II SAB/Kr 62/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2026 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 22 października 2025 r. oddala skargę.

Wnioskodawca J. M. w dniu 22 października 2025 r. złożył do Wójta Gminy L. wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej podstaw faktycznych, analiz, konsultacji oraz dokumentów związanych z wyborem i przekazaniem nieruchomości gminnej aportem do spółki K. Sp. z o.o. Wnioskodawca zażądał udostępnienia powyższej informacji w formie pisemnej na adres korespondencyjny wnioskodawcy. Wójt Gminy L. ustalił, że przedmiot żądania stanowi informację publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bowiem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, czyli dotycząca działalności organów władzy publicznej w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, a więc mieniem komunalnym. Biorąc pod uwagę to, że żądanie udostępnienia informacji dotyczy mienia, działalności oraz dokumentacji, które gmina L. się wyzbyła na rzecz nowo zawiązanej spółki K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością utworzonej w celu budowy m.in. na ternie gminy L. domów mieszkalnych oraz ich eksploatacji na zasadach najmu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 2224 z późn. zm.), skarżony organ poinformował skarżącego o powyższym fakcie oraz braku zawnioskowanych dokumentów. Zawiadomieniem z dnia 6 listopada 2025 r., znak sprawy: A.1431.75.2025.BS, równocześnie organ uznał się za niewłaściwy do rozpoznania i przekazał organowi właściwemu do rozpoznania wniosku J. M.. W odpowiedzi na powyższe skarżący złożył pismo, w którym ponowił swoje wystąpienie. Wójt Gminy L. , po uzyskaniu informacji od prezesa K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, przesłał pismem z dnia 26 listopada 2025 r. tożsamą treść wnoszącemu o udzielenie informacji publicznej. Z powyższym działaniem organu nie zgodził się skarżący. Dlatego też pismem z dnia 15 grudnia 2025 r., znak sprawy: A. 1471.75.2025, Wójt Gminy L. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Na uzasadnienie express verbis przywołano dominujące powszechnie w judykaturze zapatrywanie, z którego wynika, iż obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. "Organ nie może udostępnić skarżącej materiałów, których nie posiada i to bez względu na stanowisko wnioskodawczyni, która wskazuje, że organ powinien dysponować tymi dokumentami. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że organ pozostawał bezczynnym. Organ poinformował stronę o niemożności przedstawienia wnioskowanych informacji i wyjaśnił okoliczności sprawy. Powyższe przemawiało za oddaleniem skargi - tak w podobnej sprawie podsumował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2020 r., II SAB/Kr 83/2020. LEX nr 3075983). Skarżący J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy L. w udostępnieniu informacji publicznej. Zarzucił bezczynność Wójta Gminy L. polegającą na świadomym i pozornym realizowaniu obowiązku udostępniania informacji publicznej. Skarżący wniósł o: stwierdzenie, że Wójt Gminy L. dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 22 października 2025 r. poprzez udostępnianie informacji publicznej lub wydanie decyzji administracyjnej; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 22 października 2025 r. skarżący złożył do Wójta Gminy L. wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej podstaw faktycznych, analiz, konsultacji oraz dokumentów związanych z wyborem i przekazaniem nieruchomości gminnej aportem do spółki K. Sp. z o.o. Zamiast merytorycznego rozpoznania wniosku organ udzielił odpowiedzi z dnia 6 listopada 2025 r., a następnie po kolejnym wniosku skarżącego z dnia 7 listopada 2025 r. udzielił odpowiedzi z dnia 26 listopada 2025 r., w której powołał się na: "wewnętrzne analizy gminy", "konsultacje społeczne", ankietę mieszkańców, koncepcję architektoniczno-urbanistyczną, ocenę przydatności działki do inwestycji. Jednocześnie nie udostępniono żadnego dokumentu, mimo że z treści odpowiedzi jednoznacznie wynikało, iż takie materiały miały stanowić podstawę decyzji. Po kolejnym wniosku