II SAB/Łd 27/26

Dnia 21 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Beata Czyżewska, Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 roku sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Burmistrza Błaszek w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Burmistrz Błaszek dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Błaszek do załatwienia wniosku J. M. z dnia 5 października 2025 r.; 3. zasądza od Burmistrza Błaszek na rzecz skarżącego J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. ał

J.M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Burmistrza Błaszek w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 5 października 2025 r. dotyczącego przesłania pocztą elektroniczną elektronicznej wersji dokumentów otrzymanych, wytworzonych oraz wysłanych w związku z działaniami w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] zrealizowanych oraz zaplanowanych od 11 grudnia 2024 r.; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że za pomocą poczty elektronicznej 5 października 2025 r. złożył wniosek dotyczący przesłania zwrotnie mailem: - informacji na temat działań w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] zrealizowanych oraz zaplanowanych od 11 grudnia 2024 r.; - elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami. 17 października 2025 r. Burmistrz Błaszek udzielił częściowej odpowiedzi na ww. wniosek przedstawiając listę działań oraz część dokumentów. W punkcie 1 pisma wskazano, że w okresie objętym wnioskiem została zawarta umowa na opracowanie projektu stałej organizacji ruchu dla drogi wskazanej we wniosku. Jednak – jak wskazał skarżący - ani umowy, jak również protokołu odbioru oraz faktury/rachunku do tej umowy organ nie przesłał. W związku z tym tego samego dnia w korespondencji mailowej skarżący wskazał na ten brak i poprosił o jej uzupełnienie w terminie liczonym od pierwotnego wniosku, czyli do 20 października 2025 r. Niestety, ani do 20 października, jak i do 31 października 2025 r., jak też do dnia sporządzenia skargi organ nie zareagował w jakikolwiek sposób. W ocenie skarżącego oznacza to, że Burmistrz Błaszek pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji - treści dokumentów związanych z realizacją umowy na opracowanie projektu organizacji ruchu dla drogi [...] zawartej 20 marca 2025 r. Skarżący dodał, że nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Błaszek jest organem zobowiązanym do pełnienia funkcji zarządu dróg gminnych oraz wewnętrznych należących do gminy. Zakres wniosku obejmuje informację publiczną, jaką jest dokumentacja dotycząca wydatkowania środków publicznych na działania związane z organizacją ruchu. Wobec tego skarga jest w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Błaszek w pierwszej kolejności wniósł o odrzucenie skargi, gdyż w ocenie organu nie toczy i nie toczyło się żadne postępowanie wskazane w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Przyjmując nawet, że skarga może być rozpoznawana mimo braku przesłanek wynikających z ww. przepisów to skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 53 ust. 2b p.p.s.a. Skarżący pomijając procedurę wynikającą z ww. przepisu nie ponaglił organu, a od razu złożył skargę, a więc skargę należy uznać za przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną. Odnosząc się do treści skargi pod względem merytorycznym organ wskazał, że skarga dotyczy bezczynności Burmistrza Błaszek polegającą na braku odpowiedzi na maila z 17 października 2025 r. w sprawie organizacji ruchu na drodze gminnej. Wyżej wymieniona wiadomość była odpowiedzią na wcześniejsze zapytanie skarżącego, na które udzielono wyczerpującej odpowiedzi. Działania takie nie były pierwsze. Skarżący już wcześniej składał podobny wniosek i uzyskał odpowiedź w podobnej formie co wyczerpało temat (nr kancelaryjne: [...] oraz [...]). Organ nie zatajał żadnych informacji, czego dowodem jest, iż niezwłocznie po wpłynięciu skargi organ potraktował ją de facto jako ponaglenie opisane powyżej i przekazał żądaną informację. Wymiana korespondencji nie wskazywała, aby którakolwiek ze stron traktowała wniosek jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Nie czynił tego organ stąd też nie przyjmował za wiążące terminów jakie zostały wskazane w stosowanych przepisach prawa. Wszystkie podmioty publiczne otrzymują szereg wniosków, zapytań i próśb nie kwalifikując ich z automatu jako wnioski o dostęp do informacji