II SAB/Łd 143/26

Dnia 23 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi P. J. na bezczynność Prezydenta Miasta Zgierza w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezydent Miasta Zgierza dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego P. J. z dnia 14 stycznia 2026 roku, która to bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta Zgierza do załatwienia wniosku skarżącego P. J. z dnia 14 stycznia 2026 roku; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta Miasta Zgierza na rzecz skarżącego P. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. es

1. Pismem z dnia 7 lutego kwietnia 2026 r. skarżący P. J. wniósł skargę na bezczynność postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przez Prezydenta Miasta Zgierza wskazując, bezczynność polega na niewydaniu i niedoręczeniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w sposób przewidziany prawem. 1. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku datowanego na dzień 14 stycznia 2026 roku poprzez skuteczne doręczenie rozstrzygnięcia zgodnie z przepisami K.p.a. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami sprawy oraz orzeczenie, iż organ dopuścił się bezczynności ewentualnie w przypadku uznania, iż organ nie pozostawał w bezczynności orzeczenie przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto skarżący wniósł o stwierdzenie, iż bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie w przypadku uznania, iż organ nie pozostawał w bezczynności stwierdzenie, iż przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. 2. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 14 stycznia 2026 r. złożył do Prezydenta Miasta Zgierza wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej między innymi przekazania tabelarycznej tego zestawienia wszystkich osób opisujących faktury w grudniu 2024 roku Urzędzie Miasta Zgierza, a mianowicie wszystkich osób pełniących funkcje publiczne, które wskazano w piśmie BZK.1431.72.5025. Wskazana wyżej informacja miała obejmować: a) imię i nazwisko urzędnika; b) wydział w którym wykonywane są obowiązki; c) kwota otrzymanego wynagrodzenia brutto w miesiącu grudniu 2024 r.; d) kwota brutto łącznego otrzymanego wynagrodzenia w 2024 roku; e) kwota brutto otrzymanych nagród w miesiącu grudniu 2024 roku; f) kwota brutto łącznej kwoty brutto wszystkich nagród otrzymanych w 2024 roku. 3. Skarżący przyznał, że decyzją nr 10/IX/2026 z dnia 28 stycznia 2026 r. Organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie osób nieskładających oświadczeń majątkowych przesyłając przedmiotową decyzję jedynie drogą mailową na adres skarżącego. W dniu 2 marca 2026 roku skarżący złożył odwołanie od wskazanej wyżej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Organ ten postanowieniem SKO.4103.55.2026 z dnia 27 marca 2026 roku stwierdził niedopuszczalność odwołania w związku z tym, iż decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego wskutek jej niedoręczenia. Skarżący podniósł, iż do dnia wniesienia skargi przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona skarżącemu co uniemożliwia mu skuteczne odwołanie się od niej do SKO, co – w ocenie skarżącego - oznacza, iż organ pozostaje w bezczynności. 1. Odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, stwierdzenie, że organ nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania, zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania. 1. W uzasadnieniu odpowiedzi organ przyznał, że wydał decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej, którą przesłał na adres poczty elektronicznej wskazany przez wnioskodawcę wniosku. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, samorządowe kolegium odwoławcze postanowieniem z dnia 27 marca 2026 roku stwierdziło niedopuszczalność odwołania z uwagi na brak skutecznego doręczenia decyzji, organ ten wskazał, że decyzja nie została doręczona za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną 2. Dalszej kolejności organ wskazał, że niezwłocznie po wydaniu wskazanego wyżej postanowienia organ dokonał prawidłowego doręczenia decyzji za pośrednictwem platformy ePUAP. 3. W ocenie organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie doszło do bezczynności organu, gdyż obowiązek udostępnienia informacji publicznej został zrealizowany poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Zdaniem organu podnoszona przez skarżącego okoliczność nieskutecznego doręczenia decyzji nie może być utożsamiana z bezczynnością zdaniem organu ewentualne uchybienie w zakresie doręczenia stanowi wadliwość czynności procesowej, a nie brak działania organu. Organ podkreślił, iż po uzyskaniu informacji o nieskuteczności doręczenia organ niezwłocznie podjął czynności naprawcze dokonując skutecznego doręczenia za pośrednictwem ePUAP. 4. W ocenie organu również zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania jest bezzasadny. Organ wydał bowiem decyzję w ustawowym terminie a po ujawnieniu uchybienia w zakresie jej doręczenia niezwłocznie dokonał prawidłowego doręczenia. Jednorazowe uchybienie proceduralne polegające na zastosowaniu niewłaściwej formy doręczenia nie może być utożsamiana z przewlekłym prowadzeniem postępowania zwłaszcza w sytuacji, gdy zostało ono niezwłocznie naprawione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 2. Skarga okazała się zasadna. 1. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 206 r. poz. 143 z późn. zm.), [dalej: "P.p.s.a.]. Zgodnie z ww. przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. 2. Wskazać wypada, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. 3. Należy podkreślić, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika przede wszystkim z Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zd. pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Problematyka dostępu do informacji publicznej na płaszczyźnie ustawowej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 902), [dalej: "u.d.i.p."]. 4. Zgodnie z art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej jednak zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (vide np. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). 5. Art. 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. 6. Udostępnianie informacji publicznych, stosownie do art. 7 ust. 1 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). 7. Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). 8. W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. 9. Bezczynność organu w świetle norm u.d.i.p. ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie albo też udostępnia informację niepełną, czy też niezgodną z wnioskiem. 10. Jak wynika z akt sprawy skarżący P. J. złożył do Prezydenta Miasta Zgierza datowany na dzień 14 stycznia 2026 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmującą tabelaryczne zestawienie wszystkich osób opisujących faktury w grudniu 2024 r. w Urzędzie Miasta Zgierza, przy czym chodziło o osoby pełniące funkcje publiczne które wskazano w piśmie BKZ.1431.72.2025, które to zestawienie miało zawierać następujące informacje: 1) imię i nazwisko urzędnika, 2) wydział Urzędu Miasta Zgierza, w którym wykonywane są obowiązki, 3) kwota brutto otrzymanego wynagrodzenia w miesiącu grudniu 2024 r., 4) kwota brutto łącznego otrzymanego wynagrodzenia w 2024 r., 5) kwoty brutto utrzymanych nagród w miesiącu grudniu 2024 r., 6) łączna kwota brutto wszystkich nagród otrzymanych w 2024 r. 11. Dnia 28 stycznia 2026 r. skarżącemu została udzielona częściowo informacja w żądanym zakresie, czego skarżący nie kwestionuje. Natomiast decyzją nr 10/IX/2026 z dnia 28 stycznia 2026 roku, [dalej także w skrócie "decyzja"], organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie osób nieskładających oświadczeń majątkowych, przesyłając wskazaną wyżej decyzję jedynie drogą mailową na adres mailowy skarżącego. W dniu 2 marca 2026 roku skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, które postanowieniem z dnia 27 marca 2026 roku stwierdziło niedopuszczalność odwołania w związku z tym, iż decyzja organu nie weszła do obrotu prawnego wskutek jej niedoręczenia. W ocenie skarżącego mając na uwadze, iż przedmiotowa decyzja nie została prawidłowo doręczona przez organ uniemożliwiając skarżącemu skuteczne odwołanie się od niej oraz fakt, iż organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności skarga jest zasadna. 12. Sąd zauważa w tym miejscu, że choć decyzja datowana jest na dzień 28 stycznia 2026 r., to została ona podpisana elektronicznie dnia 1 kwietnia 2026 r. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy urzędowego poświadczenia doręczenia, organ nadał tę decyzję ze pośrednictwem ePUAP dnia 1 kwietnia 2026 r. Skarżący wniósł skargę dnia 7 kwietnia 2026 r., a ww. decyzję za pośrednictwem ePUAP odebrał on dnia 14 kwietnia 2026 r. 13. W świetle powyższych okoliczności pojawia się zasadnicze pytanie o początek bytu decyzji administracyjnej. 14. W orzecznictwie przyjmuje się - mając na uwadze treść art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. - iż dla bytu (istnienia) decyzji administracyjnej kluczowe jest, by co najmniej jeden egzemplarz tej decyzji został podpisany przez upoważnionego pracownika organu. Dla bytu (istnienia) decyzji administracyjnej fakt, czy podpisany egzemplarz decyzji został doręczony stronie nie ma znaczenia. W takim wypadku decyzja administracyjna będzie istniała. Przyjmuje się bowiem, że decyzja rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej wydania (sporządzenia i podpisania), jednak skutki prawne wywołuje dopiero z chwilą doręczenia, stosownie do art. 110 k.p.a. Bez względu jednak na datę doręczenia stronie decyzji decyzja już istnieje (jest wydana) i organ administracji jest nią związany także w okresie między jej wydaniem a jej doręczeniem (tak np. wyrok WSA w Łodzi z 12.04.2024 r., II SA/Łd 37/24; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy więc rozróżnić etapy kończące postępowanie administracyjne - pierwszy polegający na podpisaniu aktu przez piastuna funkcji organu lub osobę upoważnioną i drugi, polegający na jego uzewnętrznieniu poprzez wprowadzenie do obrotu prawnego. Dopiero po ziszczeniu się obu tych warunków można mówić o wydaniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela wyrażany w orzecznictwie NSA pogląd, że zarówno uchwała NSA z dnia 22.02.2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, jak i późniejsza uchwała NSA z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, nakazujące odrzucenie skarg na bezczynność lub przewlekłość organu wniesionych po ostatecznym zakończeniu postępowania administracyjnego, mają zastosowanie do spraw, w których skarga na bezczynność lub przewlekłość została wniesiona nie tylko po wydaniu przez organ aktu administracyjnego, ale również po jego doręczeniu stronie, która taką skargę wnosi (zob. wyrok NSA z 11 maja 2022 r., II OSK 1794/21 i powołane tam orzecznictwo). Pozostawienie kwestii doręczenia decyzji poza granicami postępowania pozbawiłoby stronę, bez jej winy, narzędzi prawnych do zwalczania bezczynności organu (tak np. postanowienie NSA z 29.04.2026 r., II OSK 517/26). 15. W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją, kiedy to skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżącego po dniu podpisania decyzji, a przed jej skutecznym doręczeniem, które miało miejsce dnia 14 kwietnia 2026 r., a więc po dniu wniesienia skargi. Powyższe – wobec doręczenia skarżącemu decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a więc uczynienia przez organ zadość obowiązkom wynikającym z przepisów u.d.i.p. - uzasadniało umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do załatwiania wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2026 r. (pkt 2 sentencji wyroku). 16. Jednocześnie Sąd zauważa, że skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do zakończenia postępowania przed organem administracji przez wydanie decyzji, aktu albo podjęcie przewidzianej prawem czynności w wyznaczonym terminie. Rozpoznając taką skargę, sąd bada zatem, czy w sprawie wydano wymagane rozstrzygnięcie lub podjęto właściwą czynność oraz czy nastąpiło to z zachowaniem ustawowego terminu. Co istotne, rozpoznając skargę na bezczynność, Sąd nie bada treści decyzji ani jej zgodności z wymogami formalnymi. Postępowanie w przedmiocie bezczynności nie stanowi trybu właściwego do oceny prawidłowości - legalności aktu administracyjnego (vide wyrok WSA we Wrocławiu z 4.04.2023 r., IV SAB/Wr 914/22). W niniejszej sprawie nie budzi natomiast wątpliwości, że ww. decyzja została wydana i doręczona skarżącemu z przekroczeniem wskazanego wyżej ustawowego terminu wynikającego z przepisów u.d.i.p. 17. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W orzecznictwie przyjmuje się, że uznanie naruszenia prawa za rażące wymaga cech wykraczających poza zwykłe uchybienie; samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków nie jest wystarczające (por. wyrok NSA z 26.03.2024 r., III OSK 659/23). Rażąca bezczynność zachodzi w razie wadliwości postępowania o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, zwłaszcza przy oczywistym braku podejmowania czynności, lekceważeniu wniosków strony lub ewidentnym niestosowaniu przepisów prawa (por. wyrok NSA z 8.12.2021 r., II OSK 2024/21). Orzeczenie o kwalifikowanej postaci bezczynności jest zatem zastrzeżone dla sytuacji szczególnych, oczywistych i nieusprawiedliwionych. W niniejszej sprawie, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności, brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Organ podejmował bowiem czynności, które wprawdzie nie stanowiły pełnej realizacji obowiązków wynikających z u.d.i.p., lecz świadczyły o tym, że nie pozostawał całkowicie bierny. Z tych względów Sąd orzekł, że bezczynność organu miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1 sentencji wyroku). 18. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a., a więc w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Skarżący wnioskował o wymierzenie organowi grzywny. Jak podkreśla się w judykaturze, z użytego w art. 149 § 2 P.p.s.a. sformułowania "może orzec" wynika, że sąd administracyjny jest uprawniony, lecz nie zobowiązany, do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej albo wymierzenia organowi grzywny, decyzja w powyższym zakresie pozostawiona więc jest uznaniu Sądu. Stosując te środki, sąd powinien uwzględnić ich funkcje. Grzywna ma charakter represyjno-prewencyjny i służy zdyscyplinowaniu organu, natomiast suma pieniężna pełni funkcję kompensacyjną, rekompensując stronie dolegliwości wynikłe z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. np. wyroki NSA w z 3.02.2017 r., sygn. akt II GSK 1695/16, z 11.05.2018 r., sygn. akt I OSK 2230/17; z 11.07.2019 r., sygn. akt I OSK 1143/18 z 25.02.2025 r., sygn. akt III OSK 2204/24 z 2.06.2026 r., III OSK 1577/25). Mając na uwadze stan faktyczny w sprawie, w tym niekwalifikowany charakter stwierdzonej w kontrolowanej sprawie bezczynności, a jednocześnie brak innych szczególnych okoliczności, Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny ani też rozstrzygnięcia w zakresie przyznania skarżącemu sumy pieniężnej (pkt 3 sentencji wyroku). 19. O kosztach (pkt 4 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 100 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi. aj