II SAB/Kr 153/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Mirosław Bator WSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Rektora Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej I. zobowiązuje Rektora Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie jego pkt 1-7 i 9-10; II. stwierdza, że Rektor Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; N. w pozostałym zakresie skargę oddala; V. zasądza od Rektora Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie na rzecz skarżącego M. J. kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 21 marca 2026 r. M. J. (dalej: skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Rektora Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie (dalej: organ, rektor) w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 6 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pytań nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10 tego wniosku. Wniósł o zobowiązanie Rektora Politechniki Krakowskiej do rozpoznania jego wniosku, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że w dniu 6 marca 2026 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej za pośrednictwem poczty e-mail. Wniosek został sformułowany w oparciu o 10 pytań i dotyczył postępowań konkursowych na stanowisko Kierownika Osiedla Studenckiego PK (pytania 1-4), danych statystycznych o kadrze kierowniczej uczelni (pytania 5-7), treści regulaminu zatrudnienia (pytanie 8) oraz ogólnych kwestii ustrojowych dotyczących naboru na stanowiska kierownicze (pytania 9-10). Następnie, skarżący zwrócił uwagę, że w odpowiedzi z dnia 20 marca 2026 r., znak: R-7.0152.12.2026 organ poinformował go, że zakres wnioskowanych informacji w zakresie pytań nr 1, 2, 3, 4, 5, 6,7,9 i 10 nie dotyczy spraw publicznych. Skarżący dodał, że organ uzasadnił swoje stanowisko tym, że skarżący chciał pozyskać wnioskowane informacje na rzecz własnej sprawy sądowej zawisłej przed sądem powszechnym przeciwko Politechnice Krakowskiej. Z kolei, wobec pytania nr 8 organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 17 marca 2026 r. W ocenie skarżącego, organ powinien wydać decyzję odmowną dotyczącą pozostałych pytań. Ponadto, skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) i uznał, że organ pozostaje w bezczynności, ponieważ nie wydał decyzji odmownej oraz nie udzielił żądanej informacji. Następnie, skarżący podkreślił, że informacje, o których udostępnienie wnosił dotyczą: treści i przebiegu postępowań konkursowych prowadzonych przez uczelnię publiczną, czyli naboru kadry, a więc zadań publicznych w zakresie wypełniania obowiązków pracodawcy publicznego (pytania 1-4); informacji statystycznych o zasobach kadrowych, strukturze doświadczenia zawodowego i zatrudniania, a więc o funkcjonowaniu uczelni i są to dane anonimowe oraz zbiorcze (pytania nr 5-7); samego faktu przeprowadzania procedur konkursowych na stanowiska kierownicze i uczestnictwa w nich przedstawicieli samorządu studenckiego (pytania nr 9-10). Kolejno, skarżący podkreślił, że stanowisko organu, że skarżący dąży do uzyskania informacji publicznej na potrzeby własnej sprawy sądowej nie jest trafne. Powołał się w tym zakresie na art. 2 ust. 2 u.d.i.p., który zakazuje żądania od wnioskodawcy wykazania interesu faktycznego lub prawnego, a także dodał, że odmowa udzielenia informacji może nastąpić jedynie wtedy, gdy informacje nie mają charakteru publicznego. Tego charakteru nie wyłącza motywacja podmiotu wnioskującego, ani też żądanie o udzielenie informacji w zakresie własnych akt. Skarżący podkreślił także, że nie brał udziału w procedurach konkursowych. Dodał, że pytania nr 5-7 i nr 9 i 10 nie mają żadnego związku ze sprawą pracowniczą skarżącego. Skarżący zwrócił uwagę, że potencjalne wykorzystanie przez niego informacji na rzecz własnej sprawy stanowi tylko domniemanie organu, ponieważ nigdy nie złożył takiego oświadczenia. Skarżący podniósł, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie pisma informacyjnego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy informacja nie jest informacją publiczną i nie stosuje się do niej u.d.i.p., co jego zdaniem nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącego, bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ dotyczyła odmowy rozpoznania wniosku, którego charakter żądanych informacji jako publicznych nie budzi wątpliwości, a sama odmowa nastąpiła na skutek pozwu w sprawie pracowniczej. Podważył także powołane przez organ orzecznictwo sądowe, które w jego ocenie obejmuje inny zakres przedmiotowy spraw. Wniosek skarżącego z dnia 6 marca 2026 