II SAB/Kr 274/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara – Dubiel WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. Sp.z.o.o. na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] S.A. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej I. zobowiązuje Miejskie Przedsiębiorstwo [...] S.A. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku strony skarżącej z dnia 3 listopada 2025 r., terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Miejskie Przedsiębiorstwo [...] S.A. dopuściło się bezczynności w sprawie, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] S.A. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

Pismem z dnia 26 listopada 2025 r. H. Sp.z.o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] S.A. w K. (dalej wskazany jako MPEC) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Organowi zarzucono naruszenie: 1/ art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przyjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, że informacją publiczną nie są informacje żądane przez wnioskodawcę we wniosku z dnia 3 listopada 2025 r.; 2/ art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r, o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudzielenie informacji publicznej w wymaganym prawem terminie zgodnie z żądanym zakresem, 3/ art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez zaniechanie powiadomienia przez organ o powodach opóźnienia oraz o terminie w jaki organ udostępni informację publiczną, 4/ art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez zaniechanie wydania przez organ decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej w sytuacji upływu ustawowego terminu na udostępnienie żądanej informacji. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 3 listopada 2025 r. strona skarżąca złożyła drogą elektroniczną wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dotyczącym źródeł finansowania zadania pn.: "Przebudowa systemu ciepłowniczego w K. – etap I" w ramach postępowania nr [...]. M. ustosunkował się do powyższego wniosku pismem z dnia 14 listopada 2025 r. wskazując, że żądane informacje nie posiadają waloru informacji publicznej. Organ wskazał, że wniosek nie dotyczy sprawy publicznej, a intencją wnioskodawcy jest w istocie uzyskanie informacji związanych z realizacją własnego, indywidualnego interesu. Podmiot zobowiązany nie wydał decyzji, a jedynie udzielił odpowiedzi zwykłym pismem. W ocenie skarżącej spółki wbrew twierdzeniu M. S.A. wnioskowanym informacjom z całą pewnością przysługuje przymiot informacji publicznej. Chodzi mianowicie o wykonywanie zadań o charakterze publicznym (zaopatrywanie mieszkańców w energię cieplną). Informacje o źródłach finansowania takich zadań, z całą pewnością stanowią informację publiczną, dotyczą bowiem szerokiego grona osób i to w kontekście zaspokajania zbiorowych potrzeb społeczeństwa. Informacje takie interesują ogół obywateli. Wnioskowane informacje dotyczą sposobu realizacji zadań publicznych, stąd też informacja dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 analizowanej ustawy. Wniosek dotyczył więc jasno sformułowanych i konkretnych informacji, znajdujących się w dokumentach zgromadzonych w ramach przedmiotowego postępowania o zamówienie. Wszystkie wnioskowane dokumenty powinny znajdować się aktach postępowania, jako standardowo gromadzone i archiwizowane w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego oraz następnie w trakcie realizacji zadania. W efekcie wszystkie wnioskowane dokumenty powinny znajdować się u zamawiającego w sposób łatwo dostępny oraz możliwy do udostępnienia poprzez skopiowanie czy też zeskanowanie. Ich odszukiwanie nie powinno nastręczać trudności i zajmować wiele czasu. Dodatkowo, warto zaznaczyć, że jawność dotyczy dokumentów i informacji dotyczących realizacji umów w sprawie zamówienia publicznego. W konkluzji wniesiono o zobowiązanie Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] S.A. w K. do udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Miejskie Przedsiębiorstwo [...] S.A. wniosło o odrzucenie skargi bądź jej oddalenie. Organ podał, że H. Sp. z o.o. skierował wniosek o udzielenie informacji publicznej dotyczący źródeł finansowania zadania w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego przez M. S.A. w trybie przetargu nieograniczonego pn. "Przebudowa systemu ciepłowniczego K. - etap 1" (postępowanie nr [...]). Skarżący treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej sformułował następująco: "1. W pkt "Źródła finansowania" Specyfikacji Warunków Zamówienia (SWZ) dla postępowania nr IZ/U/1/2025 wskazano, że "Zamówienie jest przewidziane do współfinansowania w ramach programu Fundusze Europejskie na Infrastrukturę, Klimat, Środowisko 2021-2027 (FEnIKS), Część 4) sieć ciepłowniczo/chłodniczo - efektywny system ciepłowniczy" W związku z tym prosimy o potwierdzenie: czy M. S.A. uzyskało już przyznanie środków z programu FEnIKS; czy została zawarta umowa o dofinansowanie lub inna umowa określająca warunki współfinansowania zadania; jaka jest instytucja finansująca oraz numer i tytuł projektu FEnIKS. W przypadku zawarcia takiej umowy lub innych dokumentów finansowych (np. z NFOŚiGW, BGK lub innymi podmiotami) prosimy o udostępnienie skanu umowy oraz ewentualnych aneksów. Prosimy również o wskazanie: łącznej wartości projektu, kwoty dofinansowania, udziału środków własnych M. S.A., warunków i terminów uzyskania oraz rozliczenia dofinansowania, w tym okresu kwalifikowalności wydatków, harmonogramu finansowego i terminów wypłat środków. W opinii M. tak sformułowany wniosek nie