II SAB/Łd 51/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędzia WSA Marcin Olejniczak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. Ż. na bezczynność Marszałka Województwa Łódzkiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Marszałka Województwa Łódzkiego do rozpatrzenia wniosku skarżącej A. Ż. z dnia 2 grudnia 2025 r. w części dotyczącej pkt 2, pkt 3 i pkt 4 w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że bezczynność Marszałka Województwa Łódzkiego miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Marszałka Województwa Łódzkiego na rzecz skarżącej A.Ż. z kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. MR

Pismem z 27 stycznia 2026 r. A. Ż. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Marszałka Województwa Łódzkiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie do rozpoznania wniosku z 2 grudnia 2025 r., stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Z akt sprawy wynika, że 2 grudnia 2025 r. skarżąca złożyła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotacji przyznanej OSP P.-Z. w ramach programu "Poprawa funkcjonalności strażnic ochotniczych straży pożarnych województwa łódzkiego - Dotacje 2024", poprzez udostępnienie: 1) kopii umowy dotacyjnej zawartej pomiędzy Urzędem Marszałkowskim Województwa Łódzkiego a OSP P.-Z. wraz ze wszystkimi załącznikami; 2) kopii zakresu rzeczowego / planu remontu / opisu inwestycji, na który przyznano dotację; 3) kopii całości rozliczenia dotacji, w tym: a) faktur i rachunków; b) protokołów odbioru prac; c) sprawozdań z realizacji zadania; 4) informacji oraz dokumentów dotyczących ewentualnych wymogów związanych z przeznaczeniem budynku (np. utrzymanie strażnicy jako obiektu bojowego), a także dokumentów potwierdzających odbiór techniczny inwestycji, jeśli taki był wymagany. 22 grudnia 2025 r. organ udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej przekazując kopię umowy nr [...] z [...] maja 2024 r. wraz z załącznikami, informując jednocześnie, że oferta realizacji zadania publicznego nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a tym samym nie podlega udostępnieniu w trybie przewidzianym w tej ustawie. Ponadto procedury rozliczeniowe dotyczące zadania realizowanego przez OSP P.-Z. nie zostały jeszcze zakończone. 2 stycznia 2026 r. skarżąca wystąpiła z pismem zatytułowanym "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" wzywając do usunięcia naruszenia prawa "polegającego na niepełnym oraz nieprawidłowym załatwieniu wniosku". 21 stycznia 2026 r. organ udzielił skarżącej odpowiedzi wskazując, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z 22 grudnia 2025 r., które stanowiło odpowiedź na wniosek. Organ wskazał że nie ma podstaw do wydania decyzji administracyjnej o odmowie jej udzielenia, a sprawa podlega załatwieniu zwykłym pismem. W piśmie ponownie znalazła się informacja, że całość dokumentacji dotyczącej rozliczenia dotacji przyznanej OSP P.-Z. jest w dalszym ciągu rozliczana i na tym etapie procedowania nie może zostać udostępniona. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że żądane informacje dotyczą realizacji zadania publicznego oraz gospodarowania środkami publicznymi. W szczególności obejmują dokumenty pozwalające ustalić zakres rzeczowy zadania publicznego oraz sposób jego realizacji, a także dokumenty rozliczeniowe i odbiorowe. Niezależnie od stanowiska organu co do kwalifikacji poszczególnych dokumentów, w przypadku uznania, że udostępnienie informacji nie jest możliwe, organ był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, czego nie uczynił. Odnosząc się do twierdzenia organu, że dokumentacja dotycząca rozliczenia zadania pozostaje "w toku" i z tego powodu nie może zostać udostępniona, wskazała, że u.d.i.p. nie przewiduje możliwości odmowy udostępnienia informacji publicznej z powodu trwania procedur wewnętrznych organu. Fakt niezakończenia rozliczenia nie zwalnia organu z obowiązku udostępnienia informacji publicznej ani z obowiązku wydania decyzji administracyjnej. W ocenie skarżącej wielokrotne udzielanie odpowiedzi w formie pism informacyjnych, przy jednoczesnym braku decyzji administracyjnej, prowadzi do pozbawienia prawa do skutecznego środka zaskarżenia i stanowi rażące naruszenie u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zrealizował wniosek skarżącej w zakresie w jakim udzielenie informacji publicznej było możliwe wskazując jednocześnie które z żądanych dokumentów nie stanowią informacji publicznej w związku z czym nie mogą zostać udostępnione w trybie u.d.i.p. Wbrew zarzutom nie zachodziły przesłanki wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej, a wystarczyło poinformować o tym fakcie zwykłym pismem, co stanowi czynność materialno-techniczną. Oferta