II SAB/Kr 81/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. S. – K. na bezczynność oraz przewlekłość Ludowego Klubu Sportowego "[...] w N. S. w przedmiocie rozpoznania wniosku dotyczącego udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Ludowy Klub Sportowy "[...]" w N. S. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku strony skarżącej z dnia 29 grudnia 2025 r. z wyłączeniem jego punktu 6, 6.1, 6.2 - w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Ludowy Klub Sportowy "[...] w N. S. dopuścił się bezczynności w sprawie, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. wymierza Ludowemu Klubowi Sportowemu "[...] w N. S. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych; IV. zasądza od Ludowego Klubu Sportowego "[...]" w N. S. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

E. S. – K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność oraz przewlekłość postępowania prowadzonego przez Ludowy Klub Sportowy "[...] w N. S. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W skardze wskazano, że w dniu 29 grudnia 2025 r. został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmujący podstawowe informacje dotyczące funkcjonowania stowarzyszenia, jego organizacji, gospodarki finansowej oraz realizacji zadań z zakresu sportu. Treść wniosku wyglądała następująco: 1. CZŁONKOWIE KLUBU 1.1. Proszę wskazać, ile deklaracji członkowskich zostało złożonych w latach 2024 i 2025, z rozróżnieniem na członków zwyczajnych, uczestników i wspierających. 1.2. Proszę podać, w jaki sposób Klub przechowuje dane kontaktowe członków, w szczególności rodziców/opiekunów prawnych zawodników niepełnoletnich, które są niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa w razie wypadku. 2. SKŁAD ZARZĄDU I KOMISJI REWIZYJNEJ 2.1. Proszę o wskazanie pełnego składu Zarządu i Komisji Rewizyjnej w latach 2024-2025 wraz z datami pełnienia funkcji przez poszczególne osoby. 2.2. W rejestrze KRS jako prezes figurował Pan K. W. - proszę wyjaśnić, dlaczego nie został on ujęty w udzielonej przez Państwa odpowiedzi. 3. SKŁADKI I POBORY 3.1. W pierwszej odpowiedzi Klub wskazał, że członkowie zarządu wnoszą obowiązkowe, comiesięczne wpłaty w określonej wysokości. W tym samym piśmie stwierdzono jednak, że wpłaty są dobrowolne. Proszę o jednoznaczne wyjaśnienie charakteru tych wpłat. 3.2. Proszę wskazać, w jakiej dokumentacji finansowej są ewidencjonowane te wpłaty. 3.3. Jeżeli są one obowiązkowe, proszę o podanie wysokości, częstotliwości oraz podstawy statutowej, z której taki obowiązek wynika. 4. MIEJSCE ZAMIESZKANIA ZAWODNIKÓW 4.1. W pierwszej odpowiedzi Klub podał wyłącznie procentowe zestawienie, natomiast w kolejnej wymienił Państwo konkretne osiedla N. S. i miejscowości, z których pochodzą zawodnicy. Proszę o uzupełnienie danych w sposób liczbowy i przejrzysty, wypełniając załączoną tabelę, w której należy wskazać dokładną liczbę zawodników w poszczególnych rocznikach i grupach treningowych, z rozróżnieniem na osiedla N. S. oraz miejscowości, które Klub wymienił w odpowiedzi. (Załącznik-tabela do wypełnienia) 4.2. Proszę o wskazanie, na jakiej podstawie Klub ustalił dane dotyczące miejsca zamieszkania zawodników - czy prowadzona jest ewidencja członków z adresami zamieszkania, i jeśli tak, w jakiej formie. 5. STATUT KLUBU 5.1. Proszę o przesłanie aktualnego statutu Klubu LKS "[...] wraz ze wszystkimi zmianami, które zostały uchwalone przez Walne Zebranie Członków i zgłoszone (bądź powinny być zgłoszone) do KRS. 5.2. Proszę o wskazanie, w której części statutu znajduje się podstawa prawna do pobierania od członków zarządu obowiązkowych składek, o których mowa w pierwszej odpowiedzi. 6. FINANSE I DOTACJE PUBLICZNE 6.1. Proszę o podanie, jakie dotacje z budżetu Miasta N. S. lub innych jednostek publicznych Klub otrzymał w latach 2024 i 2025 oraz w jakiej wysokości. 6.2. Proszę wskazać, na jakie cele zostały przeznaczone te środki (wynagrodzenia trenerów, zakup sprzętu, koszty organizacyjne itp.). 7. FUNKCJONOWANIE I BEZPIECZEŃSTWO 7.1. Proszę wskazać, ilu trenerów współpracuje z Klubem i w jakiej formie prawnej (umowa o pracę, umowa zlecenia, działalność gospodarcza). 7.2. Proszę podać, w jaki sposób Klub zapewnia zawodnikom ubezpieczenie NNW oraz na podstawie jakich danych osobowych (adresowych) są zawierane umowy ubezpieczeniowe. 8. KONTO BANKOWE I PRZEPŁYWY FINANSOWE 8.1. Proszę o wskazanie numeru rachunku bankowego, na który kierowane są składki członkowskie, darowizny oraz inne wpłaty na rzecz Klubu. 8.2. Proszę wyjaśnić, dlaczego wpłaty na rzecz Klubu dokonywane są na rachunek bankowy Stowarzyszenia "[...]" w N. S. ([...] a nie na rachunek należący bezpośrednio do LKS "[...] 8.3. Proszę podać podstawę prawną i statutową takiego rozwiązania. 