ na jego stan. Sposób zarządzania majątkiem publicznym oraz sposób gospodarowania środkami publicznymi powinien być bowiem transparentny, co dotyczy w szczególności wydatkowania środków pieniężnych. Informację publiczną stanowią zatem materiały dokumentujące fakt lub sposób dysponowania majątkiem publicznym i wydatkowania funduszy publicznych, w tym treść i postać dokumentów dotyczących tego majątku: decyzji administracyjnych, umów cywilnoprawnych, faktur, rachunków, polis, potwierdzeń zapłaty i raportów. Zawierają one zapisy tego w jaki sposób podmiot dysponował publicznymi pieniędzmi, jak je wydatkował, z jakimi podmiotami zawierał umowy oraz z jakich usług korzystał. Materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, w szczególności faktury wystawione przez wykonawcę umowy niewątpliwie wpisują się więc w zakres pojęcia informacji publicznej. Trafnie przy tym podnosi się w orzecznictwie, że informacją publiczną są nie tylko dokumenty zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do realizowania powierzonych mu zadań publicznych (por. wyroki NSA: z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 2998/23, z 11 września 2025 r., sygn. akt III OSK 2704/24 oraz z 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 281/11). Wobec powyższego należy stwierdzić, że żądane przez skarżącego kopie faktur (lub faktur wraz z załącznikami), dokumentujących wydatki poniesione przez Zarząd Lokali Miejskich w Łodzi ze środków publicznych we wskazanych latach i o wskazanej we wniosku wartości jednostkowej stanowią informację publiczną. W konsekwencji organ, przekazując skarżącemu pismo z dnia 24 lutego 2026 r. nr [...], w którym wskazał, że dokumenty te nie stanowią informacji publicznej i brak podstaw do ich udostępnienia, nie załatwił wniosku skarżącego w sposób, który byłby zgodny z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, przez co nie uwolnił się od zarzutu bezczynności. W ocenie Sądu zarzut bezczynności okazał się zasadny również odnośnie sposobu załatwienia wniosku o udostępnienie: - sprawozdań z wykonania planu finansowego Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi za lata 2023, 2024 oraz - o ile zostało sporządzone - za rok 2025, - informacji o strukturze wydatków jednostki w powyższych latach według działów, rozdziałów i paragrafów klasyfikacji budżetowej, - informacji o łącznych kosztach funkcjonowania jednostki w poszczególnych latach, w tym w szczególności: kosztach wynagrodzeń i pochodnych, kosztach administracyjnych i eksploatacyjnych, wydatkach na usługi zewnętrzne, wydatkach majątkowych i inwestycyjnych (jeżeli występowały), - kopii dokumentów dotyczących planów finansowych Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi oraz ich zmian w ww. okresie albo wskazania miejsca ich publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej lub innym publicznie dostępnym rejestrze, - informacji o łącznej wysokości środków publicznych pozostających w dyspozycji Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi w każdym z wymienionych lat budżetowych. W tym przypadku nie jest sporne, że żądana informacja jest informacją publiczną. Dotyczy ona danych na temat gospodarowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego, co stanowi informację posiadającą walor informacji publicznej. Organ odpowiadając na wniosek skarżącego w dniu 20 lutego 2026 r. pismem nr [...] podał, że uchwały Rady Miejskiej w Łodzi w sprawie budżetu Miasta Łodzi za wskazany okres dostępne są pod adresem https://bip.uml.lodz.pl/miasto/budzet-miasta/; natomiast odnośnie sprawozdań z realizacji budżetu organ wskazał, iż dostępne są na wskazanej powyżej stronie internetowej w sekcji "Informacja o wykonaniu budżetu Miasta Łodzi". Wypada zatem wskazać, że stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. udostępnieniu na wniosek podlega taka informacja publiczna, która nie została udostępniona w: 1) Biuletynie Informacji Publicznej, 2) portalu danych, 3) Centralnym Rejestrze Umów Jednostek Sektora Finansów Publicznych. Zasadnie zatem podnosi organ, że udostępnienie informacji publicznej w BIP wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Podmiot zobowiązany zawiadamia wówczas wnioskodawcę o braku stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP. Jednakże w realiach niniejszej sprawy trzeba podkreślić, że żądana informacja została precyzyjnie określona przez skarżącego w sposób powołany powyżej. Lektura treści dostępnych pod adresem wskazanym przez organ prowadzi natomiast do wniosku, że informacja zdefiniowana we wniosku dostępowym nie jest dostępna na stronie https://bip.uml.lodz.pl/miasto/budzet-miasta/. Nie znajdujemy jej również po wyszukaniu we wskazywanej przez organ Wyszukiwarce aktów prawnych pod adresem: https://bip.uml.lodz.pl/wladze/rada-miejska-w-lodzi/wyszukiwarka-uchwal/.miasto/budzet-miasta/. W konsekwencji, również w zakresie tego wniosku organ nie załatwił wniosku w sposób określony przepisami ustawy. Dlatego też należało stwierdzić, że omawiany wniosek nie został załatwiony a organ pozostaje w bezczynności. Wobec stwierdzonej bezczynności Sąd zobowiązał organ do załatwienia obu wniosków skarżącego z dnia 6 kutego 2026 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Bezczynność, której dopuścił się organ miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. jest stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2014 r., I OSK 2563/13; wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Badana sprawa pozbawiona jest tego rodzaju elementów drastycznego naruszenia prawa przez organ. Brak jest także uzasadnionych powodów dla stosowania w niniejszej sprawie środków dodatkowych wskazanych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Winny one bowiem znaleźć zastosowanie w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (wyrok NSA z dnia 28 lipca 2020 r., II GSK 127/20). W badanej sprawie organ nie zignorował wniosków skarżącego. Udzielił odpowiedzi w terminie wynikającym z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a występująca bezczynność wynika z błędnej interpretacji przepisów. Odnośnie zawartego w skardze wniosku o nakazanie Dyrektorowi Zarządu Lokali Miejskich w Łodzi wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. w przypadku odmowy udostępnienia informacji, należy przypomnieć, że wymóg, aby odmowa udostępnienia informacji publicznej następowała w formie decyzji wynika z samej ustawy, tj. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Rozstrzyganie w tym zakresie znajduje się poza przedmiotem niniejszego postępowania. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. a.bł.