publicznej jednocześnie dbając o transparentność swojej działalności udzielają wyczerpujących odpowiedzi na tego typu korespondencję. Działania są powszechnie akceptowane co powoduje jeszcze większe odformalizowanie przepływu informacji pomiędzy organami władzy publicznej na każdym szczeblu a obywatelami oczekującymi transparentności w ich działaniach. Gdyby jednak uznać, iż wniosek skarżącego jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, to należy podkreślić, że został on zrealizowany poprzez udzielenie wyczerpującej odpowiedzi w formie elektronicznej w 17 października 2025 roku. W ocenie organu dalsza jego część, tzn. jego modyfikacji, a nie nowy wniosek, nie wiąże już organu terminami opisanymi w ustawie. Jeśli skarżący chciałby związać organ zapisami ustawy o dostępie do informacji winien złożyć nowy wniosek, w sposób jasny i nie budzący wątpliwości wyartykułować zarówno treść żądania jak i podstawę prawną, którą jako podmiot działający profesjonalnie w zakresie prowadzenia domeny "[...]" zna. W piśmie z 18 maja 2026 r. skarżący podkreślił, że organ w szeroki sposób wykazuje brak znajomości przepisów UDIP, co objawia się tym, że: a. nie dostrzega swojego obowiązku jako adresata wniosku odnośnie do prawidłowego jego rozpoznania, jako wniosku o informację publiczną, a następnie załatwienia w terminach wynikających z UDIP; b. przywołuje szerokie orzecznictwo na okoliczność braku ponaglenia, w sytuacji gdy dla spraw bezczynności w udostępnianiu informacji publicznej k.p.a. stosuje się wyłącznie w przypadku wydawania decyzji. W związku z tym skarżący stwierdził, że wniosek o odrzucenie jego skargi jest bezpodstawny i nie może być uwzględniony. Dalej skarżący podkreślił, że organ sam wskazał, jakie dokumenty posiada, jednak wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie udostępnił ich w ustawowym terminie, uczynił to dopiero po otrzymaniu skargi. W związku z powyższym skarżący zmodyfikował punkt 1 petitum skargi w ten sposób, że w miejsce dotychczasowego brzmienia wniósł o stwierdzenie bezczynności organu na dzień wniesienia skargi w zakresie części wniosku opisanego w skardze. Na koniec skarżący zaznaczył, że stanowisko Burmistrza Błaszek, że wnioskodawca ma obowiązek wskazywać podstawę prawną swojego wniosku o informację jest nieprawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 p.p.s.a.). Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z kolei z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) – w skrócie: "u.d.i.p." – stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze wniosek organu o odrzucenie skargi z uwagi na brak przesłanki wynikającej z art. 3 ust. 2 pkt 8 p.p.s.a. jest bezzasadny. Bezpodstawny jest również zarzut niespełnienia przez skarżącego wymogu formalnego dopuszczającego wniesienie skargi. Organ wskazał bowiem, że skarżący nie złożył ponaglenia przed wniesieniem skargi do sądu. Jednakże w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest ograniczone terminem, ani nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia, w tym ponagleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 79/22; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynika to przede wszystkim z tego, że w sprawach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się w bardzo ograniczonym zakresie. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie u.d.i.p. W sprawach tych nie stosuje się zatem przepisów odnoszących się do terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera własne regulacje w tym zakresie, o czym będzie mowa niżej. Powyższe prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, z uwagi na wskazywany przez organ brak uprzedniego wystąpienia przez skarżącego z ponagleniem do właściwego organu wyższego stopnia. Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 ust. 1 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udostępnia informację niepełną, czy też niezgodną z wnioskiem. Podkreślić również należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyrok NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności, jest ustalenie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pomiędzy stronami pozostaje, że Burmistrz Błaszek jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie ulega także wątpliwości, iż objęte żądaniem skarżącego z 5 października 2025 r. informacje (dokumenty urzędowe otrzymane, wytworzone oraz wysłane w związku z działaniami