II SAB/Łd 122/26

Dnia 19 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi B. R. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Z. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w Z. do załatwienia wniosku skarżącego B.R. w zakresie pkt 3 i 5 wniosku z dnia 9 marca 2026 roku w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Komendant Powiatowego Policji w Z. dopuścił się bezczynności, która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie pkt. 1 i 4 wniosku skarżącego B.R. z dnia 9 marca 2026 roku; 4. oddala skargę w zakresie pkt 2 wniosku skarżącego B.R. z dnia 9 marca 2026 roku; 5. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w Z. na rzecz skarżącego B.R. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) PLN tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 30 marca 2026 r. B. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie żądanych informacji, zgodnie ze złożonym w dniu 9 marca 2026 r. wnioskiem, ewentualnie poprzez brak rozpatrzenia zgłoszonego żądania w inny, przewidziany prawem sposób, strona wnosiła o zobowiązanie organu do załatwienia ww. wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Strona wnosiła nadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi, skierowanego do organu wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2026 r. o udzielenie informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącego wskazał, iż strona w dniu 6 marca 2026 r., około godziny 21:00 dokonała zgłoszenia interwencji do Komendy Powiatowej Policji w Z. dotyczącej nieprzekazania przez żonę skarżącego, z którą pozostaje w trakcie procesu rozwodowego, opieki nad małoletnią córką O. R. Zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego w Łodzi wydanym w sprawie XII C 625/25 miejscem zamieszkania małoletniej jest miejsce zamieszkania ojca. Zgłaszający wskazał, że zgodnie z posiadaną przez niego wiedzą córka przebywa u nieznanych mu osób na nieruchomości przy ul. [...], gm. Z. Z uwagi na brak możliwości natychmiastowego zadysponowania patrolu Policji, skarżący po dokonanym zgłoszeniu udał się do domu, ustalając wcześniej z dyżurnym KPP w Z., że o wyniku przeprowadzonych czynności zostanie poinformowany telefonicznie. Następnie około godziny 1:00 w nocy skarżący otrzymał wiadomość od nieznanej mu osoby, prawdopodobnie właścicielki posesji przy ul. [...], o przeprowadzonej na ww. nieruchomości interwencji Policji, o wynikach której, wbrew wcześniejszych ustaleń nie został poinformowany. Z uwagi na powyższe w dniu 9 marca 2026 r. skarżący wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Z. z wnioskiem o udostepnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. o sposobie zakończenia interwencji. 2. dlaczego nie został poinformowany o tym, że patrol Policji został skierowany na ulicę [...] pomimo, że zostawił swój numer telefonu (świadkiem była mama skarżącego K. R. i D. M.). 3. kto z ramienia kierownictwa w dniu 6 marca 2026 r. sprawował dyżur? 4. czy w związku z tą interwencją została sporządzona notatka i kto w dniu 7 marca 2026 r. się z nią zapoznał? 5. czy w związku z interwencją Policji na ww. nieruchomości został powiadomiony sędzia Dyżurujący w Sądzie Rejonowym w Z. i przekazano mu informacje, że pomimo tego, że córka O. R. powinna być, począwszy od dnia 21 stycznia 2026 r. wyłącznie pod opieką ojca B. R. – w dniu 6 marca 2026 r. przebywała u nieznanych jemu osób na nieruchomości przy ul. [...], gm. Z., z którą nie ma kontaktu od 1 lutego 2026 r. Do dnia złożenia przedmiotowej skargi skarżący, nie został poinformowany o sposobie rozpoznania ww. wniosku z dnia 9 marca 2026 r., co w ocenie pełnomocnika skarżącego czyni niniejszą skargę zasadną. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w Z. wnosił o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ wnosił o zasądzenie na jego rzecz od strony skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego oraz o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 lub 4 p.p.s.a. W obszernym uzasadnieniu organ wyjaśniał, że złożony przez skarżącego w dniu 9 marca 2026 r. wniosek, zatytułowany "Wniosek o udzielenie informacji", z uwagi na jego treść i podnoszone w niej okoliczności, zakwalifikowany został jako skarga wniesiona w trybie określonym przepisami Działu VIII (skargi i wnioski) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2025, poz. 1691) – dalej: k.p.a. Wdrożone na polecenie Komendanta Powiatowego Policji w Z. postępowanie skargowe (l.dz.T-0510.18.26.MW) zakończone zostało w dniu 8 kwietnia 2026 r. sporządzeniem i skierowaniem do zainteresowanego zawiadomienia o sposobie rozpatrzenia skargi. Natomiast wniesiona w dniu 30 marca 2026 r. skarga potraktowana została przez organ jako ponaglenie, które stosownie do treści art. 37 § 3a k.p.a. pozostawiono bez rozpatrzenia, jako wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 k.p.a. albo przepisach szczególnych. O powyższym strona także została poinformowana, pismem z dnia 3 kwietnia 2026 r. Tym samym, wobec braku wystąpienia w sprawie którejkolwiek z uregulowanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. form działania organów administracji publicznej, a co za tym idzie braku kognicji sądów administracyjnych, skarga na bezczynność organu, jako niedopuszczalna winna zostać odrzucona, ewentualnie oddalona, jako bezzasadna. W pismach procesowych z dnia 27 kwietnia 2026 r. oraz z dnia 1 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżącego kwestionował zasadność dokonanej przez organ kwalifikacji wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2026 r. jako skargi z art. 227 k.p.a. Zaznaczył dodatkowo, że nawet w przypadku błędnego uznania wniesionej w dniu 30 marca 2026 r. skargi na bezczynność organu za ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., pismo to winno zostać przekazane do rozpatrzenia przez organ wyższego stopnia (art. 37 § 3 k.p.a.). Podkreślił, że w dniu 12 lutego 2026 r. skarżący wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Z. z tożsamym wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, odnośnie do przeprowadzonej wskutek jego zgłoszenia z dnia 3 lutego 2026 r. interwencji na nieruchomości przy ul. [...], dotyczącej odebrania małoletniej O. R. Żądaną w powyższym zakresie informacje publiczną skarżący uzyskał bez przeszkód. Tym samym, zdaniem pełnomocnika skarżącego postępowanie organu w sprawie wniosku z dnia 9 marca 2026 r. uznać należy za niezrozumiałe. Pełnomocnik skarżącego wskazał także, że mimo doręczenia stronie pisma organu z dnia 8 kwietnia 2026 r., skarżący nadal nie uzyskał informacji publicznej objętej pkt 3-5 wniosku z dnia 9 marca 2026 r. Komendant Powiatowy Policji w Z. w pismach procesowych z dnia 25 maja 2026 r. oraz z dnia 15 czerwca 2026 r. (które wpłynęło do sądu w dniu 22 czerwca 2026 r.) podtrzymywał dotychczas prezentowaną argumentację, co do prawidłowości zakwalifikowania wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2026 r. jako skargi w niesionej w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., braku kognicji sądu administracyjnego w tego rodzaju postępowaniu, a w konsekwencji niedopuszczalności wniesionej skargi na bezczynność organu. W piśmie procesowym z dnia 25 maja 2026 r. organ wskazał dodatkowo, iż przebieg interwencji z dnia 6 marca 2026 r. przeprowadzający ją funkcjonariusze Policji odnotowali w notatnikach służbowych, zgodnie z obwiązującymi w tym zakresie przepisami prawnymi. Wyjaśnił również, że w sprawach dotyczących nieporozumień rodzinnych związanych z realizacją sądowych rozstrzygnięć wydawanych w zakresie kontaktu z dziećmi, organem właściwym jest wyłącznie sąd rodzinny, o czym skarżący był pouczony już w dacie zgłaszania interwencji, w dniu 6 marca 2026 r. Podkreślił, że organ Policji nie jest automatycznie zobowiązany do każdorazowego informowania sędziego dyżurującego o każdej sytuacji niestosowania się przez rodzica dziecka do postanowień sądu. Podstawowym kryterium, obligującym organ Policji do bezzwłocznego obowiązku zawiadomienia właściwego sądu rodzinnego jest zasada zagrożenia dobra dziecka. Zaznaczył, że w trakcie przeprowadzonej w dniu 6 marca 2026 r. interwencji ustalono, że dobro dziecka nie jest zagrożone, co uzasadniało odstąpienie od dokonania ww. zawiadomienia. Wskazał także, że w dniu 6 marca 2026 r. dyżur z ramienia kierownictwa Komendy Powiatowej Policji w Z. pełnił podinsp. S. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga B. R. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a. W myśl przywołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl § 2 przywołanego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiotem skargi B. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynił bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Z. w sprawie udzielenia informacji publicznej, w zakresie określonym we wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2026 r. Na wstępie Sąd dokonał oceny dopuszczalności skargi. Jak już bowiem wcześniej wskazano ww. wniosek skarżącego z dnia 9 marca 2026 r. został zakwalifikowany przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. jako skarga powszechna (zwana także obywatelską), uregulowana w art. 227 k.p.a., której przedmiotem, co wynika z treści przywołanego przepisu, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Nie ulega wątpliwości, że skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 26 czerwca 2009 r., I OSK 752/09; wyrok NSA z 22 kwietnia 2026 r., III OSK 562/26; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wobec braku ograniczenia przez ustawodawcę przedmiotu skargi wnoszonej na podstawie art. 227 k.p.a., do zakwalifikowania pisma jako skargi wystarczające jest więc wskazanie w nim niezadowolenia strony, która je składa. Przy czym to nie organ, a strona formułuje zamierzenia, jakie chce podjąć w postępowaniu czy wywołać składanym wnioskiem (por. wyroki NSA z 28 listopada 2019 r., II OSK 122/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć również należy, że w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony (a taki charakter ma zarówno postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, jak i uregulowane przepisami k.p.a. postępowanie skargowe), tylko ta strona określa przedmiot swego żądania, a tym samym i przedmiot postępowania, którym to żądaniem organ jest niewątpliwie związany. Treść żądania wyznacza przy tym stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. W sytuacji, gdy w sprawie powstają jakiekolwiek wątpliwości co do treści wniosku, w szczególności co do zawartych w nim żądań, organ ma obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądania. Organ administracji nie jest bowiem uprawniony do samodzielnej kwalifikacji prawnej zgłoszonego żądania, czy też jego uszczegółowiania. Wyjaśnienie ewentualnych niejasności, co do rzeczywistych intencji wniosku (pisma) należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji publicznej. Organ nie może prowadzić postępowania w oderwaniu od okoliczności faktycznych i prawnych, na podstawie domniemania, co do tego czego oczekuje strona (por. wyroki NSA: z 7 grudnia 2023 r., I OSK 755/23; 19 maja 2021 r., I OSK 3026/18; postanowienie NSA z 24 maja 2022 , III OW 140/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, jak i wynikające z przedłożonej wraz ze skargą dokumentacji okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż Komendant Powiatowy Policji w Z. w sposób wadliwy, samodzielnie, bez uprzedniego wyjaśnienia ze stroną skarżącą rzeczywistych intencji wniesionego przez nią pisma z dnia 9 marca 2026 r., zakwalifikował ten wniosek jako skargę z art. 227 k.p.a. Jakkolwiek treść ww. pisma wskazuje niewątpliwie na niezadowolenie skarżącego z działań organu Policji (Komendy Powiatowej Policji w Z.) związanych z dokonanym przez stronę zgłoszeniem interwencji z dnia 6 marca 2026 r., to nie sposób pominąć, iż zawiera ono również wnioski o udzielenie informacji związanych z realizacją tego zgłoszenia, które mają charakter informacji publicznej. To zaś, dla prawidłowego określenia przedmiotu postępowania, wymagało od organu podjęcia niezbędnych działań zmierzających do sprecyzowania przez skarżącego żądania zawartego w ww. wniosku z dnia 9 marca 2026 r. Powyższe stwierdzenie jest tym bardziej zasadne, że jak wynika z akt sprawy analogiczny wniosek o udostępnienie informacji publicznej, odnoszącej się do przeprowadzonej wskutek zgłoszenia skarżącego z dnia 3 lutego 2026 r. interwencji Policji na nieruchomości przy ul. [...], dotyczącej odebrania małoletniej O. R., strona wniosła w dniu 12 lutego 2026 r. Wniosek ten został załatwiony poprzez udzielenie skarżącemu, w dniu 17 lutego 2026 r. żądanej informacji publicznej. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że przedmiotowa skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Z. jest dopuszczalna i jako taka podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma zaś miejsce w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia, lub też informuje wnioskodawcę, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną w sytuacji, gdy taką informację stanowi. Nie można natomiast zarzucić bezczynności adresatowi wniosku, jeżeli nie posiada on informacji wskazanej we wniosku. W takim przypadku podmiot publiczny powinien o tym fakcie powiadomić wnioskującego (por. wyroki NSA z 18 kwietnia 2012 r., I OSK 192/12; z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić również należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane (por. wyroki NSA z 25 września 2018 r., I OSK 1467/18; z 15 grudnia 2017 r., I FSK 1238/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.). Ponadto, jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Podkreślenia wymaga również, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej rzeczą sądu, w pierwszej kolejności jest ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Dopiero stwierdzenie, że podmiot do którego zwróciła się strona skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez stronę informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów powołanej ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić danemu podmiotowi bezczynność. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pomiędzy stronami pozostaje, że Komendant Powiatowy Policji w Z. jest podmiotem zobowiązanym do udostepnienia informacji publicznej, wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu, nie ulega także wątpliwości, iż objęte pkt 1, 3-5 wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2026 r. informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ww. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, pkt 3 lit. a, d, pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p. Odnoszą się bowiem do szeroko pojętej informacji o działaniu organu w ramach realizacji nałożonych na Policję zadań publicznych, w tym informacji o podjętych czynnościach służbowych, ich wyniku, jak i sposobu ich udokumentowania w związku z interwencją, której zgłoszenia dokonał skarżący w dniu 6 marca 2026 r.; jak również informacji dotyczących organizacji służby w KPP w Z. w dniu 6 marca 2026 r. (wskazanie danych funkcjonariusza dyżurnego) oraz należytego wykonania przez organ ciążących nań, a wynikających z obowiązujących przepisów prawa obowiązków. Przy czym, co wymaga podkreślenia okoliczność, iż złożony przez skarżącego wniosek odnosi się do interwencji funkcjonariuszy Policji podjętej w indywidualnej sprawie skarżącego, na jego zgłoszenie, nie pozbawia określonych w pkt 1, 3-5 wniosku informacji waloru informacji publicznej. Nie wynika to w szczególności ani z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p określających zakres przedmiotowy pojęcia "informacja publiczna", ani tym bardziej z treści art. 2 u.d.i.p. definiującego podmiot uprawniony do otrzymania informacji publicznej. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, iż zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe. Jak już bowiem wcześniej wskazano rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego, jak i faktycznego wnioskodawcy. Ocena, czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy nie może być odmienna w zależności od tego, jaki wnioskodawca ubiegać się będzie o jej udostępnienie. Wymóg wykazania przez wnioskodawcę, iż uzyskanie informacji publicznej jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" ustawodawca zastrzegł jedynie dla sytuacji, w których objęta żądaniem udostępnienia informacja publiczna stanowi informację przetworzoną. (por. wyroki NSA: z 16 lipca 2024 r., III OSK 2702/23, z 17 września 2024 r., III OSK 2547/22, z 23 października 2024 r., III OSK 319/23, z 22 listopada 2024 r., III OSK 942/24; z 11 marca 2025 r. III OSK 