8.4. Proszę o przesłanie kopii dokumentów (uchwał, umów, porozumień) regulujących przepływy finansowe pomiędzy LKS "[...] a Związkiem S.. 8.5. Proszę o wyjaśnienie, w jaki sposób środki wpłacane na rachunek Związku S. są księgowane i rozliczane jako dochody Klubu. W odpowiedzi na powyższy wniosek Klub w dniu 9 stycznia 2026 r. udzielił informacji wyłącznie w zakresie dotacji publicznych, natomiast w pozostałym zakresie stwierdził, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Po wezwaniu skarżącej z dnia 12 stycznia 2026 roku Klub w piśmie z dnia 20 stycznia 2026 roku podtrzymał stanowisko i nie wydał decyzji administracyjnej, ograniczając się do pisma informacyjnego. Skarżąca stwierdziła, że LKS "[...] jako stowarzyszenie korzystające ze środków publicznych i realizujące zadania z zakresu sportu jest podmiotem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądane informacje dotyczą organizacji i funkcjonowania podmiotu wykonującego zadania publiczne oraz gospodarowania środkami finansowymi. Wniosek obejmował wyłącznie dane zbiorcze i statystyczne dotyczące liczby zawodników według osiedli i gmin, bez jakichkolwiek danych osobowych. Takie dane nie identyfikują osób fizycznych i nie naruszają prywatności. W konkluzji skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności Ludowego Klubu Sportowego "[...] w N. S., stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania w tej sprawie, zobowiązanie LKS "[...] do rozpoznania wniosku z dnia 29 grudnia 2025 r. w całości poprzez: a) udostępnienie żądanych informacji publicznych albo b) wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji (w całości lub w części), a także stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie LKS "[...] grzywny. W odpowiedzi na skargę Ludowy Klub Sportowy "[...] w N. S. wniósł o jej oddalenie. Stwierdzono, że żądane przez skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej. Ponadto działalność klubu jest dalece odformalizowana, gdyż wszystkie sprawy związane z rejestracją zawodników w klubach, udziałem w rozgrywkach są załatwiane bezpośrednio przez tych zawodników (rodziców) za pośrednictwem portalu internetowego. Klub wskazał, że pośrednio pismami z dnia 3 września 2025 r. i 16 września 2025 r. zostały udzielone informacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że rozpoznanie sprawy nastąpiło w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwana dalej "P.p.s.a."), stosownie do którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Obecne brzmienie art. 149 § 1 P.p.s.a. nadano ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658). W uzasadnieniu do projektu nowelizacji (druk sejmowy nr 1633/VII kadencja) stwierdzono: "W związku z powyższym proponuje się przyznanie sądom kompetencji do stwierdzania, że wystąpiła bezczynność lub przewlekłość, jeżeli z uwagi na zakończenie postępowania nie ma już potrzeby zobowiązywania do wydania aktu lub dokonania czynności. Taka regulacja stworzy realny system ochrony obywateli przed przewlekłym prowadzeniem postępowania w powiązaniu z powołaną ustawą o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych. Sąd będzie mógł oddalić skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania jedynie w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostaje w bezczynności lub przewlekłości". W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. sąd oddala skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności lub przewlekłości. W sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć ponadto na względzie art. 1-2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, które kształtują prawo do informacji publicznej, zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z ww. art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo art. 21 u.d.i.p. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1/ organ w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 27 maja 2008r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2/ organ przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p. - nie podejmuje w terminie wskazanym ww. przepisie stosownych czynności (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2013r. sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3/ organ udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy wprawdzie zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4/ podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z 27 marca 2012r., sygn. akt I OSK 156/12). Obowiązkiem Sądu w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest w pierwszej kolejności zbadanie czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócono się, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. I tak, przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jak podniósł NSA w wyroku z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1487/18 - "każde ustalenie, czy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia, musi dokonywać się poprzez ustalenie, czy zawiera się on w