II SAB/Łd 147/26

Dnia 30 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędziowie: Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Sędzia WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Dyrektora Publicznego Liceum Ogólnokształcącego Uniwersytetu Łódzkiego im. Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w Łodzi w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Publicznego Liceum Ogólnokształcącego Uniwersytetu Łódzkiego im. Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w Łodzi do załatwienia wniosku skarżącego M. K. z dnia 23 marca 2026 roku w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Dyrektor Publicznego Liceum Ogólnokształcącego Uniwersytetu Łódzkiego im. Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w Łodzi dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Dyrektora Publicznego Liceum Ogólnokształcącego Uniwersytetu Łódzkiego im. Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w Łodzi na rzecz skarżącego M. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.

Pismem z dnia 13 kwietnia 2026 r. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Publicznego Liceum Ogólnokształcącego Uniwersytetu Łódzkiego im. Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w Łodzi w sprawie dostępu do informacji publicznej. Analiza akt administracyjnych wskazuje, że pismem z dnia 23 marca 2026 r., wniesionym za pośrednictwem poczty elektronicznej, skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. w zakresie procedur kadrowych: Czy Dyrektor PLO UŁ upoważnił Panią A.B. do prowadzenia działań rekrutacyjnych lub publikowania ogłoszeń o naborze na stanowisko nauczyciela filozofii i etyki? Jeśli tak, skarżący wniósł o wskazanie podstawy prawnej tego upoważnienia. Jeśli nie, poprosił o wyjaśnienie, w jakim trybie i na jakiej podstawie osoba postronna (prorektor UŁ ds. umiędzynarodowienia nauki i kształcenia) ogłaszała nabór na zajęte stanowisko pracy w podległej organowi placówce; 2. w zakresie zatrudnienia: W jakim trybie została zatrudniona w bieżącym roku szkolnym pani E. K. i czy ogłoszenie o tym wakacie było opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP)? 3. w zakresie poleceń służbowych: wnioskodawca poprosił o wskazanie podstawy prawnej (w Karcie Nauczyciela lub Kodeksie Pracy), która pozwala Dyrektorowi szkoły na wpisywanie notatek służbowych do akt osobowych nauczycieli za "wyrażenie dezaprobaty" lub merytoryczny sprzeciw wobec decyzji Dyrekcji; 4. w zakresie czasu pracy: Czy polecenie służbowe dotyczące "stałego sprawdzania dziennika [...] wiąże się z wyznaczeniem nauczycielom dyżurów przy tej czynności i czy przewidziano za nie dodatkowe wynagrodzenie wykraczające poza pensum? 5. w zakresie zaniechania naprawy stanu prawnego Rady Rodziców: skarżący wskazał, iż biorąc pod uwagę, iż Pani Dyrektor posiada pełną wiedzę o wadliwości wyboru Rady Rodziców (głosowanie jawne naruszające art. 83 ust. 2 Prawa oświatowego), co zostało przez niego zgłoszone bezpośrednio podczas spotkania z [...] R. M. z udziałem Dyrektora PLO UŁ: dlaczego do dnia dzisiejszego Dyrektor PLO UŁ nie zarządziła ponownych, zgodnych z ustawą wyborów?, oraz czy Dyrektor zamierza niezwłocznie zarządzić ponowne, tajne wybory do tego organu, aby zapewnić mu ustawową legitymację do podejmowania uchwał ?; 6. w zakresie odpowiedzialności zbiorowej: skarżący wniósł o wskazanie zapisu w Statucie Szkoły, który pozwala na stosowanie odpowiedzialności zbiorowej (zakaz wyjść i wycieczek dla wszystkich uczniów) w przypadku aktów wandalizmu dokonanych przez nieustalonych sprawców. Skarżący wniósł o przesłanie odpowiedzi drogą elektroniczną na adres: [...] W odpowiedzi z dnia 30 marca 2026 r., przesłanej skarżącemu 3 kwietnia 2026 r., organ wskazał, że wnioski skarżącego o wyjaśnienie, wskazanie podstawy prawnej lub zajęcie opinii nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej nie są oceny, interpretacje prawne ani potwierdzenie opinii wnioskodawcy. Ponadto organ wskazał, że Dyrektor nie prowadzi naboru na stanowisko nauczyciela filozofii i etyki poza koniecznością zapewnienia zastępstw ze wskazanych przedmiotów i nie będzie komentował informacji pojawiających się na prywatnych kontach na profilach społecznościowych. Jednocześnie