dotyczy sprawy publicznej. Z okoliczności sprawy wynika, że M. S.A. udzieliło odpowiedzi skarżącemu pismem z dnia 14 listopada 2025 r. Dodatkowo należy podkreślić, iż M. S.A. w swojej odpowiedzi wskazał obszerną argumentację na poparcie przyjętego stanowiska, iż żądane przez skarżącego informacje nie posiadały waloru informacji publicznej. Powyższa odpowiedź została Skarżącemu wysłana w dniu 17 listopada 2025 r. na wskazany we wniosku adres e-mail. W związku z powyższym, w ocenie M. S.A., nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność w sytuacji, gdy sprawa została już załatwiona. Ponadto pojęcie "sprawy publicznej" należy rozumieć jako odnoszące się do działalności organów władzy publicznej w zakresie realizacji zadań publicznych, rozumianych jako działania podejmowane w interesie wspólnoty, a nie w celu rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy konkretnego podmiotu. W ocenie M. S.A., uwzględniając treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej i okoliczności sporawy, wniosek ten nie dotyczył sprawy publicznej, a intencją wnioskodawcy było w istocie uzyskanie informacji związanych z realizacją, własnego, indywidualnego interesu. Podkreślić bowiem należy, iż skarżący jest uczestnikiem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego przez M. S.A. w trybie przetargu nieograniczonego. W świetle powyższego, organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż wniosek skarżącego nie dotyczył informacji publicznej w rozumieniu ustawy, lecz informacji związanych z jego indywidualnym interesem. Organ prawidłowo poinformował skarżącego o braku podstaw do rozpoznania wniosku w trybie u.d.i.p., co wyłącza możliwość skutecznego postawienia zarzutu bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - P.p.s.a.). Zgodnie z dyspozycją tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Przedmiot tak rozumianej kontroli sądowej stanowiła skarga na bezczynność Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] S.A. w K. w zakresie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej źródeł finansowania zadania w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego przez M. S.A. w trybie przetargu nieograniczonego pn. "Przebudowa systemu ciepłowniczego K. - etap 1" (postępowanie nr IZ/U/1/2025). W piśmie z dnia 14 listopada 2025 r. poinformował, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże w sądowej praktyce stosowania prawa ukształtował się pogląd, zgodnie z którym bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2010, s. 70; wyroki NSA z 24 lipca 2013 r., I OSK 2749/12; z 3 lipca 2014 r., II OSK 348/13; z 4 września 2014 r., I OSK 413/14 – orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Miejskie Przedsiębiorstwo [...] S.A. z siedzibą w K., jako podmiot wykonujący zadania publiczne poprzez zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy Miejskiej K. w zakresie zaopatrzenia w energię cieplną, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. W niniejszej sprawie sporna pozostaje kwestia czy objęta wnioskiem informacja w zakresie dotyczącym źródeł finansowania zadania pn.: "Przebudowa systemu ciepłowniczego w K. – etap I" w ramach postępowania nr [...] stanowi informację publiczną, i czy w związku z tym podlegała udostępnieniu przez organ. W związku z tym wyjaśnić należy, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. I tak, udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit.a u.d.i.p.). Informacją publiczną jest również informacja o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, treść wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i c u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jedynie przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych wyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne bądź funkcje publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą bezpośrednio od nich. W doktrynie wyrażany jest ponadto trafny pogląd, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Przy czym pojęcie "dokumentu" trzeba rozumieć w szerokim tego słowa znaczeniu prawa do informacji publicznej. Na potrzeby konstytucyjnego prawa do informacji publicznej za "dokument" w ogólności należy uznać każdą informację o działalności władzy publicznej lub o sprawach publicznych. Bez wątpienia w realizację zamówienia zaangażowane zostały środki publiczne. Nie budzi zatem wątpliwości, że informacje o gospodarowaniu środkami publicznymi stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., dostępną w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Żądane przez stronę skarżącą informacje dotyczą gospodarowania mieniem publicznym oraz stanowią informację o działalności podmiotu realizującego zadania publiczne oraz dotyczą sfery faktów. W sytuacji, gdy dane dotyczą wydatkowania środków publicznych to w zasadzie w każdym przypadku i tylko już z tego względu podpadają pod pojęcie informacji publicznej. Skoro żądane w sprawie informacje dotyczą realizacji zamówienia finansowanego ze środków publicznych, to można postawić tezę, że wszystkie informacje z zamówieniem związane i do niego się odnoszące stanowią informację publiczną, nie tylko sama umowa i ewentualne aneksy, ale również - wszelka dokumentacja - mająca związek z jej wykonaniem bez względu na to, że pochodzi od podmiotów prywatnych lub jest do nich skierowana. Przedmiotem informacji publicznej w wielu przypadkach jest właśnie kontrola przepływu środków publicznych do podmiotów prywatnych oparta na różnego rodzaju umowach (por. wyrok NSA z 13 marca 2024 r., III OSK 475/23). Z powyższych względów wnioskowanej informacji