w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] zrealizowanych oraz zaplanowanych od 11 grudnia 2024 r.) stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest bowiem każda treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.) – por. wyrok NSA z 12 marca 2024 r., II OSK 435/23. Analiza akt przedmiotowej sprawy pozwala przyjąć, że organ – na dzień wniesienia skargi - pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia skarżącemu w pełnym zakresie informacji publicznej objętej wnioskiem z 5 października 2025 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ odpowiadając skarżącemu pismem z 17 października 2025 r. nie przesłał mu umowy na opracowanie projektu stałej organizacji ruchu dla drogi wskazanej we wniosku, jak również protokołu odbioru oraz faktury/rachunku do tej umowy, pomimo tego, że był w ich posiadaniu. Żądane dokumenty zostały przesłane skarżącemu dopiero 8 stycznia 2026 r., tj. po wniesieniu do Sądu niniejszej skargi na bezczynność. Zatem ustawowy termin na udostępnienie informacji publicznej nie został przez organ dochowany. Na bieg tego terminu nie miało żadnego wpływu pismo skarżącego z 17 października 2025 r., w którym skarżący domaga się przesłania mu pełnej dokumentacji dotyczącej żądanej informacji publicznej, gdyż nie stanowiło to ani modyfikacji dotychczasowego wniosku ani tym bardziej nowego wniosku. Podkreślenia również wymaga, że wbrew twierdzeniom organu skarżący nie musiał wskazywać dokładnej podstawy prawnej swojego żądania ani we wniosku z 5 października 2025 r. ani w piśmie z 17 października 2025 r. Wynika to przede wszystkim z faktu, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać każdą formę. Istotne jest, aby wynikało z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Okoliczność, że wniosek nie zawiera odesłania do ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie może stanowić usprawiedliwienia dla jego nierozpoznania lub niedochowania przez organ terminów przewidzianych przez u.d.i.p. To na organie ciąży bowiem obowiązek prawidłowego zakwalifikowania wniosku i rozpoznania go we właściwym trybie (por. wyroki NSA: z 19 grudnia 2025 r., III OSK 746/25; z 9 września 2025 r., III OSK 523/25; z 29 stycznia 2025 r., III OSK 1980/24). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Należy jednak zauważyć, że skoro po wniesieniu skargi na bezczynność organ udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną, to oznacza to, że w dacie orzekania przez Sąd, stan bezczynności organu już nie istniał. W takim przypadku rozpoznanie skargi na bezczynność organu, ogranicza się do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, co jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi. Natomiast stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności obliguje Sąd do oceny czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie bezczynności organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ nie zignorował wniosku skarżącego, lecz na skutek błędnej interpretacji pisma, a co za tym idzie błędnego przekonania, że organ nie jest związany ustawowym terminem, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. doszło w konsekwencji do niezamierzonej bezczynności. Do dnia wniesienia skargi na bezczynność organ tkwił w błędnym przekonaniu, że podjął wyczerpujące działanie w celu rozpatrzenia wniosku. Zgodzić się więc trzeba, że działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Nieudostępnienia w terminie wnioskowanej informacji publicznej nie można zatem oceniać jako przejawu złej woli organu, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej. Dlatego nie sposób uznać, że mamy tutaj do czynienia z bezczynnością o charakterze rażąco naruszającym prawo. Wobec powyższego, na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdzając bezczynność organu uznał jednocześnie, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Udostępnienie skarżącemu przez organ administracji informacji publicznej po wniesieniu skargi oznacza, że zobowiązanie do załatwienia jej wniosku z 5 października 2025 r. stało się bezprzedmiotowe. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd w pkt 2 sentencji wyroku, umorzył postępowanie we wskazanym zakresie. O zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku. Na koszty te składa się kwota uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy. O terminie posiedzenia niejawnego w tym przedmiocie strony postępowania zostały zawiadomione.