realizacji zadania publicznego nie stanowi bowiem w ogóle informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Odnosząc się do kwestii rozliczenia dotacji, organ wskazał, że poinformowano skarżącą, że dotacja nie została jeszcze rozliczona, co powoduje, że nie istnieje, na tym etapie, informacja, o której udostępnienie wnosiła. Organ nie dopuścił się bezczynności, bowiem nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Na każde pismo, począwszy od wniosku o udzielenie informacji publicznej, organ udzielał odpowiedzi w sposób uwzględniający treść żądania oraz obowiązujące przepisy w tym zakresie. W piśmie z 7 kwietnia 2026 r. skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w skardze. Dodała, że oferta dotyczy wydatkowania środków publicznych oraz stanowiła podstawę przyznania dotacji. W związku z tym zakres wniosku w całości mieści się w zakresie informacji publicznej określonej w art. 1 oraz art. 6 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie koniecznym staje się wyjaśnienie, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania. W przypadku tego rodzaju sprawy sądowoadministracyjnej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione przez ustawodawcę od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Stąd też sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia z 11 marca 2026 r. Następnie wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o czym stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić przy tym należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (por. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy, bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Niniejsza sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej należy zatem przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.", regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445) oraz partie polityczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 oraz stosownie do art. 11 przez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych, jak również przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; udostępniania w "portalu danych" (pkt 4). Podkreślić przy tym należy, że przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). U.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej czy też niezgodnej z wnioskiem, nie informuje w formie zwykłego pisma, że nie posiada żądanej informacji publicznej bądź, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, ewentualnie, że istnieje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Marszałka Województwa Łódzkiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej polegającej na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek skarżącej z 2 grudnia 2025 r. w części dotyczącej przesłania kopii zakresu rzeczowego / planu remontu / opisu inwestycji, na który przyznano dotację; kopii całości rozliczenia dotacji, w tym: faktur i rachunków; protokołów odbioru prac; sprawozdań z realizacji zadania; informacji oraz dokumentów dotyczących ewentualnych wymogów związanych z przeznaczeniem budynku (np. utrzymanie strażnicy jako obiektu bojowego), a także dokumentów potwierdzających odbiór techniczny inwestycji, jeśli taki był wymagany. W sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne, albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. W związku z tym załatwienie wniosku skarżącej należało do obowiązków Marszałka Województwa Łódzkiego. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (pkt 3 lit. a), sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych (pkt 3 lit. c), sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. d), stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (pkt 3 lit. e), danych publicznych (pkt 4), w tym m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, majątku publicznym (pkt 5). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W świetle powyższego na gruncie niniejszej sprawy nie można zaakceptować na obecnym etapie postępowania poglądu organu, że wnioskowana informacja w punkcie drugim wniosku dotyczyła oferty realizacji zadania publicznego. Sąd zgadza się z twierdzeniem organu co do braku możliwości udostępnienia oferty realizacji zadania, z tym, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wnioskowała o taką informację, a o zakres prac, opis inwestycji oraz innych kwestii związanych z przedsięwzięciem, a więc dokumentów wytworzonych już po wyborze oferty. Opis planowanych prac: np. wykaz robót budowlanych, kosztorysy inwestorskie, harmonogramy realizacji, załączniki techniczne do umów o ile nie zawierają danych prawnie chronionych (np. tajemnicy przedsiębiorstwa) stanowią informację publiczną szczególnie, że inwestycja jest finansowana ze środków publicznych i dokumentacja określająca, na co konkretnie te środki zostały przeznaczone (zakres rzeczowy) oraz w jaki sposób zostaną wydatkowane (plan remontu i opis inwestycji), stanowi informację o sposobie dysponowania majątkiem publicznym. Organ nie udzielił też odpowiedzi na pytanie trzecie z wniosku wskazując, że procedury rozliczeniowe dotyczące zadania realizowanego przez OSP P.