II SAB/Kr 162/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. G. na bezczynność Burmistrz Brzeska w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostepnienie informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Brzeska do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku strony skarżącej z dnia 26 lutego 2026 r. w zakresie punktów od 1 do 3, terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Burmistrz Brzeska dopuścił się bezczynności w sprawie, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Burmistrza Brzeska na rzecz skarżącej L. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

L. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza B. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 26 lutego 2026 r., skarżąca wystąpiła do Burmistrza B. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej nagród pieniężnych przyznanych pracownikom Urzędu Miejskiego w B. w latach 2023-2025. Wniosek obejmował w szczególności żądanie udostępnienia informacji dotyczących: imion i nazwisk nagrodzonych pracowników, zajmowanych stanowisk, wysokości przyznanych nagród, kryteriów i podstaw prawnych przyznawania nagród, uzasadnień przyznania nagród poszczególnym osobom. W odpowiedzi z dnia 11 marca 2026 r. organ udzielił jedynie informacji o charakterze zbiorczym, obejmujących łączną kwotę nagród oraz liczbę osób pełniących funkcje kierownicze. W pozostałym zakresie organ poprzestał na lakonicznych i nie merytorycznych sformułowaniach, takich jak: "nieprecyzyjne pytanie", "jak wyżej". Organ nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie wskazał podstawy prawnej odmowy, nie powołał przesłanek ograniczenia prawa do informacji publicznej i nie rozpoznał wniosku w sposób przewidziany przepisami prawa. W konsekwencji należy uznać, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie tej części wniosku, która nie została załatwiona ani przez udostępnienie informacji, ani przez wydanie aktu odmownego w prawem przewidzianej formie. Nie budzi wątpliwości, że informacje dotyczące wydatkowania środków publicznych przez organ władzy publicznej, w tym przyznawania nagród pieniężnych pracownikom urzędu, pozostają w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań publicznych oraz gospodarowaniem środkami publicznymi. W konkluzji skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności Burmistrza B. w zakresie nierozpoznania w pełnym zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 lutego 2026 r., zobowiązanie organu do załatwienia wniosku, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Burmistrz B. wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że wniosek z 26 lutego 2026 r. został zrealizowany w takim kształcie w jakim mógł być, to jest tam gdzie był zrozumiały i nie było wątpliwości co do zakresu pytań. Organ nie może domyślać się lub antycypować intencji wnioskodawczyni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 206 r. poz. 143 ze zm. – dalej P.p.s.a.). Zgodnie z ww. przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. Prawo dostępu do informacji publicznej wynika przede wszystkim z Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zd. pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Problematyka dostępu do informacji publicznej na płaszczyźnie ustawowej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej: "u.d.i.p."). Zgodnie z art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej jednak zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (vide np. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Art. 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Udostępnianie informacji publicznych, stosownie do art. 7 ust. 1 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych" (pkt 4). Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udostępnienia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi); 2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udostępnienie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej; 4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Bezczynność organu w świetle norm u.d.i.p. ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie albo też udostępnia informację niepełną, czy też niezgodną z wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Burmistrz B. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., gdyż jest organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, a więc wykonującym zadania publiczne. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżąca wystąpiła w dniu 26 lutego 2026 r. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej do organu w następującym zakresie: 1/ Wysokości nagród pieniężnych przyznanych pracownikom Urzędu Miejskiego w B.: - pod koniec 2025 r., - pod koniec 2024 r., - pod koniec 2023 r. 2/ Wykazu nagrodzonych pracowników wraz z: - imieniem i nazwiskiem. - zajmowanym stanowiskiem, - wysokością przyznanej nagrody. 3/ Kryteriów, zasad oraz podstaw prawnych przyznawania nagród w w/w latach. 4/ Uzasadnienia przyznania nagrody każdej z osób nagrodzonych - w szczególności wskazania konkretnych osiągnięć, działań, rezultatów pracy lub realizowanych zadań, które stanowiły podstawę przyznania nagrody. 5/ Łącznej kwoty środków przeznaczonych na nagrody w każdym z powyższych lat. 6/ Informacji, czy wśród nagrodzonych znajdują się osoby pełniące funkcje kierownicze, osoby zatrudnione na podstawie powołania, oraz wskazania liczby takich osób w każdym z wymienionych lat. W odpowiedzi na powyższe organ w piśmie z dnia 11 marca 2026 r. wskazał, że na pytanie od 1 do 4 nie może odpowiedzieć ze względu na nieprecyzyjne pytanie. Jednoczesnej organ w odpowiedzi na pytanie 5 stwierdził, że łączna kwota środków budżetowych przeznaczonych na nagrody: w 2023 r. - 375.990,00 zł w 2024 r.-417.160,00 zł w 2025 r.-451.520,00 zł. Z kolei odpowiadając na pytanie 6 wskazał, że wśród osób nagradzanych znajdowały się osoby pełniące funkcje kierownicze oraz osoby zatrudnione na podstawie powołania: w 2023 r. - 2 osoby zatrudnione na postawie powołania i 18 osób pełniących funkcje kierownicze w 2024 r. - 2 osoby zatrudnione na postawie powołania i 18 osób pełniących funkcje kierownicze w 2025 r. - 2 osoby zatrudnione na postawie powołania i 18 osób pełniących funkcje kierownicze. W tym miejscu stwierdzić należy, że stanowisko organu, zgodnie z którym pytania oznaczone we wniosku numerami od 1 do 4 miały być nieprecyzyjne, nie mogło zostać zaakceptowane w odniesieniu do punktów 1- 3 wniosku. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że wniosek skarżącej z dnia 26 lutego 2026 r. został sformułowany w sposób pozwalający organowi na ustalenie zakresu żądania. Skarżąca wskazała okres, którego dotyczy żądanie, tj. lata 2023- 2025, rodzaj świadczeń, których dotyczył wniosek, tj. nagrody pieniężne przyznane pracownikom Urzędu Miejskiego w B., a także zakres żądanych danych. W punkcie 1 domagała się informacji o wysokości nagród pieniężnych przyznanych pracownikom Urzędu Miejskiego w B. pod koniec lat 2023, 2024 i 2025. W punkcie 2 żądała wykazu nagrodzonych pracowników wraz z imieniem i nazwiskiem, zajmowanym stanowiskiem oraz wysokością przyznanej nagrody. W punkcie 3 domagała się wskazania kryteriów, zasad oraz podstaw prawnych przyznawania nagród w wymienionych latach. Tak określone żądania nie miały charakteru ogólnego, hipotetycznego ani niemożliwego do zidentyfikowania. Organ nie musiał domyślać się intencji wnioskodawczyni, lecz powinien był odnieść się do treści konkretnie postawionych pytań. Nie sposób przyjąć, aby użyte przez skarżącą określenie "pod koniec" danego roku czyniło pytanie nr 1 nieprecyzyjnym w takim stopniu, który uniemożliwiałby jego rozpoznanie. Organ dysponuje dokumentacją kadrowo-finansową dotyczącą przyznanych nagród i zna daty oraz wysokości wypłat dokonanych z tego tytułu. Jeżeli natomiast w ocenie