II SAB/Kr 149/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: AWSA Anna Kopeć SWSA Sebastian Pietrzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Rektora Politechniki Krakowskiej im. T. K. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 marca 2026 roku w zakresie punktów 2 i 3 tego wniosku oddala skargę

Przedmiotem skargi M. J. – dalej jako "Skarżący" jest bezczynność Rektora Politechniki Krakowskiej im. T. K. w K. – dalej też jako "Rektor" w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 marca 2026 roku w zakresie pytań nr 2 i nr 3 tego wniosku. W dniu 4 marca 2026 r. Skarżący, za pośrednictwem poczty elektronicznej, złożył do Rektora wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek obejmował łącznie sześć pytań dotyczących wskazanego zakresu informacji. Dla potrzeb niniejszej sprawy istotne znaczenie mają pytania nr 2 i nr 3, które zostały sformułowane w następujący sposób: Pytanie 2/ w odpowiedzi z dnia 25 lutego 2026r. (pismo R-7.0152.6.2026) na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 lutego 2026r. na pytanie nr 5 Rektor Politechniki Krakowskiej wyjaśnia, iż "Informacje o wyłączeniu z użytkowania miejsc w Domu Studenckim nr [...] przy ul. [...] z powodu zaplanowanego generalnego remontu zawierał Komunikat Kanclerz z dnia 11 lipca 2024r., nr KA.4310.323.2024 (kopia w załączeniu). Komunikat został przekazany drogą mailową osobom, które do momentu jego wydania, dokonały rezerwacji miejsca na rok akademicki 2024/2025 (...). Proszę o podanie liczby osób do których drogą mailową przekazano ww. Komunikat Kanclerz z dnia 11 lipca 2024 r. nr KA.4310.323.2024. Pytanie 3/ w odpowiedzi z dnia 25 lutego 2026r. (pismo R-7.0152.6.2026) na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 lutego 2026r. Rektor Politechniki Krakowskiej wyjaśnia, że: 1. (odpowiedź na pytanie 3) decyzja o wyłączeniu z użytkowania miejsc w Domu Studenckim nr [...] przy ul. [...] w K. na potrzeby przeprowadzenia remontu generalnego została podjęta przez Kanclerz Politechniki Krakowskiej im. T. K. w dniu 9 lipca 2024r. i nie miała ona formy pisemnej: 2. (odpowiedź na pytanie 4) decyzja o wyłączeniu z użytkowania (zamknięciu) Domu Studenckiego nr [...] przy ul. [...] w K. na potrzeby przeprowadzenia remontu generalnego nie była konsultowana wewnętrznie (w ramach struktur Politechniki Krakowskiej). Proszę o informacje, czy wobec Kanclerz Politechniki Krakowskiej im. T. K. podjęte zostały przez Rektora Politechniki Krakowskiej im. T. K. czynności wyjaśniające, upominawcze lub inne o podobnym charakterze (skutkujące konsekwencjami dyscyplinarnymi) w związku z podjęciem przez Kanclerz Politechniki Krakowskiej decyzji o wyłączeniu z użytkowania (zamknięciu) Domu Studenckiego nr [...] przy ul. [...] w K. i odwołaniu wszystkich dokonanych przez studentów rezerwacji miejsc na rok akademicki 2024/2025 w tym obiekcie - bez konsultacji z Rektorem oraz wbrew Zarządzeniu nr 42 Rektora Politechniki Krakowskiej im. T. K. z dnia 15 maja 2024 r. znak R.0201.44.2024. w którym Rektor określił m.in. zasady przyznawania miejsc oraz wysokość opłaty za miejsce w Domu Studenckim nr [...] przy ul. [...] w K. na rok akademicki 2024/2025? W odpowiedzi na wniosek Rektor za pismem z dnia 18 marca 2026 roku przesłał odpowiedzi na zadane pytania, przy czym w odniesieniu do pytania nr 2 i nr 3 wskazał, że nie dotyczą one spraw publicznych. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że w dniu 12 marca 2026 r. Sąd Rejonowy dla K. - N. H. w K., Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych doręczył Politechnice Krakowskiej im. T. K. odpis pozwu wraz z załącznikami wniesionego przez Skarżącego przeciwko Politechnice Krakowskiej im. T. K. w K. o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, względnie na wypadek upływu terminu wypowiedzenia umowy o przywrócenie powoda do pracy. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt. IV P 245/26/N. Status informacji publicznej ma taka informacja, która jest związana z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej - państwa. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się zatem dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów te sprawy dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest bowiem problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Za pomocą u.d.i.p. nie można bowiem starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA z dnia: 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2817/19 ; 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1601/19 ; 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2794/19 ; 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3127/19; 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1561/19 ; 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18 ; 30 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1696/12 ; 9 października 2010 r. sygn. akt I OSK 173/09; 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2265/11 ; 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2231/12 ; 10 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1500/12 i 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1284/11). Z kolei w przedmiotowej sprawie Skarżący jako wnioskodawca pozostaje z Politechniką K. im. T. K. w sporze sądowym, a złożony przez niego wniosek w trybie dostępu do informacji publicznej w zakresie pytania nr 2 i 3 miał na celu pozyskanie informacji na potrzeby własnej sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym dla K. - N. H. w K. Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o sygn. akt: [...] Zakres wniosku z dnia 4 marca 2026 r. w zakresie pytania nr 2 i 3 jest merytorycznie powiązany z treścią złożonego przez pozwu o uznanie za bezskuteczne złożonego Skarżącemu oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem oraz z opisanymi w treści oświadczenia pracodawcy przyczynami zwolnienia. Wobec powyższego jednoznacznie należy stwierdzić, iż złożył Pan przedmiotowy wniosek - w zakresie pytania nr 2 i 3 - wyłącznie po to, aby pozyskać informacje w swojej własnej sprawie. W takiej sytuacji nie istnieje możliwość zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a podmiot obowiązany kieruje do Pana niniejsze pismo informacyjne w niniejszym zakresie. Następnie za pismem z dnia 19 marca 2026 roku M. J. wniósł skargę na bezczynność Rektora Politechniki Krakowskiej im. T. K. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 marca 2026 roku w zakresie pytań nr 2 i nr 3 tego wniosku. Skardze wniósł o zobowiązanie Rektora do (1) rozpatrzenia mojego wniosku poprzez udostępnienie żądanej informacji publicznej; (2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; (3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.; (4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskowana przez niego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Organ pozostaje zatem w bezczynności, gdyż ani nie udostępnił informacji, ani nie wydał decyzji odmownej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu. Politechnika K. jest uczelnią publiczną zobowiązaną do udostępniania informacji publicznej. Pytanie nr 2 dotyczy liczby osób, do których przesłano konkretny komunikat służbowy dotyczący zamknięcia Domu Studenckiego nr [...]. Jest to pytanie o fakt statystyczny - liczbę adresatów dokumentu wytworzonego przez funkcjonariusza (Kanclerz) uczelni publicznej w związku z pełnieniem funkcji publicznych. Tego rodzaju informacja spełnia definicję informacji publicznej przez samo odniesienie do działania organu. Co istotne - Rektor sam potwierdził istnienie tego komunikatu i fakt jego rozsyłania w odpowiedzi z dnia 25 lutego 2026 r. (pismo R-7.0152.6.2026), wskazując, że "Komunikat został przekazany drogą mailową osobom, które do momentu jego wydania, dokonały rezerwacji miejsca na rok akademicki 2024/2025". Organ jest zatem w posiadaniu tej informacji. Pytanie nr 3 dotyczy tego, czy Rektor podjął czynności wyjaśniające lub dyscyplinarne wobec Kanclerz w związku z określonymi działaniami tej osoby. Informacja o postępowaniach dyscyplinarnych lub wyjaśniających prowadzonych wobec kadry kierowniczej uczelni publicznej przez