r. dotyczył udzielenia informacji publicznej i przekazania za pośrednictwem poczty e-mail następujących dokumentów: "1) pełnej treści postępowań konkursowych i/lub rekrutacji wewnętrznej na stanowisko Kierownika Osiedla Studenckiego Politechniki Krakowskiej prowadzonych w latach 2023-2025 (zakres zadań na stanowisku, niezbędne wymagania, dodatkowe wymagania, etc.); 2) informacji o liczbie kandydatów, którzy złożyli wymagane dokumenty i spełnili kryteria formalne prowadzonych postępowań konkursowych i/lub rekrutacji wewnętrznej (etap weryfikacji ofert) - w podziale na poszczególne postępowania konkursowe i/lub rekrutacje wewnętrzne; 3) informacji o liczbie kandydatów, z którymi Politechnika Krakowska przeprowadziła rozmowy kwalifikacyjne - w podziale na poszczególne postępowania konkursowe i/lub rekrutacje wewnętrzne; 4) informacji o liczbie kandydatów z naborów konkursowych, o których mowa w pkt 1, którym Politechnika Krakowska zaproponowała objęcie stanowiska (po przeprowadzonym konkursie), a którzy nie zawarli umowy o pracę z przyczyn leżących po ich stronie (np. brak akceptacji zaproponowanych warunków zatrudnienia, wynagrodzenia, etc.) - w podziale na poszczególne postępowania konkursowe i/lub rekrutacje wewnętrzne; 5) informacji o średnim doświadczeniu zawodowym (wyrażonym w latach) osób zatrudnionych w Politechnice Krakowskiej na następujących stanowiskach kierowniczych: 1. Kierownik Centrum Cyfryzacji 2. Kierownik Centrum HR 3. Kierownik Domu Asystenta 4. Kierownik Działu Administrowania Budynkami 5. Kierownik Działu Eksploatacji 6. Kierownik Działu Finansowego 7. Kierownik Działu Gospodarczego 8. Kierownik Działu Inwentaryzacji i Gospodarki Majątkowej 9. Kierownik Działu Inwestycji i Remontów 10. Kierownik Działu Kosztów 11. Kierownik Działu Poligrafii 12. Kierownik Działu Promocji 13. Kierownik Działu Spraw Studenckich 14. Kierownik Działu Współpracy Międzynarodowej 15. Kierownik Działu Zamówień Publicznych 16. Kierownik Działu Zarządzania Nieruchomościami 6) informacji o liczbie pracowników spośród 16-osobowej kadry kierowniczej (wyżej wymienionej); 7) informacji o średniej liczbie pracowników zatrudnionych w jednostkach Politechniki Krakowskiej wskazanych w pytaniu nr 5 (tj. suma osób zatrudnionych w ww. jednostkach w oparciu o umowę o pracę dzielona przez liczbę 16 odpowiadającą liczbie przywołanych jednostek organizacyjnych) wg stanu na dzień odpowiednio: 31.12.2024 r. oraz 31.12.2025 r. 8) treści Regulaminu zatrudniania pracowników niebędących nauczycielami akademickimi (wraz z załącznikami) aktualnego w trakcie prowadzenia postępowań konkursowych i/lub rekrutacji wewnętrznej, o których mowa w pkt 1 9) czy Politechnika Krakowska w latach 2023-2025 odstąpiła od przeprowadzenia postępowania konkursowego/rekrutacji wewnętrznej przy naborze pracowników na stanowiska kierownicze (lub stanowiska p.o. kierownika jednostki organizacyjnej): jeśli TAK - ile razy miało to miejsce i w którym roku; 10) czy w składzie Komisji konkursowych powołanych w związku z prowadzeniem postępowań konkursowych i/lub rekrutacji wewnętrznej, o których mowa w pkt 1, byli przedstawiciele Samorządu Studenckiego Politechniki Krakowskiej lub innych organizacji studenckich; jeśli TAK - ile razy miało to miejsce i w którym roku". Pismem z dnia 17 marca 2026 r. rektor w odpowiedzi na pytanie nr 8 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 6 marca 2026 r. poinformował skarżącego, że regulamin zatrudniania pracowników niebędących nauczycielami akademickimi (wraz ze zmianami) dostępny jest w Biuletynie Informacji Publicznej. Pismem z dnia 20 marca 2026 r. rektor poinformował skarżącego, że informacje w zakresie pytań nr 1,2,3,4,5,6,7,9 i 10 nie dotyczą spraw publicznych. Organ dodał, że w dniu 12 marca 2026 r. otrzymał odpis pozwu skarżącego o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne lub o przywrócenie do pracy. Organ podkreślił, że sprawa publiczna to taka, która jest związana z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej oraz oznacza przejaw działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu. Ich przedmiotem nie jest bowiem problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej liczby osób. Organ stwierdził, że sprawami publicznymi nie będą konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu oraz podkreślił, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów te sprawy dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Z kolei, w niniejszej sprawie skarżący w zakresie pytań nr 1,2,3,4,5,6,7,9 i 10, według organu, miał na celu pozyskanie informacji na potrzeby własnej sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym dla K. - [...] w K. Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o sygn. akt: [...]. Bowiem ich treść jest merytorycznie powiązana z treścią pozwu i opisanymi w treści oświadczenia pracodawcy przyczynami zwolnienia. W odpowiedzi na skargę z dnia 8 kwietnia 2026 r. organ wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniósł, że skarga powinna podlegać oddaleniu, ponieważ dotyczy indywidualnej sprawy skarżącego zawisłej przed sadem powszechnym, a nie dla osiągnięcia celu w postaci troski o dobro publiczne. Składając wniosek, w ocenie organu, skarżący dążył do zaspokojenia indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wynikające z jawności życia publicznego. Według organu w rozpoznawanej sprawie należało ustalić, czy zachodzi przypadek tzw. własnej sprawy i skarżący nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej. Na poziomie konstytucyjnym oraz ustawowym zostały przewidziane mechanizmy, pozwalające limitować dostęp do informacji publicznej, mające zasadniczo charakter przedmiotowy, ale i podmiotowy, np. podmioty wnioskujące o informację publiczną we własnej sprawie. Wskazał, że podejście do kryterium własnej sprawy w orzecznictwie sadów i doktrynie prawniczej jest różne i można przyjąć, że informacja wtedy wcale nie przysługuje, przysługuje, jeżeli realizuje także interes publiczny lub kryterium to nie jest odpowiednie dla spraw o udostępnienie informacji publicznej. Wynika z tego, że według organu, skarżący podejmuje jedynie polemikę z organem i dyskredytuje część stanowisk środowiska prawniczego, bądź też opiera swoje zarzuty na oczywistej omyłce pisarskiej organu, wykazując brak staranności w redakcji uzasadnienia. Dodał, że istota sprawy publicznej opiera się na kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne, indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają walorów informacji publicznej. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona interesów podmiotu, który pismo to składa, nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępnianie w trybie u.d.i.p. Z kolei, zdaniem organu przez nadużycie prawa do informacji publicznej rozumie się zachowanie, które polega na próbie wykorzystania tej instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, przede wszystkim dla zaspokojenia indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania wprawdzie informacji publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż prawo do przejrzystego państwa. Wobec tego, organ stwierdził, że skarżący działa dla zaspokojenia indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych, niż prawo do przejrzystego państwa, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności administracji i innych organów. Zdaniem organu jest to uprawnione twierdzenie, bowiem skarżący żąda informacji i dokumentów związanych z funkcjonowaniem Domu Studenckiego nr [...] przy ul. [...] w K., w którym pełnił do dnia 28 stycznia 2026 r. funkcję administratora. Wypowiedzenie umowy o pracę skarżącemu dotyczyło niewypełnienia obowiązków związanych z funkcjonowaniem domu studenckiego. Wniosek jest skorelowany z twierdzeniami skarżącego, że kanclerz przekazała komunikat z dnia 11 lipca 2024 r., nr KA.4310.323.2024 bez konsultacji z rektorem oraz wbrew zarządzeniu nr 42 Rektora Politechniki Krakowskiej z dnia 15 maja 2024 r., znak: R.0201.44.2024. Wobec tego, w ocenie organu skarżący dąży do zgromadzenia argumentów na wykazanie nieprawidłowości twierdzeń pracodawcy zawartych w wypowiedzeniu umowy o pracę. Dodatkowo, przemawia za tym korelacja czasowa pomiędzy wniesieniem pozwu i złożeniem wniosku. W miesiącu lutym 2026 r skarżący złożył cztery wnioski o dostęp do informacji publicznej żądając udostępnienia informacji w przedmiocie związanym z funkcjonowaniem wyłącznie wskazanego domu studenckiego oraz przeprowadzanych w nim robót budowlanych czy przeprowadzanych konkursów na tożsame z jego stanowisko pracy. Z kolei pozew został złożony w dniu 16 lutego 2026 r. Ponadto, organ podniósł, że skarżący nie zaprzeczył twierdzeniom organu, że żądał uzyskania przedmiotowych informacji w celach prywatnych. Na zakończenie, organ stwierdził, że bezczynność nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie zostały przekroczone terminy do załatwienia sprawy, a zajęte przez niego stanowisko w sprawie pokierowane było istniejącym stanem faktycznym oraz wykładnią prawa przedstawioną przez doktrynę i orzecznictwo. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j. z dnia 2026.02.09, dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, a zatem dla jej skutecznego wniesienia nie wymagała uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05). Prawo dostępu do informacji publicznej wynika przede wszystkim z przepisów Konstytucji RP. Zgodnie z art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 4 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). W przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jego adresat może: 1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem a jednocześnie gdy nie zachodzą przesłanki wyłączające jej udostępnienie określone w art. 5 u.d.i.p. – w takim przypadku podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); 2) poinformować wnioskodawcę o tym, że: a) jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, b) podmiot zobowiązany nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), c) bądź też że w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) – w takim przypadku podmiot obowiązany dokonuje tego w formie pisma; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (bądź umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) stosownie do treści art. 16 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. albo odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (wówczas podmiot zobowiązany dokonuje rozpoznania wniosku w formie decyzji administracyjnej). Co istotne, organ (lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) winien podjąć powyższe działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot zobowiązany któregokolwiek z ww. działań (bądź podjęcia działania lecz niewłaściwego z punktu widzenia rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej), uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej a żądana przez niego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, będące w posiadaniu takich informacji, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W doktrynie zauważa się, że przyjęte przez ustawodawcę w art. 4 ust. 1 u.d.i.p rozwiązanie stanowi przykład odwołania się do koncepcji mieszanego modelu identyfikacji zobowiązanego w oparciu o kryterium systemowe. Jego zastosowanie wymaga wzięcia pod uwagę charakteru zobowiązanego (chodzi tu o aspekt podmiotowy pozwalający w oczywisty sposób na stwierdzenie, że mamy do czynienia z: 1) organem władzy publicznej; 2) organem samorządu zawodowego i gospodarczego; 3) podmiotem reprezentującym Skarb Państwa; 4) państwową osobą prawną albo osobą prawną samorządu terytorialnego; 5) podmiotem reprezentującym inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 6) partią polityczną; 7) reprezentatywną organizacją związkową i pracodawców). Kryterium przedmiotowe odwołuje się natomiast do faktu uczestniczenia określonego podmiotu (ale też osoby fizycznej) czy jednostki organizacyjnej w procesie realizacji zadania publicznego i/lub wykonywania władztwa publicznoprawnego (bądź współuczestnictwa w jego wykonywaniu). Należy podkreślić, że oba kryteria nie muszą być zrealizowane kumulatywnie, co – jak wskazywano w kontekście zasady jawności działania władz (w związku z prywatyzowaniem jej zadań) i transparentności gospodarowania majątkiem publicznym – pozwala na pełniejszą realizację prawa dostępu do informacji publicznej. Ustawodawca przyjął w tym zakresie model identyfikacji konkretnej powiązanej z faktem posiadania informacji, która dotyczy informacji publicznej nawet, jeżeli dotyczy ona wiedzy (danych) związanych wyłącznie z realizacją zadania publicznego albo korzystania z majątku publicznego (art. 4 ust. 1 pkt 5 w zw. z ust. 3 u.d.i.p.). Za zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej może być zostać uznany bardzo szeroki krąg podmiotów, również przedsiębiorca prywatny (czy stowarzyszenie lub fundacja), jeżeli wykonuje (wykonywał) zadanie publiczne lub dysponuje (dysponował) majątkiem publicznym. Nie ma jednocześnie znaczenia, czy np. podmiot prywatny już zadania tego nie wykonuje. Jeżeli informację taką – dotyczącą okresu wcześniejszego – w dalszym ciągu posiada, to należy go traktować jako zobowiązanego. Ustawodawca nie wprowadził w tym zakresie odpowiednich wyłączeń, także o charakterze temporalnym" (zob. pkt 16 komentarza do u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX/el. 2025). Projawnościowa wykładnia uzasadnia racjonalność uznania każdego podmiotu obrotu prawnego (nawet podmiotu prywatnego – przedsiębiorcy) za w dalszym ciągu zobowiązanego w zakresie, w jakim posiada informacje związane z realizacją zadania publicznego, w tym również wydatkowaniem środków publicznych czy w szerszym zakresie dysponowaniem majątkiem publicznym. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2022 r. (sygn. akt III OSK 4468/21), w którym wskazano, że wobec uznania, że wykonywanie zadań publicznych stanowi wystarczającą przesłankę uznania podmiotu za zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, co w konsekwencji oznaczało, że kwestia publiczności środków służących do realizacji tego zadania nie miała de facto znaczenia. Na szczególną uwagę zasługuje systemowa argumentacja sądu, który zauważa, że jedną z form decentralizacji administracji publicznej, a także wyrazem zasady subsydiarności i wymaganego przez tę zasadę zbliżania administracji do obywatela, jest prywatyzacja zadań publicznych, która polega m.in. na tym, że zadania te, zachowując swój publiczny charakter, wykonywane są przez inne podmioty niż podmioty władzy publicznej. Nie jest zatem trafne stanowisko (...), że podmiotami wykonującymi zadania publiczne, są wyłącznie państwo oraz szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej, skoro w procesie prywatyzacji zadań publicznych mogą być one przekazywane do wykonania nawet podmiotom prywatnym. Należy przy tym podkreślić, że zadania władzy publicznej są również zadaniami publicznymi. Posłużenie się przez ustawodawcę w konstrukcji art. 4 ust. 1 pkt 1–5 u.d.i.p. pojęciem zadań publicznych uzasadnia tezę ugruntowaną już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którą wykonywanie zadań publicznych jako wyznacznik katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej nie jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej. Zadania takie mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Z powyższego wynika, że wykonywanie zadań publicznych jako wyznacznik katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej nie jest wyłącznym atrybutem władzy publicznej. Zadania takie mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy, a cechuje je powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (wyrok NSA z 23.09.2022 r., III OSK 1972/21, LEX nr 3417952). Rektor Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie, to organ polskiej publicznej uczelni technicznej. Politechnika Krakowska posiada osobowość prawną i działa na podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U.2024.1571 t.j. z dnia 2024.10.24) oraz własnego statutu. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie należało przyjąć, że adresat wniosku z 6 marca 2026 r (o jakim mowa w skardze) - czyli Rektor Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie - jako podmiot niewątpliwie wykonujący zadania publiczne, jest podmiotem obowiązanym w tym zakresie do udostępnienia, będącej w jego posiadaniu, informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.). Następnie należało zbadać, czy przedmiot żądania skarżącego stanowi informację publiczną. Pojęcie "informacji publicznej" określone zostało w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. poprzez wskazanie, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Określając pojęcie informacji publicznej ustawodawca odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. odsyła do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. Z pewnością jednak jest to sprawa, która, jak wynika z potocznego rozumienia pojęcia "publiczny", odnosić się musi w jakimś stopniu do kwestii dotyczących ogółu, służących ogółowi ludzi, dostępnych dla wszystkich, ogólnych, społecznych i nieprywatnych (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843), mogących interesować ogół obywateli. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydujące znaczenie ma zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Uwzględniając wszystkie powyższe aspekty należy stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzone przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 222/22). Mając powyższe na uwadze, żądanie – wniosek M. J. (w zakresie o jakim mowa w skardze) dotyczący udostępnienia informacji, to jest: "1) pełnej treści postępowań konkursowych i/lub rekrutacji wewnętrznej na stanowisko Kierownika Osiedla Studenckiego Politechniki Krakowskiej prowadzonych w latach 2023-2025 (zakres zadań na stanowisku, niezbędne wymagania, dodatkowe wymagania, etc.); 2) informacji o liczbie kandydatów, którzy złożyli wymagane dokumenty i spełnili kryteria formalne prowadzonych postępowań konkursowych i/lub rekrutacji wewnętrznej (etap weryfikacji ofert) - w podziale na poszczególne postępowania konkursowe i/lub rekrutacje wewnętrzne; 3) informacji o liczbie kandydatów, z którymi Politechnika Krakowska przeprowadziła rozmowy kwalifikacyjne - w podziale na