325/24; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 października 2024 r., IV SAB/Po 124/24; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu charakteru informacji publicznej w rozumieniu ww. przepisów u.d.i.p. nie posiada natomiast zawarte w pkt 2 wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2026 r. żądanie wyjaśnienia przyczyn braku telefonicznego poinformowania strony o skierowaniu patrolu Policji na ul. [...], celem podjęcia czynności służbowych związanych z dokonanym przez stronę zgłoszeniem. Oczekiwane przez skarżącego działanie polegające na telefonicznym informowaniu go o przebiegu podejmowanych, czy też dokonanych czynnościach służbowych w ramach zgłoszonej przez stronę interwencji, w ocenie Sądu nie może być postrzegane jako określone ustawowo obowiązki Policji, ciążące na tej formacji w związku z realizacją przydzielonych jej zadań publicznych. W sprawie bezsporne pozostają te okoliczności, że w przewidzianym prawem terminie ww. informacja publiczna (zawarta w pkt 1, 3-5 wniosku) nie została udostępniona skarżącemu w trybie i formie określonym ustawą, jak również nie wydano decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia. To zaś w ocenie Sądu prowadzi do stwierdzenia, iż w sprawie zaistniała sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Sąd dostrzega jednocześnie, że po dacie wniesienia przedmiotowej skargi a przed jej rozpoznaniem, w treści kierowanego do skarżącego pisma z dnia 8 kwietnia 2026 r. (doręczonego stronie w dniu 14 kwietnia 2026 r.) organ poinformował stronę o sposobie zakończenia interwencji w dniu 6 marca 2026 r., jak również o formie udokumentowania jej przebiegu - w notatnikach służbowych funkcjonariuszy podejmujących czynności służbowe w tej sprawie. Powyższe działanie, w ocenie Sądu odpowiadało swoim zakresem zawartemu w pkt 1 i pkt 4 wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2026 r. żądaniu udzielenia informacji publicznej. Natomiast, co do żądanej informacji publicznej, w zakresie o którym mowa w pkt 3 i pkt 5 ww. wniosku wskazać należy, iż informacje te zawarte zostały w kierowanym do sądu piśmie procesowym organu z dnia 25 maja 2026 r., którego odpis został przesłany pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 czerwca 2026 r. Z akt sprawy wynika, że na dzień rozpoznania skargi przesyłka zawierająca odpis ww. pisma procesowego z dnia 25 maja 2026 r. nie została jeszcze doręczona stronie skarżącej. Z tych też przyczyn brak jest podstaw do uznania, że na dzień wyrokowania przez Sąd, stronie skarżącej udzielono żądanej informacji publicznej w zakresie pkt 3 i pkt 5 wniosku z dnia 9 marca 2026 r. Z tych też przyczyn Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, 3 i § 1a p.p.s.a. zobowiązał Komendanta Powiatowego Policji w Z. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 9 marca 2026 r. w zakresie jego pkt 3 i 5, w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku, stwierdzając jednocześnie, że organ dopuścił się bezczynności, która to bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1 i 2 wyroku). Wobec udzielenia skarżącemu, już po dacie wniesienia przedmiotowej skargi a przed jej rozpoznaniem, żądanej informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 4 wniosku z dnia 9 marca 2026 r., Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie żądania skargi, co do zobowiązania organu do załatwienia ww. wniosku w tej części (pkt 3 wyroku). Stosownie bowiem do uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu, w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem pomimo, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności wobec udostępnienia informacji przed rozpoznaniem skargi odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Przy czym, co należy wyraźnie podkreślić, udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność organu w tym przedmiocie, a przed jej rozpoznaniem, nie zwalnia jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego rodzaju skargi, wymienionych w art. 149 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., II OSK 1441/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 4 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 5 wyroku). AA