II SAB/Kr 49/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2023 r. sygn. akt II SAB/Kr 49/23 poprzez: 1. zastąpienie w pkt I wyroku słów: "umarza postępowanie" wyrażeniem "umarza postępowanie w zakresie wniosku o zobowiązanie Starosty Krakowskiego do wydania decyzji"; 2. zastąpienie w pkt III wyroku słowa "bezczynność" wyrażeniem "przewlekłość postępowania".

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć, na przykład, oznaczenia stron, oznaczenia daty wyroku, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski to z kolei widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Należy wskazać, że omyłka prostowana przez sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem nie ma wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia było przewlekłe prowadzenie postępowania, a nie bezczynność organu, jak błędnie podano w pkt III sentencji wyroku, co było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej. Za niedokładność należy natomiast uznać zawarte w pkt I sentencji wyroku sformułowanie "umarza postępowanie", bowiem jak wynika z uzasadnienia i akt sprawy, kwestią oczywistą jest, że umorzenie postępowania dotyczyło wyłącznie wniosku skarżącego o zobowiązanie organu do wydania decyzji, który na dzień wyrokowania stał się bezprzedmiotowy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.