jej najwyższy organ jest klasyczną informacją publiczną - dotyczy bowiem sposobu sprawowania nadzoru wewnętrznego przez organ publiczny (por. wyr. NSA z 19 czerwca 2020 r., I OSK 1855/19, dotyczący informacji o postępowaniach dyscyplinarnych lekarzy). Nie jest to pytanie o prywatne dane osobowe Kanclerz - jest to pytanie o działanie Rektora jako organu zarządzającego uczelnią publiczną. Organ oparł swoje stanowisko na koncepcji "własnej sprawy", wywodząc, że skoro skarżący pozostaje z Politechniką w sporze sądowym, wniosek złożono wyłącznie w celu pozyskania dowodów na potrzeby prywatne. Stanowisko to jest wadliwe. Po pierwsze, koncepcja "własnej sprawy" konstrukcją pozanormatywną - ustawa o dostępie do informacji publicznej nie posługuje się tym pojęciem ani żadnym pojęciem synonimicznym. Artykuł 2 ust. 2 u.d.i.p. wprost zakazuje żądania od wnioskodawcy wykazania interesu faktycznego lub prawnego. Podmiot zobowiązany nie ma prawa badać celu złożonego wniosku, a powoływanie się na tę konstrukcję - jako pozanormatywny wyjątek od prawa o randze konstytucyjnej - pozostaje wątpliwe z punktu widzenia zasady legalizmu. Po drugie, odmowa w trybie pisma informacyjnego może być uzasadniona jedynie wtedy, gdy żądane informacje w ogóle nie mają charakteru publicznego. Z rozważań powyższych wynika zaś, że pytania nr 2 i 3 dotyczą działalności Politechniki Krakowskiej jako instytucji publicznej, a nie indywidualnej sytuacji wnioskodawcy. Skarżący nie pyta o własne akta, własne postępowanie ani własną sytuację prawną - pyta o działania organu zarządzającego uczelnią publiczną. Po trzecie, nawet w orzecznictwie aprobującym koncepcję "własnej sprawy", kluczowym elementem rozstrzygającym była okoliczność, że wnioskodawca wprost wskazał we wniosku, iż informacje są mu potrzebne do wytoczenia powództwa (tak: wyr. NSA z 14 lipca 2020 r., I OSK 2817/19 - właściciele nieruchomości, którzy wyraźnie poinformowali o celu uzyskania danych). Skarżący nie zawarł żadnego takiego oświadczenia we wniosku z dnia 4 marca 2026 r. Organ domyśla się celu jedynie z faktu istnienia sprawy pracowniczej, co nie jest wystarczające. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności. W jego ocenie wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony wyłącznie na potrzeby indywidualnego sporu pracowniczego toczącego się przed Sądem Rejonowym dla K.–N. H. (sygn. IV [...] a nie w interesie publicznym. Zdaniem Organu stanowi to nadużycie prawa do informacji publicznej. Organ wskazuje, że w orzecznictwie istnieją trzy linie dotyczące dostępu do informacji publicznej "we własnej sprawie". Przyjmuje stanowisko, zgodnie z którym informacje żądane wyłącznie dla ochrony własnych interesów nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołuje się przy tym na orzecznictwo NSA i WSA oraz pogląd, że nadużycie prawa do informacji publicznej zachodzi, gdy służy ono celom prywatnym zamiast realizacji zasady przejrzystości życia publicznego. Według Organu zakres żądanych informacji dotyczących konkursów na stanowiska kierownicze oraz kwalifikacji pracowników pozostaje w bezpośrednim związku z wypowiedzeniem umowy o pracę Skarżącego i ma służyć pozyskaniu materiału dowodowego do postępowania przed sądem pracy. Na taki cel wskazuje również zbieżność czasowa wniesienia pozwu i składania licznych wniosków o dostęp do informacji publicznej dotyczących Domu Studenckiego [...] oraz stanowiska zajmowanego wcześniej przez Skarżącego. Organ podkreśla, że informacje te mogą być uzyskane w innym trybie, a wykorzystywanie ustawy o dostępie do informacji publicznej do prowadzenia własnego sporu nie korzysta z ochrony prawnej i niepotrzebnie angażuje zasoby administracji. W konsekwencji Organ uznaje, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej w rozumieniu ustawy, dlatego mógł odmówić ich udostępnienia w zwykłym piśmie, bez wydawania decyzji administracyjnej. Jednocześnie podnosi, że nie dopuścił się bezczynności ani rażącego naruszenia prawa, gdyż działał w terminie, opierając się na istniejącym orzecznictwie i poglądach doktryny, mimo że kwestia "własnej sprawy" pozostaje sporna w judykaturze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do treści art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W przypadku, o którym mowa w § 1, Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2). Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części sąd oddala skargę w całości albo w części. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 25 października 2018 r., sygn. I OSK 2931/16; NSA z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1692/15; NSA z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. I OSK 503/15; NSA z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. I OSK 88/13). W pierwszej kolejności należy poczynić kilka uwag o charakterze ogólnym. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j Dz. U. z 2022 roku, poz. 902) – dalej jako "u.d.i.p.", z których wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przemawia to za szerokim rozumieniem informacji publicznej jako informacji o każdym przejawie działania organów władzy publicznej. Tylko wyraźne ograniczenie ustawowe może prowadzić do naruszenia prawa do informacji publicznej. Przy czym art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej w sposób przykładowy, nie tworząc zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. Z uwagi na sformułowania tych przepisów, informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej jest przy tym bardzo szerokie. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. np. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. I OSK 1561/11). Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu adresata wniosku oraz to czy znajdują się one w posiadaniu także innego podmiotu. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez tego adresata wniosku i odnosiły się do niego bezpośrednio. Informacja publiczna obejmuje przy tym swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. I OSK 2215/11). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Tym samym w świetle art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyższą szkołę publiczną należy zaliczyć do podmiotów, które obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej, zatem w świetle niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że Rektor jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, więc warunek podmiotowy obowiązku udostępniania informacji publicznej został spełniony. Jak zaznaczono zgodnie z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Stąd informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, a które na podstawie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępniania informacji, które mają walor informacji publicznej, przy czym należy tu odróżnić dokumenty urzędowe od dokumentów prywatnych. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu (będące dowodem tego, co w nich urzędowo stwierdzono, zaświadczono bądź podano), wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2020 r., I OSK 967/19, CBOSA). Przechodząc do kontrolowanej sprawy, należy wskazać, że Skarżący w dniu 4 marca 2026 r. Skarżący, za pośrednictwem poczty elektronicznej, złożył do Rektora wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek obejmował łącznie sześć pytań dotyczących wskazanego zakresu informacji. Dla potrzeb niniejszej sprawy istotne znaczenie mają pytania nr 2 i nr 3, które zostały sformułowane w następujący sposób: Pytanie 2/ w odpowiedzi z dnia 25 lutego 2026r. (pismo R-7.0152.6.2026) na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 lutego 2026r. na pytanie nr [...] Rektor Politechniki Krakowskiej wyjaśnia, iż "Informacje o wyłączeniu z użytkowania miejsc w Domu Studenckim nr [...] przy ul. [...] z powodu zaplanowanego generalnego remontu zawierał Komunikat Kanclerz z dnia 11 lipca 2024r., nr KA.4310.323.2024 (kopia w załączeniu). Komunikat został przekazany drogą mailową osobom, które do momentu jego wydania, dokonały rezerwacji miejsca na rok akademicki 2024/2025 (...). Proszę o podanie liczby osób do których drogą mailową przekazano ww. Komunikat Kanclerz z dnia 