II SAB/Kr 62/20

Kraków, dnia 18 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Wojewody postanawia: odrzucić skargę

Pismem z dnia 12 marca 2020 r. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody. Zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2020 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez przedstawienie dowodu, że przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 K.p.a. i wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W piśmie z dnia 29 maja 2020 r. skarżący poinformował, że był osobiście w siedzibie organu i prosił, o szybkie załatwienie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei w myśl art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący nie dopełnił niezbędnego do skutecznego wniesienia skargi warunku w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia w stosunku do organu, któremu zarzuca bezczynność. Potwierdzają to zarówno nadesłane przez organ akta administracyjne, jak i oświadczenie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 29 maja 2020 r. (k. 21 akt sądowych), w którym skarżący wprost wskazał, że w jego ocenie ponaglanie stanowiły rozmowy telefoniczne z inspektorem. Wskazać jednak należy, że rozmowa telefoniczna nie stanowi ponaglenia w rozumieniu art. 37 K.p.a., gdyż w świetle tego przepisu jest to sformalizowany środek dyscyplinujący organy administracji publicznej, w reakcji na który organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie. Sformalizowanie ponaglenia polega na tym, że powinno ono przybrać formę pisemną bądź elektroniczną, a nadto zawierać uzasadnienie. Ponaglenie powinno być również skierowane do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowania (art. 37 § 3 pkt 1 K.p.a.). Rozmowa telefoniczna tymczasem nie pozwala na przyjęcie, by skarżący dopełnił warunku dopuszczalności wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia (art. 53 § 2b P.p.s.a.). Wniesienie skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania bez uprzedniego wniesienia ponaglenia skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.), o czym orzeczono w sentencji postanowienia.