organu określenie to wymagało doprecyzowania, organ mógł wezwać wnioskodawczynię do wyjaśnienia zakresu żądania albo udzielić informacji w granicach możliwych do ustalenia z dokumentacji pozostającej w jego posiadaniu. Nie był natomiast uprawniony do poprzestania na lakonicznym stwierdzeniu "nieprecyzyjne pytanie", skoro z treści wniosku wynikało, jakiego rodzaju informacji skarżąca się domaga. Informacje objęte punktami 1 - 3 wniosku stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dotyczą bowiem gospodarowania środkami publicznymi przez organ gminy oraz zasad funkcjonowania urzędu jako aparatu pomocniczego organu wykonawczego gminy. Nagrody pieniężne przyznawane pracownikom urzędu są finansowane ze środków publicznych. Informacja o tym, w jakiej wysokości środki te zostały rozdysponowane, komu zostały przyznane w związku z zatrudnieniem w urzędzie i według jakich zasad, pozostaje w związku z jawnością finansów publicznych, kontrolą społeczną nad sposobem wydatkowania środków budżetowych oraz przejrzystością działania organu administracji publicznej. W szczególności informacja o kryteriach, zasadach i podstawach prawnych przyznawania nagród, objęta punktem 3 wniosku, ma niewątpliwie charakter informacji publicznej. Chodzi tu o zasady, według których organ albo kierownik urzędu rozdysponowuje środki publiczne przeznaczone na dodatkowe świadczenia pieniężne dla pracowników. Kryteria te mogą wynikać w szczególności z regulaminu wynagradzania, zarządzeń wewnętrznych, innych aktów kierownictwa wewnętrznego, przepisów prawa pracy albo przepisów regulujących status pracowników samorządowych. Nawet jeżeli organ nie posiada odrębnego formalnego regulaminu dotyczącego wyłącznie nagród, powinien był wyjaśnić, na jakiej podstawie prawnej i według jakich reguł nagrody były przyznawane, ewentualnie wskazać, że odrębne kryteria nie zostały sformalizowane. Taka odpowiedź byłaby merytorycznym załatwieniem wniosku. Nie może jej zastąpić stwierdzenie, że pytanie jest nieprecyzyjne. Sąd odróżnia przy tym informację o zasadach, kryteriach i podstawach prawnych przyznawania nagród od żądania przedstawienia indywidualnego uzasadnienia przyznania nagrody każdej z nagrodzonych osób. To pierwsze żądanie dotyczy mechanizmu rozdysponowania środków publicznych, a więc zasad funkcjonowania organu i gospodarowania środkami publicznymi. To drugie żądanie, zawarte w punkcie 4 wniosku, dotyczy natomiast szczegółowej oceny pracy konkretnego pracownika, wskazania jego indywidualnych osiągnięć, działań, rezultatów pracy lub realizowanych zadań jako motywów przyznania nagrody. W odniesieniu do punktu 4 wniosku Sąd uznał, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże prawo do informacji z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Nie oznacza to jednak, że każda informacja znajdująca się w posiadaniu organu administracji publicznej automatycznie staje się informacją publiczną. Prawo do informacji publicznej obejmuje informację o sprawach publicznych, a więc o aktywności podmiotów publicznych ukierunkowanej na wykonywanie zadań publicznych i realizowanie interesu publicznego. Nie obejmuje natomiast każdego przejawu wewnętrznego funkcjonowania urzędu, w szczególności ocen pracowniczych, motywów kadrowych i elementów związanych z indywidualnym stosunkiem pracy. Szczegółowe uzasadnienie przyznania nagrody konkretnemu pracownikowi należy zakwalifikować jako element wewnętrznego zarządzania urzędem oraz wykonywania uprawnień pracodawcy wobec pracownika. Tego rodzaju uzasadnienie odnosi się do oceny sposobu wykonywania obowiązków służbowych przez konkretną osobę, jej zaangażowania, efektów pracy, szczególnych osiągnięć albo realizowanych zadań. Jest to sfera prawa pracy oraz kierownictwa wewnętrznego, a nie sfera wykonywania zadań publicznych przez gminę jako wspólnotę samorządową albo przez burmistrza jako organ wykonawczy. Uzasadnienie indywidualnej nagrody ma