11 lipca 2024 r. nr KA.4310.323.2024. Pytanie 3/ w odpowiedzi z dnia 25 lutego 2026r. (pismo [...]) na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 12 lutego 2026r. Rektor Politechniki Krakowskiej wyjaśnia, że: 1. (odpowiedź na pytanie 3) decyzja o wyłączeniu z użytkowania miejsc w Domu Studenckim nr [...] przy ul. [...] w K. na potrzeby przeprowadzenia remontu generalnego została podjęta przez Kanclerz Politechniki Krakowskiej im. T. K. w dniu 9 lipca 2024r. i nie miała ona formy pisemnej: 2. (odpowiedź na pytanie 4) decyzja o wyłączeniu z użytkowania (zamknięciu) Domu Studenckiego nr [...] przy ul[...] w K. na potrzeby przeprowadzenia remontu generalnego nie była konsultowana wewnętrznie (w ramach struktur Politechniki Krakowskiej) Proszę o informacje, czy wobec Kanclerz Politechniki Krakowskiej im. T. K. podjęte zostały przez Rektora Politechniki K. im. T. K. czynności wyjaśniające, upominawcze lub inne o podobnym charakterze (skutkujące konsekwencjami dyscyplinarnymi) w związku z podjęciem przez Kanclerz Politechniki Krakowskiej decyzji o wyłączeniu z użytkowania (zamknięciu) Domu Studenckiego nr [...] przy ul. [...] w K. i odwołaniu wszystkich dokonanych przez studentów rezerwacji miejsc na rok akademicki 2024/2025 w tym obiekcie - bez konsultacji z Rektorem oraz wbrew Zarządzeniu nr 42 Rektora Politechniki Krakowskiej im. T. K. z dnia 15 maja 2024 r. znak R.0201.44.2024. w którym Rektor określił m.in. zasady przyznawania miejsc oraz wysokość opłaty za miejsce w Domu Studenckim nr [...] przy ul. [...] w K. na rok akademicki 2024/2025? Rektor odmawiając udostępnienia informacji przyjął, że Skarżący złożył przedmiotowy wniosek - w zakresie pytania nr 2 i 3 - wyłącznie po to, aby pozyskać informacje w swojej własnej sprawie. W takiej sytuacji nie istnieje możliwość zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tego stanowiska Sąd nie podziela. Okoliczność, że Skarżący wystąpił do Rektora do udostępnienie określonej informacji w związku z własną nie pozbawia jeszcze takiej informacji waloru informacji publicznej. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, a jednocześnie stosownie do art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Sąd podziela w pełni stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że "wniosek "każdego" o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem podmiotu publicznego prawa podmiotowego do udostępnienia informacji publicznej, a zatem z istoty swojej skierowany jest na realizację tego prawa, a więc i będącego jego istotnym elementem interesu prawnego, który - jako właśnie interes prawny - jest obiektywnym interesem indywidualnym. Natomiast przyjęcie interpretacji zaprezentowanej przez organ prowadzi do konkluzji, zgodnie z którą - wbrew normatywnie określonemu zakresowi podmiotowemu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej - prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację. Oznacza to, że ta sama informacja raz może mieć charakter informacji publicznej (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot spoza "sprawy własnej"), a innym razem nie (gdy o jej udostępnienie wystąpi podmiot w "sprawie własnej"). Pogląd, zgodnie z którym a limine nie jest możliwe uzyskanie w trybie u.d.i.p. informacji w swojej własnej sprawie, prowadziłby zatem do absurdalnego wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna dla "każdego", z wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy. W związku z tym, jak wskazano wyżej, w realiach tej konkretnej sprawy ocena charakteru żądanej informacji jako informacji publicznej nie może odbywać się poprzez pryzmat "sprawy własnej" wnioskodawcy / wnioskodawców. cel i motywy, które towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania udostępnienia informacji publicznej, mają charakter subiektywny i mogą mieć znaczenie przy ocenie sposobu czynienia użytku przez wnioskodawcę z przysługującego mu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej. Sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego wiąże się z problematyką "używania" tego prawa, w