nie sposób, wbrew argumentacji organu, zakwalifikować jako "prywatnej". W świetle powyższego sąd uznał, że żądane przez skarżącą informacje dotyczące źródeł finansowania zadania pn.: "Przebudowa systemu ciepłowniczego w K. – etap I" w ramach postępowania nr [...] stanowi informację publiczną. Żądane informacje odnoszą się bowiem do inwestycji realizowanej przez wykonawcę wyłonionego w trybie przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1710 - u.p.z.p.), i są informacjami odnoszącymi się do szeroko rozumianego sposobu realizacji umowy zawartej w wyniku przeprowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, a w konsekwencji realizacji inwestycji finansowanej w całości ze środków publicznych. Informacje, o udostępnienie których wnosi skarżąca spółka związane są z prowadzonym postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego. W myśl art. 18 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie o udzielenie zamówienia jest jawne. Zamawiający może ograniczyć dostęp do informacji związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia tylko w przypadkach określonych w ustawie (art. 18 ust. 2). Natomiast stosownie do art. 18 ust. 3 u.p.z.p. nie ujawnia się informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, jeżeli wykonawca, wraz z przekazaniem takich informacji, zastrzegł, że nie mogą być one udostępniane oraz wykazał, że zastrzeżone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Zauważyć także wypada, że z normami art. 18 ust. 2 i 3 Prawa zamówień publicznych zbieżna jest norma art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p., w myśl, której prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, aktualnego także w bieżącym stanie prawnym, wielokrotnie podkreślano, iż zasada jawności postępowania o udzielenie zamówienia publicznego rozciąga się również na inne, niż umowy, dokumenty związane z postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego. Z ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika obowiązek udostępniania dokumentów posiadających walor informacji publicznej, a dotyczących postępowań przetargowych i szeroko pojętej realizacji zamówień publicznych, skoro obejmują one materię finansów publicznych (szeroko rozumianą), a dostęp do informacji publicznej dotyczy sfery faktów (por. np. wyrok NSA z 24 sierpnia 2017 r., I OSK 3168/15). Przypomnieć zatem należy, iż po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej podmiot zobowiązany, co do zasady winien: 1) zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p.), udostępnić wnioskodawcy żądaną informację publiczną; 2) ewentualnie w tym terminie wydać - zgodnie z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. - decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli uzna, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p.; 3) albo jeżeli podmiot nie dysponuje informacją publiczną wskazaną w skierowanym do niego wniosku lub gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, by nie pozostawać w stanie bezczynności lub przewlekłości, winien w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie, przy czym informacja taka nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zaznaczyć przy tym wypada, że w przypadku skarg na bezczynność w sprawach z zakresu informacji publicznej, w przypadku udzielenia przez podmiot zobowiązany informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p., przedmiotem kontroli sądu jest prawidłowość udzielonej informacji, a więc po pierwsze, czy odpowiada ona treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz po drugie, czy podmiot zobowiązany prawidłowo ustalił, że żądane dane nie mieszczą się w zakresie "pojęcia informacja publiczna" lub że część z nich nie podlega ujawnieniu. W sytuacji, gdy sąd administracyjny uzna, że podmiot zobowiązany błędnie uznał, iż określone dane nie stanowią informacji publicznej lub nie podlegają udostępnieniu, wówczas sąd powinien uznać, że organ znajduje się w bezczynności i zobowiązać go do udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2019 r., I OSK 2685/17). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, sąd stwierdził, że organ błędnie uznał, iż dane żądane przez skarżącą spółkę we wniosku nie stanowią informacji publicznej. W konsekwencji niedopuszczalne było załatwienie sprawy jedynie przez przekazanie pisemnych wyjaśnień, że żądane informacje nie posiadają charakteru informacji publicznej. Słusznie zatem wywodzi skarżąca, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie powyższych ustaleń przyjąć należało, że organ w dacie orzekania przez sąd pozostawał w bezczynności, co powodowało konieczność zobowiązania go do rozpatrzenia wniosku skarżącej z 3 listopada 2025 r. w trybie przewidzianym w u.d.i.p., o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W ocenie sądu opisana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności czy lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W rozpoznawanej sprawie sąd uwzględnił fakt, że organ zareagował na wniosek strony, natomiast załatwienie wniosku skarżącej przez przekazanie pisemnych wyjaśnień, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej było wynikiem błędnej kwalifikacji ich charakteru. Co prawda organ tkwił w błędnym przekonaniu względem prawidłowości załatwienia sprawy, to jednak mógł uznać, że przyjęty przez niego sposób załatwienia sprawy jest prawidłowy. Stąd też należało przyjąć, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. – orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postepowania (punkt trzeci sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.