charakter personalny i ocenny. Nie jest ono tym samym co informacja o wysokości środków przeznaczonych na nagrody, wykaz wypłaconych świadczeń czy formalne zasady ich przyznawania. W konsekwencji w zakresie punktu 4 wniosku organ nie był zobowiązany do udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p. Skoro żądanie nie dotyczyło informacji publicznej, sprawa w tym zakresie nie podlegała załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Decyzja administracyjna jest wymagana w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a nie wówczas, gdy żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej. W takiej sytuacji wystarczające jest pisemne poinformowanie wnioskodawcy, że żądanie nie mieści się w zakresie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jakkolwiek odpowiedź organu w tym zakresie była lakoniczna i nie zawierała pogłębionej argumentacji, to jednak w postępowaniu ze skargi na bezczynność zasadnicze znaczenie ma to, czy na organie ciążył obowiązek załatwienia wniosku w trybie u.d.i.p. Skoro punkt 4 nie dotyczył informacji publicznej, skarga w tym zakresie nie mogła zostać uwzględniona. Odnosząc się do punktów 5 i 6 wniosku, Sąd stwierdził, że organ udzielił skarżącej odpowiedzi. W odpowiedzi z dnia 11 marca 2026 r. wskazał łączną kwotę środków budżetowych przeznaczonych na nagrody w poszczególnych latach, tj. w 2023 r. - 375.990,00 zł, w 2024 r. - 417.160,00 zł, a w 2025 r. - 451.520,00 zł. Tym samym punkt 5 wniosku został załatwiony. Organ odpowiedział również na punkt 6, podając, że wśród osób nagradzanych znajdowały się osoby pełniące funkcje kierownicze oraz osoby zatrudnione na podstawie powołania, a następnie wskazał liczbę takich osób w latach 2023, 2024 i 2025. Odpowiedź ta odpowiadała zakresowi pytania nr 6. Sąd w sprawie ze skargi na bezczynność nie ocenia celowości ani satysfakcjonującego dla strony poziomu szczegółowości informacji, jeżeli organ udzielił odpowiedzi w zakresie odpowiadającym żądaniu wniosku. W tej części nie można więc mówić o bezczynności organu. Inaczej należało ocenić zachowanie organu w zakresie punktów 1- 3 wniosku. W tej części organ nie udostępnił informacji publicznej, nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, nie powiadomił skarżącej o przyczynach opóźnienia w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. ani nie wykazał, aby nie był dysponentem żądanych informacji. Odpowiedź ograniczająca się do stwierdzenia, że pytania są nieprecyzyjne, nie stanowiła rozpoznania wniosku w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie była ani czynnością materialno-techniczną polegającą na udostępnieniu informacji, ani decyzją odmowną, ani prawidłowym zawiadomieniem o braku podstaw do zastosowania u.d.i.p. Bezczynność organu w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej zachodzi nie tylko wtedy, gdy organ w ogóle nie odpowiada na wniosek, lecz także wtedy, gdy udziela odpowiedzi niepełnej, nieodnoszącej się do istoty żądania albo zastępuje załatwienie wniosku pismem pozornym, które nie realizuje obowiązków wynikających z u.d.i.p. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła w zakresie punktów 1- 3 wniosku. Organ w ustawowym terminie udzielił wprawdzie odpowiedzi częściowej, jednak nie załatwił wniosku w zakresie informacji objętych punktami 1- 3. Tym samym pozostawał w bezczynności. W tym miejscu warto jeszcze od pytania dotyczącego wykazu nagrodzonych pracowników wraz z imieniem i nazwiskiem, zajmowanym stanowiskiem oraz wysokością przyznanej nagrody. Kwestia ta wymaga doprecyzowania, ponieważ w orzecznictwie sądów administracyjnych dostrzegalne jest rozróżnienie pomiędzy kwalifikacją danej informacji jako informacji publicznej a oceną, czy informacja taka, z uwagi na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p., może zostać udostępniona w pełnym zakresie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje, że żądanie