tym również jego nadużywania. Zjawisko ewentualnego nadużywania prawa dostępu do informacji publicznej może być zatem brane pod uwagę nie na etapie dokonywania wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p., czyli na etapie odkodowywania normy prawnej wraz z jej percepcją dla ustalenia przedmiotowych granic prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, lecz na etapie późniejszym, tj. po stwierdzeniu, że wnioskowana informacja odpowiada ustawowemu pojęciu informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, a zatem na etapie oceny prawidłowości korzystania z publicznego prawa dostępu do takiej informacji. Dopiero sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, a tym samym i interesu stanowiącego podstawę tego prawa może być analizowany z perspektywy ewentualnego zjawiska nadużywania tego prawa. Posługiwanie się kryteriami oceny czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego w wykładni ustawowych określeń składających się na przedmiot tego prawa, tj. pojęcia informacji publicznej, nie znajduje jakichkolwiek uzasadnionych podstaw" (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 8 maja 2024 roku, sygn. III OSK 1119/23). Powyższe nie stanowi jednak podstawy do uwzględnienia skargi. Wskazać bowiem należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie (por. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 19 czerwca 2020 roku, sygn. I OSK 1855/19), O ile ponad wszelką wątpliwość niespersonalizowana informacja o rozstrzygnięciach zapadłych w postępowaniu dyscyplinarnym, jak i informacja o sposobie wykonywania władzy dyscyplinarnej jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ jest informacją o działalności podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP), to należy mieć na uwadze, że wniosek o udostępnienie informacji o skonkretyzowanym i zindywidualizowanym rezultacie wykonywania tej władzy, tj. rezultacie dotyczącym konkretnych osób wskazanych z imienia i nazwiska nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o sposobie wykonywania władzy dyscyplinarnej mieszczącym się w granicach pojęcia sprawy publicznej. Wniosek taki w istocie skierowany jest na uzyskanie wiedzy o sposobie i rezultacie kształtowania i ukształtowania w drodze orzeczeń dyscyplinarnych sytuacji prawnych konkretnych osób, a nie o mechanizmach charakteryzujących działalność adresata wniosku w zakresie wykonywania przezeń zadań władzy publicznej, bądź szerzej zadań publicznych, a jako taki dotyka w sposób bezpośredni sfery ad personam (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10; z dnia 6 grudnia 2019 r., I OSK 3429/18; z dnia 27 września 2019 r., I OSK 2710/17; z dnia 18 września 2018 r., I OSK 2434/16; z dnia 11 maja 2018 r., I OSK 1586/16; z dnia 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17, w których zakwestionowano publiczny charakter informacji ad personam). Pytanie o informację dotyczącą wiedzy o sposobie i rezultacie kształtowania i ukształtowania w drodze orzeczeń dyscyplinarnych sytuacji prawnych konkretnych osób, jest pytaniem ad personam, i nie jest skierowane na uzyskanie wiedzy o mechanizmach charakteryzujących działalność adresata wniosku w zakresie wykonywania przezeń zadań władzy publicznej, bądź szerzej zadań publicznych. Dla uzyskania informacji o tego rodzaju mechanizmach nie jest konieczna wiedza o tym, czy wobec konkretnej osoby toczyło się postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej, czy też jaki był przebieg tego postępowania w indywidulanych sprawach poszczególnych osób. Innymi słowy dla oceny, czy określona informacja podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, istotne znaczenie ma rozróżnienie pomiędzy informacją odnoszącą się do konkretnej osoby (informacją ad personam) a informacją niespersonifikowaną, dotyczącą działalności organu, sposobu wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania środkami publicznymi. Informacja ad personam odnosi się do indywidualnej sytuacji oznaczonej osoby i pozostaje z nią bezpośrednio związana. Jej przedmiotem są