II SAB/Kr 25/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi A.F. na bezczynność Wojewody [....] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.

Skarżący A.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody [....] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Zainicjowane przez skarżącego postępowanie o przyznanie prawa pomocy zakończyło się zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 23 marca 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie tego prawa (k. 35). W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 kwietnia 2017 r. (k. 44) wezwano skarżącego aby uiścił należny od wniesionej skargi wpis sądowy w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało odebrane przez A.F. w dniu 28 kwietnia 2017 r. (k. 45). Mimo upływu terminu należny od skargi wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi, zgodnie z § 2 powołanego przepisu są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Skarżący wnosząc do sądu skargę na bezczynność Wojewody [....] , wpisu nie uiścił, a braku tego nie usunął także w wyniku wezwania z dnia 24 kwietnia 2017 r. Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Dodać należy, że obowiązku uiszczenia należnej od skargi opłaty nie znosi ewentualna możliwość połączenia sprawy w której skarga ta została złożona, z inna sprawą do łącznego ich rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.