-Z. nie zostały jeszcze zakończone. Działania organu w tym zakresie są błędne, gdyż informacją publiczną jest bowiem nie tylko rozstrzygnięcie kończące postępowanie, ale także dokumentacja wytworzona w trakcie procesu inwestycyjnego. Okoliczność, że dokumentacja rozliczeniowa (faktury, sprawozdania) poddawana jest weryfikacji merytorycznej lub rachunkowej, nie pozbawia jej przymiotu informacji publicznej. Dokumenty te obrazują przebieg operacji finansowych oraz sposób dokumentowania wydatków z dotacji. Sam fakt, że dany dokument może w przyszłości zostać skorygowany lub zastąpiony innym, nie zmienia tego, że w dacie orzekania stanowi on informację o sprawach publicznych znajdującą się w dyspozycji organu. Organ, nie jest uprawniony do uzależniania udostępnienia informacji od finalnego zakończenia procedur kontrolnych, o ile żądane dokumenty mają charakter dokumentów zrealizowanych (faktur wystawionych, sprawozdań złożonych), a nie ich wstępnych projektów. Z akt sprawy wynika natomiast, że o ile organ analizował treść pytania czwartego z wniosku skarżącej (pismo wewnętrzne z 19 grudnia 2025 r.) to w piśmie skierowanym do skarżącej z dnia 21 stycznia 2026r. w ogóle nie odniósł się do ww. pytania. Sąd stwierdza, że dokumentacja dotycząca przeznaczenia budynku oraz odbioru technicznego jest informacją publiczną i jeżeli jest w posiadaniu organu to powinien ją udostępnić. Sąd stwierdza, że organ prawidłowo ustosunkował się do pierwszego pytań skarżącej i udostępnił je w przewidzianym u.d.i.p. terminie. Organ, mając na uwadze przytoczone powyżej uwagi, zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącej w części wskazanej w sentencji wyroku. Stwierdzić należy, że wymogi u.d.i.p. zostały naruszone i skarżony organ przedwcześnie zakończył postępowanie. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Wobec nieuczynienia zadość temu obowiązkowi Sąd uznał, że skarżony organ dopuścił się bezczynności i wobec tego zobowiązał go na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do rozpatrzenia wniosku skarżącej we wskazanej części, w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt 1 sentencji wyroku). Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezczynność organu, choć ewidentna, związana była jedynie z błędną wykładnią przepisów u.d.i.p., co nie sposób uznać za rażące naruszenie prawa. W sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Organ nie zignorował bowiem wniosku skarżącej i był przekonany, że rozpoznaje go zgodnie z obowiązującym prawem i podejmuje działania przewidziane przepisami u.d.i.p. W postępowaniu organu nie można zatem dopatrzeć się złej woli, czy też próby negatywnego załatwienia wniosku strony. Działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawczyni konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Dlatego nie sposób uznać, że w sprawie wystąpiła bezczynność o charakterze rażąco naruszającym prawo. W związku z tym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzono, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny ani przyznania skarżącej sumy pieniężnej w szczególności mając na uwadze charakter bezczynności organu oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że zarówno wymierzenie grzywny jak i przyznanie sumy pieniężnej stanowi uprawnienie dyskrecjonalne sądu, gdyż jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, które powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skorzystanie z tego środka jest uzasadnione m.in., gdy realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony porządku prawnego i sprawnego działania administracji publicznej. Odnosić je należy do sytuacji, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że działania te noszą znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 28 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 127/20, CBOSA). Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie, w której nie mamy do czynienia z umyślnym i opieszałym działaniem ze strony organu ukierunkowanym na zaniechanie rozpoznania wniosku, ale z uchybieniem odnoszącym się do błędnej wykładni przepisów. Ponadto poza nieprawidłową wykładnią analizowanych przepisów w działaniu organu nie doszło do innych naruszeń prawa. O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku). Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi w wysokości 100 zł.