objęte punktem 2 wniosku dotyczy informacji publicznej. Informacja o nagrodach pieniężnych wypłacanych pracownikom urzędu ze środków publicznych pozostaje bowiem w związku z gospodarowaniem środkami publicznymi oraz funkcjonowaniem organu administracji publicznej. Nie można zatem uznać, że samo wskazanie imienia i nazwiska pracownika, jego stanowiska oraz wysokości przyznanej nagrody automatycznie pozbawia żądaną informację publicznego charakteru. Z tych samych względów nie można było zaakceptować stanowiska organu, że pytanie to było nieprecyzyjne i z tej przyczyny nie wymagało merytorycznego załatwienia. Powyższe nie oznacza jednak, że każda informacja objęta punktem 2 wniosku musiała zostać przez organ bezwarunkowo udostępniona. W przypadku informacji dotyczącej nagrody otrzymanej przez konkretną osobę, wskazaną z imienia i nazwiska, może dojść do kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do prywatności osoby fizycznej. Kolizja ta powinna być rozstrzygana z uwzględnieniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, z tym zastrzeżeniem, że ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, jeżeli informacja ma związek z pełnieniem tych funkcji, jak również sytuacji, gdy dana osoba rezygnuje z przysługującej jej ochrony. W konsekwencji organ powinien był dokonać rozróżnienia pomiędzy co najmniej dwiema kategoriami pracowników. Pierwszą stanowią osoby pełniące funkcje publiczne, a więc osoby, których stanowisko, zakres obowiązków albo rzeczywisty wpływ na wykonywanie zadań publicznych pozwala uznać, że uczestniczą one w kształtowaniu spraw publicznych. Nie chodzi wyłącznie o osoby wydające decyzje administracyjne. Funkcję publiczną mogą pełnić także osoby, które w ramach struktury urzędu przygotowują rozstrzygnięcia dotyczące innych podmiotów, mają wpływ na treść działań organu, dysponowanie majątkiem publicznym albo wykonywanie zadań publicznych. Drugą kategorię stanowią natomiast pracownicy wykonujący czynności o charakterze technicznym, usługowym, pomocniczym lub stricte wewnętrzno-administracyjnym, których zakres obowiązków nie daje podstaw do uznania ich za osoby pełniące funkcje publiczne. Ocena, do której z tych kategorii należy dany pracownik, nie może być dokonana wyłącznie na podstawie nazwy stanowiska. Miarodajny jest rzeczywisty zakres zadań, kompetencji i odpowiedzialności danej osoby. Organ, rozpoznając wniosek, powinien zatem ustalić, czy nagrodzeni pracownicy byli osobami pełniącymi funkcje publiczne, a jeżeli tak czy informacja o przyznanej im nagrodzie pozostawała w związku z pełnieniem tych funkcji. Dopiero wynik takiej analizy pozwala na ocenę, czy informacja powinna zostać udostępniona, czy też zachodzą podstawy do ograniczenia prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej. Z punktu widzenia niniejszej sprawy najistotniejsze jest jednak to, że organ takiej analizy nie przeprowadził. Nie udostępnił informacji objętej punktem 2 wniosku, nie wskazał, którzy z nagrodzonych pracowników pełnią funkcje publiczne, nie wyjaśnił, czy i w jakim zakresie zachodzi ograniczenie wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w całości lub w części. Poprzestanie na stwierdzeniu, że pytanie jest nieprecyzyjne, nie stanowiło prawidłowego rozpoznania wniosku. Jeżeli organ uważał, że ujawnienie imion i nazwisk konkretnych pracowników oraz przypisanych im kwot nagród naruszałoby prywatność osób fizycznych, powinien był zastosować tryb przewidziany w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej w odpowiednim zakresie. Dopiero decyzja taka pozwalałaby stronie poznać motywy odmowy, a sądowi administracyjnemu — skontrolować prawidłowość zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Organ nie może natomiast zastępować decyzji odmownej pismem o charakterze informacyjnym, w którym bez pogłębionej argumentacji uznaje pytanie za nieprecyzyjne. W realiach sprawy oznacza to, że w zakresie punktu 