poszczególne postępowania konkursowe i/lub rekrutacje wewnętrzne; 4) informacji o liczbie kandydatów z naborów konkursowych, o których mowa w pkt 1, którym Politechnika Krakowska zaproponowała objęcie stanowiska (po przeprowadzonym konkursie), a którzy nie zawarli umowy o pracę z przyczyn leżących po ich stronie (np. brak akceptacji zaproponowanych warunków zatrudnienia, wynagrodzenia, etc.) - w podziale na poszczególne postępowania konkursowe i/lub rekrutacje wewnętrzne; 5) informacji o średnim doświadczeniu zawodowym (wyrażonym w latach) osób zatrudnionych w Politechnice Krakowskiej na następujących stanowiskach kierowniczych: 1. Kierownik Centrum Cyfryzacji 2. Kierownik Centrum HR 3. Kierownik Domu Asystenta 4. Kierownik Działu Administrowania Budynkami 5. Kierownik Działu Eksploatacji 6. Kierownik Działu Finansowego 7. Kierownik Działu Gospodarczego 8. Kierownik Działu Inwentaryzacji i Gospodarki Majątkowej 9. Kierownik Działu Inwestycji i Remontów 10. Kierownik Działu Kosztów 11. Kierownik Działu Poligrafii 12. Kierownik Działu Promocji 13. Kierownik Działu Spraw Studenckich 14. Kierownik Działu Współpracy Międzynarodowej 15. Kierownik Działu Zamówień Publicznych 16. Kierownik Działu Zarządzania Nieruchomościami 6) informacji o liczbie pracowników spośród 16-osobowej kadry kierowniczej (wyżej wymienionej); 7) informacji o średniej liczbie pracowników zatrudnionych w jednostkach Politechniki Krakowskiej wskazanych w pytaniu nr 5 (tj. suma osób zatrudnionych w ww. jednostkach w oparciu o umowę o pracę dzielona przez liczbę 16 odpowiadającą liczbie przywołanych jednostek organizacyjnych) wg stanu na dzień odpowiednio: 31.12.2024 r. oraz 31.12.2025 r. 9) czy Politechnika Krakowska w latach 2023-2025 odstąpiła od przeprowadzenia postępowania konkursowego/rekrutacji wewnętrznej przy naborze pracowników na stanowiska kierownicze (lub stanowiska p.o. kierownika jednostki organizacyjnej): jeśli TAK - ile razy miało to miejsce i w którym roku; 10) czy w składzie Komisji konkursowych powołanych w związku z prowadzeniem postępowań konkursowych i/lub rekrutacji wewnętrznej, o których mowa w pkt 1, byli przedstawiciele Samorządu Studenckiego Politechniki Krakowskiej lub innych organizacji studenckich; jeśli TAK - ile razy miało to miejsce i w którym roku" - jest informacją publiczna w rozumieniu przepisów ustawy. Jak to zostało powyżej wskazane, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Artykuł 6 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega m.in. informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (pkt 4 lit. a/) czy też informacja o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c (czyli m.in. majątku Skarbu Państwa lub gminy, państwowych lub samorządowych osób prawnych). Następnie podmiotach o których mowa w art. 4 ust 1, w tym o szeroko rozumianym statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (pkt 2 lit a-d), zasadach funkcjonowania podmiotów, w tym trybie działania, naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska (pkt 3), majątku publicznym (pkt 5). Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest natomiast – stosownie do art. 6 ust. 2 u.d.i.p.) treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p.– prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacją przetworzoną jest również ta udzielona na wniosek który obejmuje wprawdzie informacje proste, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że jest to informacja przetworzona. To szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Potrzebę przetworzenia informacji nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może również polegać na wydobyciu poszczególnych informacji z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych może być traktowana, jako informacja przetworzona. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (na konieczność analizowania pojęcia informacji przetworzonej w kontekście obu powyższych sytuacji wskazał WSA Krakowie w wyroku z dnia 17 marca 2017 r., II SA/Kr 1612/16 oraz w wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., II SA/Kr 924/20 CBOSA). W orzecznictwie podkreśla się, że informacja publiczna przetworzona jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów, na podstawie pierwotnego zasobu danych (zob. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369; a także wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14 – dostępne w CBOSA). W pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (zob. wyrok NSA z 06.10.2011 r., I OSK 1199/11, CBOSA; podobnie wyrok NSA z 17.05.2012 r., I OSK 416/12, CBOSA). Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że informacje dotyczące treści i przebiegu postępowań konkursowych prowadzonych przez uczelnię publiczną, czyli naboru kadry, a więc zadań publicznych w zakresie wypełniania obowiązków pracodawcy publicznego (pytania 1-4); informacji statystycznych o zasobach kadrowych, strukturze doświadczenia zawodowego i zatrudniania, a więc o funkcjonowaniu uczelni, danych anonimowych oraz zbiorczych (pytania nr 5-7); samego faktu przeprowadzania procedur konkursowych na stanowiska kierownicze i uczestnictwa w nich przedstawicieli samorządu studenckiego (pytania nr 9-10) stanowią informacje i dokumenty podlegające udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p., bowiem dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania mieniem publicznej osoby prawnej jaką jest uczelnia wyższa, z wykorzystaniem środków publicznych i realizujących zadania publiczne jakimi są: działalność naukowa, badawcza i edukacyjna, w szczególności kształcenie studentów i doktorantów, badania naukowe, prace rozwojowe oraz upowszechnianie nauki i kultury w społeczeństwie. Skarżący złożył swój pisemny wniosek 6 marca 2026r za pośrednictwem poczty elektronicznej i w tym dniu wniosek wpłynął do organu. Organ pismem z dnia 17 marca 2026 r. odpowiedział na pytanie nr 8 wskazując stosowny regulamin w BIP Politechniki Krakowskiej im Tadeusza Kościuszki (co nie jest przedmiotem skargi), a nie rozpoznał wniosku w pozostałym zakresie, czyli jego pkt 1-7 i 9-10, to znaczy: ani nie udostępnił żądanej informacji publicznej w całości lub części, ani nie wydał decyzji odmownej. Zamiast tego zobowiązany dokonał subiektywnej oceny i poczynił uwagi w piśmie z dnia 20 marca 2026 r., stwierdzając, że wniosek dotyczy "uzyskania informacji w swojej własnej sprawie", bowiem przed Sądem Rejonowym dla K. [...] w K. rozpoznawany jest pozew skarżącego przeciwko Politechnice Krakowskiej o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne (dot. funkcjonowania Domu Studenckiego nr [...], którego skarżący był administratorem i kierownikiem). Jak wskazuje organ w odpowiedzi na skargę wniosek nie zmierza do realizacji celów ustawy – troski o dobro publiczne, a służy jedynie prywatnym interesom, co jak twierdzi jest nadużyciem prawa. Takie stanowisko zobowiązanego jest nieuprawnione, nie zostało wystarczająco uzasadnione ani wykazane. Wyrażone jest wbrew obowiązującym normom prawnym wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego stwierdzić należy, że zobowiązany nie sprostał wymogom ustawy i pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. W kwestii podnoszonego przez Rektora Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie nadużycia przez skarżącego prawa do informacji, należy wyjaśnić, że takiej przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej nie zna ustawa o dostępie do informacji publicznej. Dopuszcza się ją w orzecznictwie, jednak powołując się na nią należy zachować szczególną ostrożność. Konstytucyjne prawo do informacji publicznej służy realizacji jednej z podstawowych wartości państwa demokratycznego tj. jawności działania instytucji publicznych. Skoro prawo do informacji publicznej ma rangę konstytucyjną, a jego celem jest zapewnienie społecznej kontroli nad organami władzy publicznej, to wszelkie pozaustawowe przesłanki ograniczające to prawo mogą utrudnić lub wręcz uniemożliwić kontrolę społeczną nad funkcjonowaniem instytucji publicznych. Dlatego ewentualne powołanie się na nadużycie prawa do informacji musi być zastrzeżone wyłącznie do przypadków skrajnych, w których wnioskodawca wykazuje się dużą dozą złej woli, a ilość i zakres objętych wnioskami informacji może utrudnić normalne funkcjonowanie i wypełnianie swoich ustawowych kompetencji przez zobowiązanego. Wbrew twierdzeniom organu, zakres złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest szeroki i w racjonalny sposób nie koresponduje z badaniem skuteczności wypowiedzenia stosunku pracy przed sądem rejonowym. Mając zatem powyższe na uwadze Sąd nie miał wątpliwości, że zobowiązany dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Termin do załatwienia wniosku upływał, zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w dniu 20 marca 2026 r. Termin upłynął bezskutecznie. Podkreślić należy, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Z bezczynnością możemy mieć zatem do czynienia nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku. Mając na względzie fakt, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 20 marca 2026 r (okoliczność bezsporna), która jednak nie była załatwieniem wniosku w trybie przewidzianym ustawą, bowiem ani nie udostępniono informacji publicznej ani nie wydano decyzji o jej odmowie - Sąd w pkt I wyroku zobowiązał Rektora Politechniki Krakowskiej im. Tadeusza Kościuszki w Krakowie do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 6 marca 2026 r o udostępnienie informacji publicznej w zakresie jego pkt 1-7 i 9-10. Wniosek powinien być rozpoznany w terminie do 14 dni (wyznaczonym w art. 13 ust 1 u.d.i.p. ) od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność (pkt II wyroku) nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III wyroku), o którym mowa w art. 149 § 1a P.