II SAB/Kr 215/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Wójta Gminy Szczurowa w przedmiocie dostępu do informacji publicznej zobowiązuje Wójta Gminy Szczurowa do rozpoznania wniosku z dnia 27 stycznia 2026r. w zakresie dat korespondencji przychodzącej oraz w zakresie korespondencji wychodzącej w terminie 14 dni od prawomocności wyroku; stwierdza, że Wójt Gminy Szczurowa dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pozostałym zakresie skargę oddala; IV .zasądza od Wójta Gminy Szczurowa na rzecz T. K. kwotę 100 zł (sto zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

II SAB/Kr 215/26 UZASADNIENIE 27 stycznia 2026 r. T. K. (dalej: "skarżący") wniósł do Wójta Gminy Szczurowa (dalej: "organ") na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip") o udostępnienie korespondencji urzędu gminy z projektantem prowadzonej w toku "Rozbudowy sieci kanalizacyjnej sanitarnej ciśnieniowej/tłoczonej w miejscowości Szczurowa na działce 2723" (znak: UG.I.272.12.2022). 10 lutego 2026 r. organ przesłał skarżącemu skany (czterech) dokumentów przesłanych przez projektanta i znajdujących się w aktach sprawy. Tego samego dnia skarżący wniósł o udostępnienie: 1) pism urzędu gminy, które spowodowały powstanie tych dokumentów; 2) potwierdzeń wpływu tych dokumentów; 3) jednoznacznej informacji, czy jest to cała korespondencja. 24 lutego 2026 r. organ poinformował skarżącego, że udostępnił mu dokumenty, które znajdują się w aktach sprawy, zaś wszystkie inne posiadane przez niego dokumenty mają charakter roboczy i wewnętrzny, a tym samym nie stanowią informacji publicznej. 24 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązanie do udostępnienia kopii pism wychodzących i e-maili urzędu gminy do projektanta oraz prezentat/metadanych wybiórczo udostępnionych dokumentów, 3) wymierzenie grzywny (5000 zł) i 4) zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że korespondencja urzędników z przedsiębiorcą, któremu zlecono zadanie ze środków publicznych (oświadczenia woli lub wiedzy o realizacji inwestycji), nigdy nie jest dokumentem wewnętrznym, bo takim może być co najwyżej notatka, która nie opuszcza urzędu. Zdaniem skarżącego zatajanie uzgadniania stanowisk nie jest przypadkowe – z posiadanej przez niego wiadomości e-mail z 17 października 2022 r. (w której urzędnik pyta projektanta o możliwość wykonania kanalizacji technologią płużenia i rezygnacji z podsypki piaskowej) wynika, że urzędnik jest nadaktywny w obcych mu sprawach inżynieryjnych, a tym samym na budowie nie ma inspektora nadzoru inwestorskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując przy tym, że: Repliką z 6 sierpnia 2026 r. skarżący podtrzymał skargę i przedstawił dodatkową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "ppsa") w zw. z art. 21 udip sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, bo przedmiotem skargi była bezczynność. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności i stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ppsa). Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ppsa). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa). Każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (art. 2 ust. 1 udip). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 2 udip). Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienie do uzyskania informacji publicznej (art. 3 ust. 1 pkt 1 udip). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 udip). Udostępnianie informacji publicznych następuje m.in. w drodze udostępniania na wniosek (art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 udip). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 (art. 13 ust. 1 udip). Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną (art. 1 ust. 1 udip). Jeśli organ odpowiada w ustawowym terminie 14 dni (tu: 27 stycznia – 10 lutego; 10 lutego – 24 lutego), to bezczynność można stwierdzić tylko wtedy, gdyby odpowiedzi zasadzały się na błędnej ocenie prawnej albo były niekompletne. Z dalszych rozważań wyniknie, że tak właśnie było w rozpoznawanej sprawie. W zakresie podmiotowego aspektu kontrolowanego postępowania należy wskazać, że pojęcie "każdego" obejmuje wszystkie osoby fizyczne (w tym skarżącego), zaś pojęcie "organu władzy publicznej" obejmuje organy wykonawcze jednostek samorządu terytorialnego, w tym wójta występującego w niniejszej sprawie. W zakresie przedmiotowego aspektu kontrolowanego postępowania należy wskazać, że żądanie skarżącego niewątpliwie odnosiło się do informacji publicznej. Rozpocząć należy od tego, że tak wyraźne rozróżnienie aspektu podmiotowego i aspektu przedmiotowego nie jest przypadkowe, a to ze względu na argumentację organu, która zmierza do pozbawienia skarżącego prawa do informacji publicznej z uwagi na to, że skarżący pozostaje w sporze z gminą przed sądem powszechnym. Taka argumentacja jest oczywiście chybiona w perspektywie art. 2 ust. 2 udip, który każe abstrahować od interesu prawnego i faktycznego osoby wykonującej prawo do informacji publicznej. Poza tym – w kontekście istoty informacji publicznej – prowadzi do absurdalnej konstatacji, że sporną informację publiczną mógłby uzyskać każdy poza skarżącym, a sam skarżący zawsze, o ile tylko oczywiście nie wszedłby w spór z gminą. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że jeśli organ utrzymuje, że ma do czynienia z nadużyciem publicznego prawa dostępu do informacji publicznej, to powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 2025 r., sygn. akt III OSK 532/25). Przechodząc do kwalifikacji spornej korespondencji, należy podkreślić, że powstała ona w ramach realizacji udzielonego w trybie Prawa zamówień publicznych zamówienia dotyczącego zadania własnego gminy polegającego na rozbudowie sieci kanalizacji sanitarnej. Wymieniane przez urzędnika gminy i zatrudnionego przez gminę projektanta pisma omawiające szczegóły projektu odnoszą się do wykonywania zadania publicznego i działalności organu, a przez to stanowią informację publiczną zarówno w przypadku zapytania urzędnika (korespondencja wychodząca), jak i odpowiedzi projektanta (korespondencja przychodząca). Nie sposób uznać, że jest to korespondencja prywatna urzędnika, zwłaszcza że odpowiedzi projektanta zostały skarżącemu udostępnione. Wbrew temu, co twierdzi organ, nie przystają tu pojęcia materiału roboczego i dokumentu wewnętrznego, które ściśle wiążą się z wymianą informacji wewnątrz struktury organizacyjnej organu, bo chodzi o korespondencję wychodzącą z urzędu gminy na zewnątrz do osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. Ponieważ skarżącemu udostępniono jedynie: pismo projektanta z 30 września 2022 r., notatkę służbową projektanta z 28 grudnia 2022 r., pismo projektanta bez daty oraz pismo projektanta z 4 lipca 2023 r., to organ pozostaje bezczynny w zakresie korespondencji wychodzącej, a także w zakresie dat korespondencji przychodzącej (która, jeśli była opatrzona datami, to ww. datami sporządzenia, a nie datami wpływu). Stąd też Sąd stwierdził bezczynność (pkt II sentencji) i zobowiązał organ jak w pkt 1 sentencji. Jednocześnie Sąd nie zgodził się ze skarżącym co do tego, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Tego typu wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym ma miejsce w razie braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków, jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Tymczasem organ reagował na wnioski skarżącego, tyle że błędnie przyjął, że nie dotyczą one informacji publicznej, natomiast błędna wykładnia prawa nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa. Te same okoliczności legły u podstaw oddalenia skargi w zakresie żądania wymierzenia grzywny (pkt III sentencji). W pkt IV sentencji wyroku Sąd na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania opiewający na wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł – k. 64).