skarżącego z dnia 2 grudnia 2025 r., organ w piśmie z dnia 15 grudnia 2025 r. stwierdził, że: wcześniejsza odpowiedź jest wiążąca, Gmina nie posiada żadnych innych dokumentów, sprawa została zakończona. Działania organu, zdaniem skarżącego, nie mogą być uznane za rzeczywiste udostępnienie informacji publicznej. Organ ograniczył się do formułowania ogólnikowych twierdzeń o istnieniu analiz i konsultacji, po czym w kolejnym piśmie zaprzeczył posiadaniu jakichkolwiek dokumentów. Takie postępowanie stanowi pozorną realizację obowiązku wynikającego z u.d.i.p., co w orzecznictwie sądów administracyjnych traktowane jest na równi z bezczynnością. Zdaniem skarżącego organ świadomie nie wydał decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej lub stwierdzenie jej braku wymaga wydania decyzji administracyjnej. Organ, mając pełną świadomość treści wniosku oraz wskazywanych naruszeń, celowo zaniechał wydania decyzji, próbując zamknąć sprawę pismem informacyjnym. Takie działanie, zdaniem skarżącego, należy uznać za rażące naruszenie prawa. Organ w sposób oczywisty naruszył zasadę zaufania do władzy publicznej, prezentując sprzeczne wersje stanu faktycznego: najpierw twierdząc, że istniały analizy, konsultacje i koncepcje; następnie twierdząc, że nie posiada żadnych dokumentów. Sprzeczność ta nie została w żaden sposób wyjaśniona. Rażący charakter naruszenia prawa wynika z faktu, że organ: ignorował kolejne wezwania skarżącego, świadomie nic stosował art. 16 u.d.i.p., próbował zakończyć sprawę bez podstawy prawnej, uniemożliwił skarżącemu realizację konstytucyjnego prawa do informacji. Zdaniem skarżącego żądane informacje mają znaczenie dla kontroli działań organu. Żądane informacje dotyczą gospodarowania mieniem komunalnym i podstaw podejmowania decyzji publicznych. Brak ich udostępnienia uniemożliwia jakąkolwiek społeczną kontrolę działań organu władzy publicznej. Skarżący nie domaga się w niniejszym postępowaniu oceny legalności uchwał ani decyzji merytorycznych, lecz realizacji prawa do informacji publicznej. Wójt Gminy L. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Na uzasadnienie wskazał, że organ nie podziela twierdzeń skarżącego, w przedmiocie pozostawania w stanie bezczynności. Po pierwsze organ wskazał, iż nie jest dysponentem informacji publicznej oraz zawiadomił o tym fakcie wnoszącego. Co więcej ekstraordynaryjny tryb zastosowany przez Wójta Gminy L. , który na powtórną wiadomość wnioskodawcy zareagował przekazaniem treści informacji pozyskanej od dysponenta informacji publicznej - prezesa K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (organu właściwego), czyniło zadość ponownie żądanej informacji. Zatem powyższe okoliczności nie mogą prowadzić do automatycznego uznania organu za pozostającego w bezczynności, skoro z całokształtu działań wynika, że organ podejmował czynności formalno-prawne w celu uczynienia zadość żądaniu skarżącego. Oznacza to, że organ załatwił sprawę w wymaganym terminie, a skarga na bezczynność nie ma podstaw. Dlatego też zarzut naruszenia prawa poprzez bezczynność jest chybiony. Jak bowiem podniesiono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja 2025 r., sygn. Akt III SAB/Gd 199/25 "organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy o braku możliwości udzielenia mu żądanej informacji, gdy organ nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p. do udzielenia informacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Jeszcze dalej idące stanowisko wyraził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Po 39/25, w którym expressis verbis podniesiono, iż "organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej nie ma obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy zdaniem wnioskodawcy winien nią dysponować. Tożsame stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w wyroku z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SAB/Kr 83/20, określił, iż "oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej nie może kształtować tylko i wyłącznie przypisywana organowi powinność dysponowania żądaną informacją. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy - w ocenie wnioskodawcy - winien nią dysponować". Zdaniem organu, wobec braku bezczynności organu, skarga J. M. jest bezzasadna. W piśmie procesowym z 12 maja 2026 r. skarżący podtrzymał skargę i wskazał, że w piśmie z dnia 26 listopada 2025 r. Wójt wskazał, że decyzja o wniesieniu działki aportem została poprzedzona "wewnętrznymi analizami gminy", konsultacjami oraz ankietami mieszkańców, a K. S. przygotował "koncepcję architektoniczno-urbanistyczną". Obecne stanowisko organu, zgodnie z którym dokumentów tych nie posiada, pozostaje sprzeczne z treścią wcześniejszej korespondencji kierowanej do skarżącego. Organ nie może jednocześnie powoływać się na istnienie analiz stanowiących podstawę decyzji dotyczącej majątku publicznego, a następnie twierdzić, że nie istnieje żadna dokumentacja odnosząca się do tych działań. Inwestycja była procedowana w trybie ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych. Zgodnie z art. 7 ust. 7 tej ustawy, wniosek inwestora musi zawierać koncepcję urbanistyczno-architektoniczną. Dokument taki został opublikowany jako załącznik do wniosku w BIP Gminy w dniu 03.09.2025 r. Skoro dokumentacja ta stanowiła podstawę procedowania uchwały nr XXIII/230/2025, to stanowi ona element akt sprawy znajdujących się w dyspozycji organu i podlega udostępnieniu jako informacja publiczna. Zestawienie chronologii zdarzeń wskazuje na brak wykazanych podstaw merytorycznych dla podjęcia decyzji o aporcie działki: listopad 2023 r. - wniesienie działki aportem; marzec 2024 r. - wszczęcie procedury dotyczącej warunków zabudowy; wrzesień 2024 r. - przeprowadzenie ankiety mieszkańców. Powyższe wskazuje, że konsultacje były prowadzone już po podjęciu decyzji o aporcie. Jednocześnie organ nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających przesłanki analityczne wcześniejszego rozporządzenia majątkiem Gminy. Inwestycja była procedowana równolegle w dwóch trybach: warunków zabudowy oraz specustawy mieszkaniowej. Okoliczność ta wskazuje, że organ oraz inwestor dysponowali koncepcjami i założeniami znacznie wcześniej, co dodatkowo podważa twierdzenia o braku jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej wyboru działki i zasadności inwestycji. Skarżący wskazał też, że w dniu 28.04.2026 r. złożył do Wojewody Małopolskiego wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały podjętej w trybie specustawy mieszkaniowej. Brak dostępu do żądanych analiz i ankiet uniemożliwia mu skuteczne wykazanie przed organem nadzoru, czy uchwała została podjęta w oparciu o rzetelne przesłanki dotyczące potrzeb społecznych. W ocenie skarżącego organ pozostaje w bezczynności, prezentując stanowisko sprzeczne z wcześniejszą korespondencją oraz dokumentami procedowanymi w ramach inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jako bezzasadna podlegała oddaleniu. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej: "P.p.s.a." w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. Z kolei stosownie do treści art. 149 § 1 i 2 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1, Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Zgodnie z art. 151 P.p.s.a w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę w całości albo w części. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musiała być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a. Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. Tryb udostępniania informacji publicznej w całości reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902) - zwana dalej u.d.i.p. Skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Na gruncie przepisów u.d.i.p. realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3) wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot zobowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Przy czym, organami władzy publicznej, w rozumieniu powołanego przepisu, są też organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy, powiatu i województwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 94). W niniejszej sprawie skarżący zwalcza bezczynność Wójta Gminy L. w udostępnieniu informacji publicznej, żądanej przez niego we wniosku z dnia 22 października 2025 r., którym wnioskodawca, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej wniósł o udostępnienie następujących informacji i dokumentów: "1. Daty i formy przeprowadzenia konsultacji, ankiet lub analiz zapotrzebowania na mieszkania w ramach współpracy ze Spółką S. np. ankiety, spotkania, badania opinii mieszkańców). 