zakresie pojęcia władzy publicznej, a w przypadku odpowiedzi negatywnej, czy wykonuje zadania publiczne. Włącznie taka interpretacja art. 4 ust. 1 u.d.i.p. pozostaje w zgodzie z normą konstytucyjną zawartą w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Tymczasem (...) należy zauważyć, że w zacytowanym wyżej art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. ustawodawca wyodrębnił aż trzy grupy podmiotów zobowiązanych. Są to: 1) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne, 2) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które dysponują majątkiem publicznym, 3) osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Spełnienie choćby jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek pozwala przyjąć, że dany podmiot jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3288/15). Istota art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. sprowadza się do objęcia obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej również podmiotów prywatnych realizujących zadania publiczne, lub dysponujących majątkiem publicznym. Jest to konieczne i niezbędne do realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej w dobie decentralizacji administracji publicznej i prywatyzacji wykonywania zadań publicznych. Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, to właśnie przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. stanowi podstawę obowiązku udostępniania informacji publicznych m.in. przez niepubliczne szkoły wyższe, niepubliczne jednostki systemu oświaty (przedszkola, szkoły), stowarzyszenia realizujące zadania publiczne, spółki wykonujące publiczny transport zbiorowy, Polski Związek Działkowców czy Polski Związek Łowiecki, bowiem wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym". W judykaturze zaznacza się, że wykonywanie zadań publicznych (wykonywanie władzy publicznej) przez określony podmiot powinno pozostawać w związku i wynikać z określonych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych o unormowania ustawowe, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne określonym podmiotom. Nie można jednak z góry wykluczyć, jak podniósł NSA, wykonywania zadań władzy publicznej przez określone podmioty na skutek działań organów władzy publicznej, które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. W każdym przypadku konieczna jest więc wnikliwa ocena stanu prawnego i samej działalności określonego podmiotu w celu poczynienia ustaleń (zob. uchwała z dnia 14 kwietnia 2005 r., I OPS 1/05 podjęta w składzie 7 sędziów NSA). W tym też aspekcie, należy zauważyć, że z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 2048) wynika, iż tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 27 ust. 2 cyt. ustawy, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego może określić, w drodze uchwały, warunki i tryb finansowania zadania własnego, o którym mowa w ust. 1, wskazując w uchwale cel publiczny z zakresu sportu, który jednostka ta zamierza osiągnąć. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, działalność sportowa jest prowadzona w szczególności w formie klubu sportowego, który działa jako osoba prawna. Jednostki samorządu terytorialnego mogą zatem przyznawać klubom sportowym dotacje na podstawie art. 28 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 1 i ust. 2 i art. 3 ust. 2 ustawy o sporcie, która ma służyć realizacji celów publicznych z zakresu sportu, przy czym tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Przenosząc powyższe w realia rozpoznawanej sprawy, to bezsporne było że Ludowy Klub Sportowy "[...]" w N. S. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to, że nie odnosząc się do wniosku, w którym skarżąca domagała się udostępnienia informacji publicznej, klub sportowy dopuścił się bezczynności. Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. przez wskazanie, że jest to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el.). Tryb udostępniania informacji, jak już zaznaczono, w całości reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, normuje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. W postępowaniu toczącym się na podstawie u.d.i.p. nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkiem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p., wobec czego przed wniesieniem skargi nie ma obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2bPp.p.s.a., a zatem nie zachodziła konieczność wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia 4 marca 2020 r., I OSK 1917/18 i 21 listopada 2019 r., I OSK 4287/18). W ocenie Sądu, żądane przez skarżącą informacje mają charakter informacji publicznej, dotyczą bowiem działalności klubu i dysponowania majątkiem publicznym. Nie budzi wątpliwości, że co najmniej zasadnicza część żądanych informacji odnosi się do sposobu organizacji i funkcjonowania podmiotu realizującego zadania publiczne