okoliczności dotyczące konkretnego podmiotu, a nie działalności organu jako podmiotu wykonującego zadania publiczne. W konsekwencji informacja taka nie służy realizacji podstawowego celu ustawy o dostępie do informacji publicznej, którym jest zapewnienie transparentności działania organów władzy publicznej oraz umożliwienie społecznej kontroli sposobu wykonywania przez nie zadań publicznych. Celem wniosku o udostępnienie informacji ad personam jest bowiem uzyskanie wiedzy o indywidualnej sytuacji określonej osoby, a nie o funkcjonowaniu organu jako instytucji. Odmienny charakter ma natomiast informacja niespersonifikowana. Obejmuje ona dane odnoszące się do działalności organu, organizacji jego pracy, sposobu wykonywania powierzonych zadań oraz zasad gospodarowania środkami publicznymi, przy czym nie identyfikuje konkretnych osób. Informacja taka pozwala ocenić sposób funkcjonowania podmiotu publicznego oraz prawidłowość wykonywania przez niego zadań publicznych, realizując tym samym konstytucyjną zasadę jawności życia publicznego. Z tego względu co do zasady posiada ona przymiot informacji publicznej i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie. W judykaturze podkreśla się, że samo powiązanie określonych danych z działalnością organu publicznego nie przesądza jeszcze o ich publicznym charakterze. Konieczne jest ustalenie rzeczywistego przedmiotu żądania. Jeżeli wniosek zmierza do uzyskania informacji dotyczącej konkretnej osoby, a więc informacji zindywidualizowanej, odnoszącej się do jej sytuacji osobistej lub zawodowej, wówczas przedmiotem żądania nie jest działalność organu, lecz osoba, której dane dotyczą. Taka informacja ma charakter ad personam i nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powyższe rozróżnienie zostało wyraźnie zaakcentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle spraw dotyczących informacji o wynagrodzeniach pracowników jednostek sektora publicznego. Sąd wskazał, że czym innym jest żądanie udostępnienia informacji o wysokości środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia określonych stanowisk lub komórek organizacyjnych, a czym innym żądanie ujawnienia kwot wypłaconych konkretnym osobom. W pierwszym przypadku przedmiotem kontroli jest sposób wydatkowania środków publicznych przez organ, natomiast w drugim przedmiotem zainteresowania staje się indywidualne świadczenie przysługujące oznaczonej osobie. Są to zatem dwie jakościowo odmienne kategorie informacji. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że utożsamianie informacji o indywidualnych świadczeniach konkretnych osób z informacją o wydatkowaniu środków publicznych prowadzi do zatarcia granicy pomiędzy jawnością funkcjonowania organów publicznych a ujawnianiem danych dotyczących indywidualnych podmiotów. Tymczasem przedmiotem ochrony przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej jest przede wszystkim jawność działania organów władzy publicznej, a nie dostęp do wszelkich informacji pozostających w ich posiadaniu (por. np. uzasadnienia do wyroków: NSA z dnia 10 lipca 2020 r., I OSK 2623/19, NSA z dnia 13 stycznia 2026 roku, sygn. III OSK 154/25). W konsekwencji, dla oceny charakteru żądanej informacji decydujące znaczenie ma nie tylko jej źródło lub fakt pozostawania w dyspozycji organu publicznego, lecz przede wszystkim jej treść oraz rzeczywisty przedmiot. Jeżeli informacja odnosi się do indywidualnej sytuacji konkretnej osoby i pozwala na jej identyfikację, ma charakter ad personam i nie stanowi informacji publicznej. Natomiast informacja o charakterze ogólnym, niespersonifikowanym, umożliwiająca ocenę działalności organu oraz sposobu wykonywania przez niego zadań publicznych, zachowuje przymiot informacji publicznej i podlega udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie. Reasumując należy wskazać, że żądana przez Skarżącego informacja dotycząca tego, czy wobec Kanclerz Politechniki Krakowskiej Rektor podjął czynności wyjaśniające, upominawcze lub inne działania o podobnym charakterze, mogące skutkować konsekwencjami dyscyplinarnymi, w