organ zwrócił się o wyjaśnienie, z jakich źródeł skarżący pozyskuje informacje, dotyczące wewnętrznego działania szkoły. Jako Dyrektor PLO UŁ organ czuje się zaniepokojony faktem, że o sprawach związanych z wewnętrzną organizacją i zarządzaniem szkołą wiedzę posiadają osoby nie należące do grona pedagogicznego szkoły. W piśmie z dnia 4 kwietnia 2026 r. skarżący wezwał do pełnego wykonania jego wniosku z dnia 23 marca 2026 r. w nieprzekraczalnym terminie 3 dni roboczych, uznając stanowisko przedstawione przez organ za bezzasadne. W odpowiedzi z dnia 9 kwietnia 2026 r. organ wskazał, że wszystkie odpowiedzi na pytania skarżącego zostały przesłane w dniu 3 kwietnia 2026 r. We wskazanym na wstępie piśmie z dnia 13 kwietnia 2026 r. skarżący zarzucił organowi naruszenie 1. art. 61 ust 1 Konstytucji RP w zakresie prawa obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne; 2. art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 5 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej również jako: "u.d.i.p.") poprzez nieudzielenie informacji publicznej w ustawowym terminie mimo posiadania statusu podmiotu zobowiązanego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 23 marca 2026 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej przez Sąd oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż sposób procedowania wniosku przez organ uchybia powadze urzędu i narusza zasadę zaufania do organów władzy. Dyrektor PLO UŁ stosuje swoisty dualizm kompetencyjny, prowadząc korespondencję z adresu Prorektora UŁ, podczas gdy sprawa dotyczy wyłącznie kompetencji Dyrektora Liceum. Jednocześnie skrajne niedbalstwo redakcyjne organu (rażące błędy językowe w nazwie własnej Szkoły) dowodzi, że wniosek nie został poddany rzetelnej analizie, a działania organu mają charakter pozorowany i służą uniknięciu jawności życia publicznego. Dalej skarżący podkreślił, że jego pytania o tryb powoływania organów szkoły, czy podstawy dyscyplinowania pracowników, albo podstawy prawne zbiorowego karania wszystkich uczniów szkoły, a następnie utrzymywanie tej kary (kara została zawieszona a nie uchylona jako bezprawna), są klasycznym przykładem informacji o sferze faktów. Bezczynność organu jest więc ewidentna - zamiast udostępnić żądane dokumenty lub wydać decyzję administracyjną o odmowie udzielenia informacji publicznej, co pozwoliłoby na merytoryczną kontrolę instancyjną, organ stosuje uniki interpretacyjne, próbując zniechęcić wnioskodawcę do realizacji konstytucyjnego prawa do informacji. Z uwagi na powyższe okoliczności skarżący wniósł jak w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu organ podkreślił, że nie naruszył przepisów Konstytucji RP, bowiem byłoby to możliwe w sytuacji, gdyby przepisy rangi ustawowej nie przewidywały określonego prawa lub w sytuacji sprzeczności normy prawnej z Konstytucją. W sytuacji istnienia ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz przy braku wyraźnego wskazania, która z norm tej ustawy byłaby sprzeczna z Konstytucją, uznać należy, że zarzut ten nie może wywrzeć bezpośredniego skutku. Ponadto organ podtrzymał swoje stanowisko w zakresie uznania, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie mógł być wykonany zgodnie z żądaniem skarżącego, ponieważ wnioski o wskazanie podstawy prawnej, wyjaśnienia lub zajęcie opinii nie mieszczą się w trybie dostępu do informacji publicznej. Dyrektor PLO UŁ nie jest zatem w bezczynności, ponieważ udzielił odpowiedzi na wniosek złożony przez skarżącego, nie pozostawiając wniosku bez rozpoznania. Okoliczność, że wnioskodawca nie jest zadowolony z odpowiedzi oraz z oceny złożonego wniosku nie oznacza bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Sąd rozpoznał sprawę niniejszą na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Dyrektora Publicznego Liceum Ogólnokształcącego Uniwersytetu Łódzkiego im. Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w Łodzi. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa bądź też uchyla się od wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, według art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W niniejszym postępowaniu istotą sporu jest ustalenie czy Dyrektor Publicznego Liceum Ogólnokształcącego Uniwersytetu Łódzkiego im. Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w Łodzi pozostaje bezczynny w sprawie wniosku skarżącego z 23 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483) obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Problematyka dostępu do informacji publicznej unormowana została przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). Według art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 (pkt 1); udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2) - czyli na wniosek; w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych; przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Według art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem w formie czynności materialno-technicznej poprzez udostępnienie żądanej informacji, albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej lub umorzenia postępowania stosownie do art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Organ (podmiot zobowiązany) może natomiast poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw, (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze, lub gdy informacja objęta żądaniem nie ma charakteru informacji publicznej. Należy także zważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem w przypadku, gdy wniosek dostępowy dotyczy informacji przetworzonej a z jego treści nie wynika spełnienie powyższej przesłanki, wówczas organ winien wezwać wnioskodawcę do wykazania, że udostępnienie mu żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego a następnie udostępnić informację, jeżeli szczególny interes społeczny zostanie wykazany, ewentualnie odmówić udostępnienia w drodze decyzji, jeżeli wnioskodawca nie zdoła wykazać wypełnienia omawianej przesłanki. Bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. polega natomiast na tym, że podmiot zobowiązany (organ) nie załatwia wniosku w sposób określony przepisami ustawy w żadnym z terminów, o których mowa w art. 13 u.d.i.p. Sąd dokonując oceny skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej bada wyłącznie to, czy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie o udostępnienie informacji publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. oraz czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej i na tym tle ocenia sposób rozpoznania wniosku. Odnosząc powyższe uwagi do badanej sprawy przede wszystkim należy wskazać, że Dyrektor Publicznego Liceum Ogólnokształcącego Uniwersytetu Łódzkiego im. Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w Łodzi jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest już stanowisko, zgodnie z którym dyrektor szkoły jest organem władzy publicznej, bowiem wykonuje zadania publiczne związane z realizacją prawa każdego obywatela do kształcenia się oraz prawa dzieci i młodzieży do wychowania i opieki, odpowiednich do ich wieku i osiągniętego rozwoju, a nadto uprawniony jest do działania w formie władczej w stosunku do uczniów, chociażby przez wydawanie decyzji administracyjnych w przedmiocie skreślenia ucznia z listy uczniów (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 248/12; wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że nauczyciel (szkolny czy akademicki) jest osobą pełniącą funkcję publiczną (wyrok WSA w Łodzi z 19 lutego 2026 r., II SAB/Łd 198/25 i przywołane tam orzecznictwo). W kolejnym kroku należy zatem ustalić, czy informacje których domaga się skarżący stanowią informację publiczną. Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje między innymi, lecz nie wyłącznie, dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o ich organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Wypada przy tym zaznaczyć, że katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14). Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Wypada jednak podkreślić, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. W związku z tym wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań przez organ. Nie jest również możliwe w ramach dostępu do informacji publicznej domaganie się od organu dokonywania ocen, analiz, wytłumaczenia czy usprawiedliwienia podjętych działań czy zaniechań. Wniosek o dostęp do informacji publicznej w rozumieniu u.di.p. nie może służyć wytworzeniu tego rodzaju informacji (por. wyrok WSA w Gdańsku z 2 czerwca 2026 r., sygn. III SA/Gd 173/26). Udostępnienia informacji publicznej nie można utożsamiać z wyjaśnianiem przez organ motywów własnego działania, interpretacji prawa bądź oceny jego zastosowania. Jak trafnie podnosi organ w odpowiedzi na skargę, udostępnieniu podlega bowiem sama informacja o faktach, a nie przyczyny, dla których dana informacja ma określoną treść. Informacja publiczna nie może być przedmiotem poszukiwań i dociekań ze strony organu, które prowadziłyby do jej wytworzenia. Podkreślić trzeba, że pytania mające charakter ocenny i interpretacyjny, zmierzający faktycznie do uzyskania stanowiska organu co do prawidłowości jego działania nie dotyczą informacji publicznej. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są bowiem objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 11 kwietnia 2014 r., II SA/Wa 2385/13, wyrok WSA w Białymstoku z 19 maja 2026 r., sygn. II SAB/Bk 43/26). W kategorii informacji publicznej nie mieści się też ubieganie o wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych ani też ich wykładni. Domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej i nie znajduje do niej zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Analizując w tym kontekście wniosek skarżącego przyjąć należy, że walor informacji publicznej posiadają informacje objęte wnioskiem dostępowym z 23 marca 2026 r. w następującym zakresie: - czy Dyrektor PLO UŁ upoważnił Panią A.B. do prowadzenia działań rekrutacyjnych lub publikowania ogłoszeń o naborze na stanowisko nauczyciela filozofii i etyki (pkt 1 zd. 1 wniosku); - w jakim trybie została zatrudniona w bieżącym roku szkolnym pani E. K. i czy ogłoszenie o tym wakacie było opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 2 wniosku); - czy polecenie służbowe dotyczące "stałego sprawdzania dziennika [...] wiąże się z wyznaczeniem nauczycielom dyżurów przy tej czynności i czy przewidziano za nie dodatkowe wynagrodzenie wykraczające poza pensum (pkt 4 wniosku). Informacje powyższe dotyczą bowiem faktów należących do sfery organizacji, funkcjonowania podmiotu publicznego oraz sposobu wypełniania przezeń zadań o charakterze publicznym odnoszą się ponadto do zatrudniania nauczycieli będących osobami pełniącymi funkcje publiczne a także ich wynagradzania ze środków publicznych. Do kategorii informacji publicznej nie należą natomiast objęte wnioskiem skarżącego żądania: - wskazania podstawy prawnej upoważnienia udzielonego A .B. oraz wyjaśnienia w jakim trybie i na jakiej podstawie osoba postronna (prorektor UŁ ds. umiędzynarodowienia nauki i kształcenia) ogłaszała nabór na zajęte stanowisko pracy w podległej organowi placówce (pkt 1 zd. 2 i 3 wniosku); - wskazania podstawy prawnej (w Karcie Nauczyciela lub Kodeksie Pracy), która pozwala Dyrektorowi szkoły na wpisywanie notatek służbowych do akt osobowych nauczycieli za "wyrażenie dezaprobaty" lub merytoryczny sprzeciw wobec decyzji Dyrekcji (pkt 3 wniosku); - wskazania przyczyn, dla których Dyrektor PLO UŁ nie zarządziła ponownych, zgodnych z ustawą wyborów do Rady Rodziców oraz czy Dyrektor zamierza niezwłocznie zarządzić ponowne, tajne wybory do tego organu, aby zapewnić mu ustawową legitymację do podejmowania uchwał (pkt 5 wniosku), - wskazania zapisu w Statucie Szkoły, który pozwala na stosowanie odpowiedzialności zbiorowej (zakaz wyjść i wycieczek dla wszystkich uczniów) w przypadku aktów wandalizmu dokonanych przez nieustalonych sprawców (pkt 6 wniosku). W powyższym zakresie wniosek skarżącego nie dotyczy w istocie informacji o faktach, lecz obejmuje żądanie od podmiotu zobowiązanego, aby ten wytłumaczył się z zachowań wskazywanych przez skarżącego. W każdym z przywołanych powyżej punktów wniosku skarżący stawia tezę odnośnie określonego działania lub zaniechania organu i oczekuje od organu wskazania podstaw zachowania, które opisał. W punkcie 5 wniosku skarżący wręcz wprost domaga się od organu, aby ten wskazał przyczyny swojego zaniechania oraz poinformował o zamierzeniach. W tym i w pozostałych wskazanych powyżej punktach skarżący formułuje pytania wymagające odpowiedzi o charakterze ocennym, interpretacyjnym, tłumaczącym