II SAB/Kr 194/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na czynność Przewodniczącego Rady Miejskiej w K. Z. z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie powiadomienia o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 27 sierpnia 2017r. P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę "na podstawie art. 227 k.p.a." na Radę Miejską w K. Z., która nie rozpatrzyła wezwania do usunięcia prawa oraz nie zwróciła niezgodnie pobranych pieniędzy za udostępnienie informacji publicznej. Wskutek wezwania do precyzyjnego określenia przedmiotu skargi (czy jest to skarga na działalność Rady Miejskiej w zakresie nienależytego wykonywania zadań z art. 227 w zw. z art. 229 k.p.a; czy tez skarga na czynność Przewodniczącego Rady Miejskiej z 14 czerwca 2017r. w przedmiocie zawiadomienia o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej), skarżący w piśmie z dnia 30 października 2017r. poinformował, że jest to "skarga na działalność Rady Miejskiej w K. Z.., w kontekście czynności przewodniczącego ww. rady z dnia 14.06.2017r. w przedmiocie naliczenia i wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd uznał, że przedmiotem skargi jest czynność Przewodniczącego Rady Miejskiej W K. Z. z 14 czerwca 2017r. w przedmiocie zawiadomienia o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z poglądem niekwestionowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej w skrócie "p.p.s.a." (por. np. post. NSA z 27 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 213/17, post. NSA z dnia 6 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 228/15; post. NSA z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2139/13; post. NSA z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt 169/13; post. NSA z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2359/12 i wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 974/15). Z dniem 1 czerwca 2017 r. w związku z nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) zmianie uległa treść art. 53 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.). Zgodnie z obowiązującym brzmieniem ww. przepisu - skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ww. ustawy nowelizującej - przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Sąd, z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego oraz datę wydania zaskarżonego aktu, musiał zastosować w sprawie przepisy obowiązujące od dnia 1 czerwca 2017r. Ze zwrotnego potwierdzenia przesyłki zawierającej zawiadomienie Przewodniczącego Rady Miejskiej W. K. Z. z 14 czerwca 2017r. o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej, wynika, że skarżący otrzymał ją w dniu 14 czerwca 2017r. Termin do wniesienia skargi na ww. czynność, stosownie do brzmienia art. 53 § 2 upływał w dniu 14 lipca 2017. Zatem skarga z dnia 27 sierpnia 2017r. złożona została z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.