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998, s. 808-812). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1602/21, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość działania organu administracji o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, co ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania wymaganych czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dokonując więc oceny czy naruszenie prawa ma charakter rażący, nie można poprzestać na prostym zestawieniu terminów, ale należy wziąć pod uwagę wszelkie uwarunkowania danej sprawy. W wyroku z dnia z dnia 10 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1973/21 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania przewlekłości. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że bezczynność Politechniki Krakowskiej miała charakter szczególnie kwalifikowany. Zobowiązany co prawda zaniechał terminowego rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie pkt 1-7 i 9-10 wniosku, to jednak biorąc pod uwagę fakt, że uczelnia wyższa nie jest organem administracji publicznej w znaczeniu ustrojowym, jak również to, że nie było to spowodowane lekceważeniem podmiotu wnioskującego, czy też celowym przedłużaniem postępowania należało przyjąć, iż opisana bezczynność nie miała charakteru kwalifikowanego. W konsekwencji Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. - orzeczono w punkcie III sentencji wyroku. Zobowiązany co prawda do chwili obecnej nie rozpoznał wniosku, jednak wystosował w terminie do 14 dni pismo do wnioskodawcy, w którym uzasadnił stanowisko. Należało zatem przyjąć, że stwierdzona bezczynność nie miała charakteru kwalifikowanego. W pozostałym zakresie skargę oddalono (pkt IV wyroku). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, brak było podstaw do nałożenia na organ grzywny jak tego domaga się skarżący, w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Ten środek represyjny powinien być stosowany w drastycznym przypadku stwierdzonej bezczynności w załatwieniu sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie istnieje uzasadniona obawa, że bez sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 15 września sygn. II OSK 1075/20, wybór pomiędzy grzywną a sumą pieniężną (art. 149 § 2 p.p.s.a. ) powinien być w pierwszym rzędzie uwarunkowany celem skargi na bezczynność bądź przewlekłość, którym jest zwalczenie bezczynności i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Cele powyższe realizuje wymierzenie organowi grzywny, jednak sąd może dojść do przekonania, że poza wymiarem represyjnym i prewencyjnym zasadne jest przyznanie stronie rekompensaty za niewłaściwe działanie organu. Nie chodzi tu jednak o rekompensatę wszelkich rzeczywiście poniesionych strat lub utraconych zysków. To, że przyznanie sumy pieniężnej ma charakter kompensacyjny, nie podważa stanowiska, że może być ona przyznana tylko w sytuacji, gdy to przyznanie jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność/przewlekłość: zwalczenia bezczynności/przewlekłości organu oraz zdyscyplinowania organu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/16). Podkreślić należy, że sam fakt stwierdzonej bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Ustawodawca przewidział bowiem jedynie fakultatywne działanie sądu w tym zakresie, gdyż nie sprecyzował przesłanek wymierzenia grzywny czy przyznania sumy pieniężnej. Oznacza to, że wybór co do zastosowania, któregokolwiek z tych środków zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy. Są to dodatkowe środki o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, które mogą być stosowane w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, kierując się tymi przesłankami i stwierdzając, że takie nie zachodzą - Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie V wyroku na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, tj. 100 zł, na które składa się wysokość uiszczonego wpisu.