2. Liczbę uczestników lub osób biorących udział w tych konsultacjach. 3. Zbiorcze wyniki, podsumowania lub raporty z przeprowadzonych ankiet lub konsultacji. 4. Ewentualnie wnioski, rekomendacje lub opracowania przekazane przez Gminę L. do Spółki S. . 5. Informacje i dokumenty wskazujące, na jakiej podstawie prawnej i faktycznej wybrano konkretną działkę przekazaną aportem do Spółki S. , w tym: - uzasadnienie wyboru tej działki spośród innych gruntów będących własnością gminy, - dokumenty, opinie lub analizy, które stanowiły podstawę decyzji o wniesieniu jej aportem, - uchwały rady gminy lub zarządzenia wójta dotyczące tej sprawy." Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialnotechnicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca przewidział w ustawie zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej). W świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości Sądu i nie było sporne między stronami, że Wójt Gminy L. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a co do zasady informacje dotyczące funkcjonowania jednostki organizacyjnej, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym, są informacjami publicznymi. W ocenie Sądu sposób załatwienia wniosku z 22 października 2025 r. wskazuje, że organ nie pozostawał w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej. Rzecz bowiem w tym, że przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie nie jest pismo organu, lecz bezczynność tego organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W sprawie tej badaniu jedynie podlega to, czy kierując do wnioskującego pismo o określonej treści podmiot zobowiązany zwolnił się od obowiązku załatwienia wniosku w inny sposób tj. to w istocie, czy pozostaje w stanie bezczynności. Analiza podejmowanych przez organ działań wskazuje, że w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku Wójt poinformował skarżącego pismem z 6 listopada 2025 r., że objęta wnioskiem informacja publiczna nie może zostać udostępniona przez Wójta, bowiem instytucją właściwą jest K. S., któremu Wójt przekazał wniosek skarżącego z 22 października 2025 r. Wobec rozszerzenia pismem z 7 listopada 2025 r. przez skarżącego wniosku, Wójt pismem z 26 listopada 2025 r., wyjaśnił skarżącemu, że: "Decyzja o wniesieniu aportem nieruchomości została poprzedzona wewnętrznymi analizami gminy. Ponadto wniesienie aportem zostało poprzedzone podjęciem uchwały Rady Gminy. Działka została wybrana z uwagi na jej przydatność i adekwatność dla celu, tj. dla inwestycji w zakresie budownictwa społecznego. Zasadność aportu oraz odpowiedniość działki zostało potwierdzone w przeprowadzonych konsultacjach. Konsultacje te zostały przeprowadzone za pośrednictwem dostępnej na stronie internetowej ankiety. Ankieta ta była publicznie dostępna. W odpowiedzi zostało złożonych 24 ankiety. Wnioski z przedłożonych ankiet wskazywały, że lokalizacja proponowana przez Gminę L. spotyka się z aprobatą mieszkańców co do zabudowy mieszkaniowej w programie SIM. W związku z planowaną inwestycją K. Sp. z o.o. przygotowała koncepcję architektoniczno - urbanistyczną dotyczącą tej inwestycji. Została ona przygotowana wg założeń i strategii spółki, przy czym Gmina uczestniczyła w przygotowaniu tej koncepcji, konsultując kluczowe założenia.". Wobec dalszego pisma skarżącego z 2 grudnia 2025 r., Wójt pismem z 15 grudnia 2025 r. poinformował skarżącego, że: "informacja udzielona w piśmie z dnia 26 listopada jest wiążąca i żadnych innych dokumentów Gmina nie posiada. Strona może wystąpić do K. w T. o udzielenie informacji, które są przedmiotem zainteresowania. Zatem powyższe stanowisko organu jest ostateczne. W judykaturze wskazuje się, iż jak wynika z art. 4 ust. 3 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. Jeżeli organ nie może udostępnić materiałów, których nie posiada i to bez względu na stanowiska wnioskodawcy, który wskazuje, że organ powinien dysponować tymi dokumentami. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ pozostawał bezczynnym. Organ poinformował stronę o niemożności przedstawienia wnioskowanych informacji i wyjaśnił okoliczności sprawy. Powyższe przemawiało za oddaleniem skargi - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 sierpnia 2020 r., II SAB/Kr 83/20, LEX nr 3075983).". W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd zatem stwierdził, że skarżony organ udzielił informacji w takim zakresie, w jakim Wójt dysponował danymi. Dodatkowo na wezwanie skarżącego Wójt doprecyzował, kto dysponuje dalszą wnioskowaną informacją. W ocenie Sądu z udzielonej odpowiedzi jednoznacznie wynikało, że Wójt w skarżonym zakresie nie posiada informacji publicznej. Skoro bowiem na zadane pytanie merytoryczne organ odpowiada, że nie ma informacji, i wskazuje, kto ją ma, to jest to równoznaczne z twierdzeniem, że nie może udzielić informacji, gdyż nie posiada dokumentów źródłowych. Nie może budzić wątpliwości, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia w sytuacji, gdy owa informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. W sytuacji zatem, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. Jeśli podmiot nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej lub posiada ją tylko w pewnym zakresie (w części), to - w ocenie Sądu - w takiej sytuacji zasadne jest przyjęcie, że odpowiedź udzielona pismem (czynność materialno-techniczna) z podaniem wyjaśnienia, że organ nie jest w posiadaniu informacji, względnie nie dysponuje pełną informacją, wyłącza możliwość postawienia skutecznego zarzutu bezczynności. Nie można bowiem przyjmować, że organ (względnie inny podmiot) ma obowiązek udzielenia informacji, której nie posiada. Nie można także zobowiązać kogoś do udzielenia informacji, której nie ma, ponieważ zobowiązanie takie byłoby niewykonalne. Sąd zaznacza, że nie jest władny do zweryfikowania prawdziwości twierdzenia Wójta o nie posiadaniu żądanych informacji. Prawdą jest, że wnioskujący o udostępnienie informacji publicznej nie może być obciążany wykazywaniem, że podmiot, który winien informacje posiadać, rzeczywiście ją posiada. W rozpatrywanej sprawie jednak podmiot zobowiązany uprawdopodobnił, że żądanej informacji nie posiada, a o przyczynie takiego stanu poinformował skarżącego. Uzasadnione jest zatem twierdzenie organu, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy skierowanie do skarżącego pisma informującego o nieposiadaniu dokumentów stanowiło poprawne załatwienie wniosku z dnia 22 października 2025 r. Organ przedłożył dowody – pisma z: 6 listopada 2025r., 26 listopada 2025r., 15 grudnia 2025 r. - na okoliczność udzielenia odpowiedzi w terminie określonym ustawą, liczonym od dnia wpływu wniosku, co wskazuje, że organ nie zbagatelizował wniosku skarżącego, nie działał opieszale i szybko zareagował. Przekonujące są wyjaśnienia Wójta, że żądanie udostępnienia informacji dotyczy mienia, działalności oraz dokumentacji, której gmina L. się wyzbyła na rzecz nowo zawiązanej spółki K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, utworzonej w celu budowy m.in. na ternie gminy L. domów mieszkalnych oraz ich eksploatacji na zasadach najmu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 2224 z późn. zm.), o czym Wójt poinformował skarżącego, informując też o braku zawnioskowanych dokumentów. Co więcej zawiadomieniem z dnia 6 listopada 2025 r. organ przekazał właściwemu podmiotowi do rozpoznania wniosek skarżącego. Natomiast, jak poinformował Sąd skarżący, w dniu 28 kwietnia 2026 r. skarżący złożył do Wojewody Małopolskiego wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały podjętej w trybie specustawy mieszkaniowej. Jest to pole do badania legalności uchwały rady gminy. Nie jest natomiast rolą Sądu w niniejszej sprawie ocena legalności organu uchwałodawczego w zakresie dotyczącym podjętej uchwały. Mając wszystko powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił bezzasadną skargę na bezczynność.