z zakresu sportu oraz gospodarowania środkami publicznymi i majątkiem pozostającym w związku z wykonywaniem tych zadań. Dotyczy to w szczególności informacji odnoszących się do struktury organizacyjnej klubu, składu jego organów, zasad finansowania działalności, pobierania składek, sposobu ewidencjonowania środków finansowych, korzystania z dotacji publicznych, zasad współpracy z trenerami, czy też zasad przepływu środków finansowych pomiędzy klubem a innym stowarzyszeniem. Sąd podziela stanowisko skarżącej, że dane objęte wnioskiem z dnia 29 grudnia 2025 r. mają charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.d.i.p., albowiem odnoszą się do działalności podmiotu wykonującego zadania publiczne oraz sposobu gospodarowania środkami publicznymi i organizacji wykonywania tych zadań. Informacją publiczną są bowiem nie tylko dokumenty urzędowe sensu stricto, lecz wszelkie wiadomości odnoszące się do sfery faktów związanych z wykonywaniem zadań publicznych i gospodarowaniem mieniem publicznym. W tym kontekście wskazać należy, że błędem było działanie klubu polegające na arbitralnym przyjęciu, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Nadto odpowiedź zawarta w piśmie z dnia 9 stycznia 2026 r. nie stanowiła merytorycznego rozpoznania całego wniosku. Ograniczała się ona jedynie do fragmentarycznego odniesienia się do kwestii dotacji publicznych, przy jednoczesnym ogólnikowym zakwestionowaniu publicznego charakteru pozostałych danych. Tego rodzaju działanie nie może zostać uznane za prawidłowe wykonanie obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Za irrelewantne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Sąd uznał również powoływanie się przez klub na pisma z dnia 3 września 2025 r. oraz 16 września 2025 r. Po pierwsze, pisma te poprzedzały wniosek objęty niniejszym postępowaniem, który został złożony dopiero w dniu 29 grudnia 2025 r., a zatem nie mogły stanowić odpowiedzi na ten konkretny wniosek. Po drugie, analiza ich treści prowadzi do wniosku, że nie odnosiły się one do całokształtu żądań objętych wnioskiem z dnia 29 grudnia 2025 r., ani nie konsumowały jego zakresu przedmiotowego. Nie sposób zatem przyjąć, aby wcześniejsza korespondencja zwalniała klub z obowiązku rozpoznania nowego wniosku informacyjnego zgodnie z wymogami u.d.i.p. Nie zasługiwała również na uwzględnienie argumentacja strony przeciwnej, jakoby działalność klubu miała charakter "odformalizowany", a część czynności była wykonywana za pośrednictwem portalu internetowego przez rodziców zawodników. Okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla oceny obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro klub wykonuje zadania publiczne oraz korzysta ze środków publicznych, to obowiązany jest zapewnić transparentność swojej działalności w zakresie objętym przepisami u.d.i.p., niezależnie od przyjętego modelu organizacyjnego. Jednocześnie Sąd dostrzega, że część żądań objętych punktami 6, 6.1 oraz 6.2 wniosku została już zrealizowana przez klub w odpowiedzi z dnia 9 stycznia 2026 r. W tym zakresie skarżąca uzyskała informacje dotyczące dotacji publicznych otrzymanych przez klub, wobec czego brak było podstaw do ponownego zobowiązywania klubu do rozpoznania tej części wniosku. Z tego względu orzeczenie zobowiązujące zostało ograniczone do pozostałego zakresu żądania. W ocenie Sądu bezczynność klubu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. Podmiot zobowiązany nie tylko bowiem nie rozpoznał wniosku w ustawowym terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., lecz również, pomimo wezwania skarżącej świadomie uchylił się od zastosowania procedury przewidzianej ustawą. Klub poprzestał na własnej ocenie charakteru żądanych informacji, nie wydając decyzji administracyjnej i nie podejmując przewidzianych prawem czynności. Naruszenie miało zatem charakter oczywisty i kwalifikowany, zwłaszcza że obowiązki podmiotów realizujących zadania publiczne w zakresie dostępu do informacji publicznej są od wielu lat jednoznacznie ukształtowane zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. Sąd zobowiązał Ludowy Klub Sportowy "[...] w N. S. do wydania aktu lub dokonania czynności w zakresie nierozpoznanej części wniosku z dnia 29 grudnia 2025 r., stwierdził bezczynność organu oraz uznał, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O wymierzeniu grzywny orzeczono na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. W ocenie Sądu zastosowanie tego środka było uzasadnione charakterem naruszenia oraz postawą podmiotu zobowiązanego, który pomimo ciążących na nim ustawowych obowiązków nie podjął działań zmierzających do zgodnego z prawem rozpoznania wniosku skarżącej. Wysokość grzywny została jednak ustalona na umiarkowanym poziomie, przy uwzględnieniu charakteru podmiotu oraz okoliczności sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.