2 wniosku Burmistrz B. pozostaje w bezczynności. Bezczynność ta nie polega na tym, że organ miał bezwzględny obowiązek ujawnienia wszystkich danych imiennych wszystkich nagrodzonych pracowników, lecz na tym, że nie załatwił wniosku w żadnej z prawem przewidzianych form. Organ powinien więc albo udostępnić żądaną informację w zakresie, w jakim nie zachodzą przesłanki ograniczenia prawa do informacji publicznej, albo wydać decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia w całości lub w części, jeżeli po dokonaniu indywidualnej oceny uzna, że zastosowanie znajduje ochrona prywatności osób fizycznych. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał Burmistrza B. do wydania aktu lub dokonania czynności w sprawie z wniosku skarżącej z dnia 26 lutego 2026 r. w zakresie punktów 1- 3, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zobowiązanie to oznacza, że organ powinien załatwić wniosek w jednej z form przewidzianych ustawą o dostępie do informacji publicznej, a więc udostępnić żądane informacje, jeżeli nie zachodzą ustawowe podstawy ograniczenia prawa do informacji, albo wydać decyzję administracyjną, jeżeli uzna, że istnieją przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej. Sąd nie zastępuje organu w czynności udostępnienia informacji ani nie przesądza treści przyszłego rozstrzygnięcia, lecz zobowiązuje organ do prawidłowego rozpoznania wniosku w zakresie, w którym dotyczył on informacji publicznej i nie został dotąd załatwiony. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że Burmistrz B. dopuścił się bezczynności. Bezczynność ta nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy naruszenie ma charakter oczywisty, kwalifikowany, nieusprawiedliwiony okolicznościami sprawy, a zachowanie organu wskazuje na lekceważenie obowiązków ustawowych albo na szczególnie naganny sposób prowadzenia sprawy. W niniejszej sprawie takie przesłanki nie wystąpiły. Organ udzielił odpowiedzi w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., rozpoznał część wniosku, udzielając informacji w zakresie punktów 5 i 6, zaś wadliwość jego działania polegała na błędnym uznaniu punktów 1- 3 za nieprecyzyjne i w konsekwencji na niezałatwieniu tej części wniosku. Takie działanie naruszało przepisy u.d.i.p., lecz nie miało cech naruszenia rażącego. Sprawa dotyczyła ponadto materii, w której w orzecznictwie sądów administracyjnych występują rozważania dotyczące granic jawności informacji o nagrodach, świadczeniach pracowniczych, zasadach ich przyznawania oraz sferze informacji personalnych. Okoliczność ta nie usprawiedliwia bezczynności, ale przemawia przeciwko kwalifikowaniu jej jako rażącej. Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Środek ten ma charakter dyscyplinująco-represyjny i może być stosowany w razie szczególnie nagannego zachowania organu, w szczególności długotrwałego, uporczywego lub oczywiście lekceważącego obowiązki wynikające z prawa. W niniejszej sprawie organ odpowiedział na wniosek w ustawowym terminie i udzielił części żądanych informacji. Stwierdzona bezczynność miała charakter częściowy i wynikała z błędnej oceny zakresu obowiązku informacyjnego, a nie z całkowitego zignorowania wniosku skarżącej. W tej sytuacji wystarczającym środkiem zapewniającym wykonanie obowiązku ustawowego jest zobowiązanie organu do załatwienia punktów 1-3 wniosku w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wniosek o wymierzenie grzywny podlegał zatem oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. zobowiązał organ do wydania aktu lub dokonania czynności w zakresie punktów 1- 3 wniosku skarżącej z dnia 26 lutego 2026 r., stwierdził bezczynność organu oraz stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W pozostałym zakresie, obejmującym żądanie odnoszące się do punktu 4 wniosku, punktów 5 i 6 wniosku oraz wniosek o wymierzenie organowi grzywny, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.