II SAB/Kr 93/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Wójta Gminy Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy Z. do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku M. B. z dnia 2 lutego 2026 roku - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że Wójt Gminy Z. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałej części oddala skargę; IV. zasądza od Wójta Gminy Z. na rzecz skarżącego M. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania;

M. B. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy Z. , w zakresie nieudzielenia informacji publicznej żądanej we wniosku z 2.02.2026 roku obejmującego: 1. Całą dokumentację związaną z funkcjonowaniem lodowiska w Z. w sezonie 2021/2022; 2. Wyszczególnienie wszystkich kosztów związanych z funkcjonowaniem lodowiska w w/w okresie, zarzucając, iż organ do dnia sporządzenia skargi nie udostępnił wszystkich żądanych informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p."). Skarżący podkreślił, iż pismem z dnia 5.02.2026r. znak OS.1431.1.1.2025.KK. podpisanym osobiście przez Wójta Gminy Z. znajduje się potwierdzenie otrzymania złożonego wniosku, a nadto informacja o jego "rozpatrzeniu". Pismo to jednak, w swej dalszej treści jest zupełnie irracjonalne, gdyż wskazuje, że "W przedmiotowej sprawie organ wydał decyzję OS.1431.1.5.2025.KK z dnia 29.01.2026, w której odmówił udostępnienia żądanych informacji." Wójt Gminy Z. twierdzi zatem, że wydał decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej na kilka dni przed złożeniem wniosku. Wniesiono o: -zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni, - orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 3500 zł, - zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając żądanie co do grzywny podkreślono, iż w stosunku tylko do skarżącego taka sytuacja miała miejsce już kilkanaście razy - wielokrotnie WSA w Krakowie stwierdzał rażące naruszenie prawa przez Wójta Gminy Z. . Podobna sytuacja miała miejsce także w ostatnim czasie - Wójt Gminy Z. nie udostępnił wnioskowanych informacji, wobec czego skarżący zmuszony został do złożenia na organ skargi. Po złożeniu skargi na dziennik podawczy skontaktowali się pracownicy urzędu i obiecali bezzwłoczne udzielenie informacji. Poprosili o wycofanie złożonej skargi, co - naiwnie wierząc w dobre intencje organu - wówczas uczynił. Mimo tego organ nadal - wbrew prawu - nie udostępnia wnioskowanych informacji publicznych w przewidzianym ustawą terminie. W tej sytuacji wymierzenie grzywny jest w pełni zasadne, a wręcz konieczne. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż organ w dniu 6.02.2026 r. wysłał pismo w sprawie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Niezależnie od powyższego przed WSA w Krakowie toczy się obecnie postępowanie co do wcześniejszych wniosków skarżącego obejmujących tożsame żądania w zakresie udostępnienia dokumentacji oraz kosztów funkcjonowania lodowiska w Z. w sezonie 2021/2022. Przedmiot niniejszej skargi pozostaje zatem w ścisłym związku z uprzednio wszczętym postępowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do przekazania, na podstawie art. 122 p.p.s.a., sprawy do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie brak było ograniczeń, związanych z orzekaniem w trybie uproszczonym, uniemożliwiających rozpoznanie skargi. Sprawa nie wymagała przeprowadzenia rozprawy, a dla jej rozstrzygnięcia udział stron nie był niezbędny. Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżony organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: "udip"), a żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 udip. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ - tak jak twierdzi - rozpoznał wniosek w przedmiocie informacji publicznej, jakiej skarżący zażądał w piśmie z dnia 2 lutego 2026r. W tym zakresie z organem nie można się zgodzić. Wobec stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę, że skarżący zwracał się już z identycznym żądaniem jak we wniosku z dnia 2 lutego 2026r., a żądanie to zostało rozpoznane poprzez wydanie decyzji odmownej, zarządzeniem z dnia 6 maja 2026 roku, organ został zobowiązany do przesłania wniosku o udostępnienie publicznej poprzedzającego wniosek z dnia 2 lutego 2026r. oraz decyzji z dnia 29 stycznia 2026 roku znak: OS.1431.1.5.2025.KK, tj. dokumentów, do których organ odwołał się w odpowiedzi na skargę. W dniu 12 maja 2026 roku do Sądu wpłynęło pismo organu, do którego dołączono odpis decyzji z dnia 29 stycznia 2026 roku znak: OS.1431.1.5.2025.KK oraz wniosku z dnia 2 lutego 2026r., tożsamego z wnioskiem będącym przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Ponadto w piśmie podano, że w sprawie oznaczonej [...] nie została wydana decyzja administracyjna. Jak wynika z przesłanych dokumentów oraz akt administracyjnych, wniosek skarżącego będący przedmiotem niniejszej sprawy tj. wniosek z 2.02.2026 roku o przesłanie całej dokumentacji związanej z funkcjonowaniem lodowiska w Z. w sezonie 2021/2022 oraz wyszczególnienie wszystkich kosztów związanych z funkcjonowaniem lodowiska w w/w okresie, nie został przez Wójta Gminy Z. rozpoznany zgodnie z przepisami udip. Dosłany wniosek (k. 35 a.s.) nie jest wnioskiem poprzedzającym wniosek z 2.02.2026 roku, lecz właśnie wnioskiem z 2.02.2026 roku, będącym przedmiotem niniejszej sprawy, a przesłana decyzja z dnia 29 stycznia 2026 roku znak: OS.1431.1.5.2025.KK (k. 33-34 a.s.), dotyczy analogicznej informacji jak żądana w we wniosku 2.02.2026 roku, przy czym za inny okres, bo za lata 2025/2026. Nie są to zatem wnioski tożsame, czy dotyczące tożsamych informacji. Biorąc pod uwagę, że z pisma Wójta Gminy Z. , które wpłynęło w dniu 12 maja 2026 roku (k. 32 a.s.) wynika, że w sprawie oznaczonej [...], tj. dotyczącej wniosku skarżącego z 2.02.2026 roku o przesłanie całej dokumentacji związanej z funkcjonowaniem lodowiska w Z. w sezonie 2021/2022 oraz wyszczególnienie wszystkich kosztów związanych z funkcjonowaniem lodowiska w w/w okresie nie została wydana decyzja administracyjna, oznacza to, że w/w wniosek skarżącego z dnia 2.02.2026r., będący przedmiotem niniejszej sprawy nie został przez organ rozpoznany zgodnie z udip, tj. bądź poprzez udostępnienie żądanej informacji, bądź poprzez wydanie decyzji. Tym samym organ pozostaje w bezczynności. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Wobec nie uczynienia zadość temu obowiązkowi, w pkt I sentencji wyroku Sąd uznając, iż skarżony organ dopuścił się bezczynności w zakresie wniosku z dnia 2 lutego 2026r. zobowiązał go na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wydania aktu lub dokonania czynności, w terminie 14 dni, który liczony jest od uprawomocnienia się wyroku. W zakresie oceny czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) zdaniem Sądu, skarżony organ nie działał z rażącym naruszeniem prawa. Nierozpoznanie w terminie wniosku skarżącego nie wynikało bowiem ze złej woli organu, lecz z faktu, iż do organu wpłynęło kilkadziesiąt tożsamych lub bardzo podobnych wniosków (które aktualnie są przedmiotem szeregu skarg rozpatrywanych w tutejszym Sądzie), od dwóch osób o identycznym nazwisku, co mogło doprowadzić do błędnej oceny organu, że taki wniosek jaki jest przedmiotem niniejszej sprawy był już wcześniej rozpoznany zgodnie z przepisami udip. Zatem w postępowaniu skarżonego organu nie ma znamion złej woli, a bezczynność wynikała jedynie z usprawiedliwionego okolicznościami błędu, co w ocenie Sądu oznacza brak celowego, czy uporczywego działania. Szczególnie, że organ po otrzymaniu przedmiotowego wniosku nie pozostał w milczeniu, lecz niezwłocznie poinformował skarżącego (aczkolwiek błednie), że w przedmiocie wniesionego wniosku wydana już została decyzja. Wobec tego orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku, stwierdzając że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na taką ocenę bezczynności, w pkt III wyroku, w pozostałej części tj. odnośnie wymierzenia organowi grzywny, skarga została oddalona. W uzupełnieniu tej części rozważań można wskazać, że okoliczności podane na uzasadnienie skargi co do rażącej bezczynności organu i zasadności wymierzenia mu grzywny nie zostały w żaden sposób wykazane, ani nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym dotyczącej niniejszej sprawy. O kosztach orzeczono w punkcie IV wyroku w oparciu o art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, na którą składa się koszt wpisu.