prawidłowość i legalność działania podmiotu zobowiązanego. Jak to zostało wyżej powiedziane, takie pytania nie dotyczą informacji publicznej. Wobec ustalenia, że wniosek z 23 marca 2026 r. obejmował zarówno informacje publiczne jak i informacje nie mające takiego charakteru, trzeba wskazać, że aby uwolnić się od zarzutu bezczynności organ winien w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. załatwić wniosek skarżącego w sposób określony przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem w zakresie, w jakim wniosek ten dotyczy informacji publicznej organ mógł udostępnić żądaną informację w formie czynności materialno-technicznej lub też wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia lub umorzyć postępowanie. Przepisy przewidują też, że podmiot zobowiązany może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, której zasady i tryb udostępnienia określają przepisy innych ustaw, gdy organ nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił lub gdy wnioskowane dane są dostępne w publikatorze. Należy przy tym zaznaczyć, że stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Natomiast odnośnie informacji żądanych przez skarżącego, lecz nie należących do kategorii informacji publicznej, organ winien poinformować o tym oraz w sposób czytelny i precyzyjny wskazać wnioskodawcy, które z nich nie mają charakteru informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy organ udzielił odpowiedzi w dniu 3 kwietnia 2026 r., a więc z zachowaniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. Jednakże jak wynika z treści tej odpowiedzi, organ co prawda trafnie podnosi, że co do zasady wnioski o wyjaśnienie, wskazanie podstawy prawnej lub zajęcie opinii nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, jednakże nie wskazuje przy tym, które z żądanych informacji posiadają takie cechy i w konsekwencji nie stanowią informacji publicznej. Co więcej, organ w ogóle nie odniósł się do tych żądań wniosku, które kryterium informacji publicznej spełniają. Wobec powyższego należało uznać, że Dyrektor Publicznego Liceum Ogólnokształcącego Uniwersytetu Łódzkiego im. Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w Łodzi pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku M. K. z dnia 23 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej. W wyniku stwierdzonej w powyższym zakresie bezczynności Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Dyrektora Publicznego Liceum Ogólnokształcącego Uniwersytetu Łódzkiego im. Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w Łodzi do załatwienia wniosku skarżącego M. K. z dnia 23 marca 2026 roku w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Bezczynność, której dopuścił się organ miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. jest stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, bez wątpliwości i wahań można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; wyrok NSA z 30 stycznia 2014 r., I OSK 2563/13; wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15). Badana sprawa pozbawiona jest tego rodzaju elementów drastycznego naruszenia prawa przez organ. Brak jest także uzasadnionych powodów dla stosowania w niniejszej sprawie środków dodatkowych wskazanych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Winny one bowiem znaleźć zastosowanie w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (wyrok NSA z 28 lipca 2020 r., II GSK 127/20). W badanej sprawie organ nie zignorował wniosku skarżącego. Udzielił odpowiedzi w terminie wynikającym z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a występująca bezczynność wynika z błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa. W związku z powyższym w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., stwierdził, że Dyrektor Publicznego Liceum Ogólnokształcącego Uniwersytetu Łódzkiego im. Sprawiedliwych wśród Narodów Świata w Łodzi dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. O kosztach postępowania sądowego należnych skarżącemu od organu Sąd orzekł w punkcie 3 sentencji wyroku, mając na względzie dyspozycję art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota odpowiada równowartości uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi. a.bł.