związku z decyzją o wyłączeniu z użytkowania (zamknięciu) domu studenckiego, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotem tego żądania nie jest bowiem działalność organu jako podmiotu wykonującego zadania publiczne ani sposób realizacji tych zadań, lecz okoliczności odnoszące się do indywidualnej sytuacji konkretnej osoby pełniącej funkcję publiczną. Wniosek nie zmierza do uzyskania wiedzy o sposobie funkcjonowania Politechniki Krakowskiej, zasadach podejmowania decyzji dotyczących zarządzania jej mieniem ani o sposobie wykonywania zadań publicznych przez Uczelnię. Jego rzeczywistym przedmiotem jest natomiast ustalenie, czy wobec oznaczonej osoby zostały podjęte określone czynności o charakterze wewnętrznym, związane z oceną jej postępowania oraz ewentualną odpowiedzialnością służbową. Informacja taka ma zatem charakter ad personam, gdyż odnosi się do indywidualnej sytuacji konkretnej osoby, a nie do działalności organu rozumianej jako wykonywanie zadań publicznych. Sam fakt, że czynności te mogły zostać podjęte przez organ publiczny lub pozostają w związku z wykonywaniem funkcji publicznej przez daną osobę, nie przesądza jeszcze o ich publicznym charakterze. O kwalifikacji informacji jako informacji publicznej decyduje bowiem jej przedmiot oraz cel, któremu służy jej udostępnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem żądania nie jest uzyskanie niespersonifikowanej informacji o procedurach obowiązujących w Uczelni, zasadach sprawowania nadzoru nad działalnością Kanclerza ani o kompetencjach Rektora w zakresie podejmowania czynności wyjaśniających lub dyscyplinujących. Skarżący domaga się natomiast informacji dotyczącej konkretnej osoby oraz ustalenia, czy wobec niej zostały podjęte określone działania o charakterze indywidualnym. Informacja taka nie obrazuje sposobu wykonywania zadań publicznych przez organ ani nie umożliwia społecznej kontroli działalności organu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz dotyczy wyłącznie zindywidualizowanej sytuacji określonej osoby. W konsekwencji należy uznać, że żądana informacja ma charakter ad personam i nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podobnie informacja dotycząca liczby osób, do których za pośrednictwem poczty elektronicznej przekazano Komunikat Kanclerz z dnia 11 lipca 2024 r., nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądana informacja nie odnosi się bowiem do sposobu wykonywania przez organ zadań publicznych, realizacji powierzonych mu kompetencji ani zasad funkcjonowania jednostki jako podmiotu publicznego. Sama okoliczność przekazania określonego komunikatu drogą mailową oraz ustalenie liczby jego adresatów stanowi czynność o charakterze organizacyjnym i technicznym, związaną z wewnętrznym obiegiem informacji w jednostce, a nie z wykonywaniem zadań publicznych podlegających społecznej kontroli w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotem informacji publicznej może być bowiem informacja dotycząca działalności organów publicznych, w szczególności sposobu realizacji ich kompetencji, podejmowanych rozstrzygnięć, zasad gospodarowania środkami publicznymi czy organizacji wykonywania zadań publicznych. Nie każda jednak informacja znajdująca się w posiadaniu podmiotu publicznego uzyskuje przez sam ten fakt charakter informacji publicznej. Konieczne jest, aby pozostawała ona w związku z wykonywaniem funkcji publicznych i dotyczyła spraw o znaczeniu publicznym. W niniejszym przypadku żądana liczba osób, którym przekazano wskazany komunikat, nie przedstawia informacji o działalności organu ani o sposobie realizacji przez niego zadań publicznych. Nie pozwala również na dokonanie oceny prawidłowości funkcjonowania organu, wykonywania jego kompetencji czy gospodarowania powierzonym majątkiem publicznym. Dotyczy wyłącznie technicznego zakresu dystrybucji wewnętrznej określonego dokumentu, a więc kwestii organizacyjnej, która nie ma samodzielnego waloru informacji publicznej. W konsekwencji informacja o liczbie osób, do których przesłano Komunikat Kanclerz z dnia 11 lipca 2024 r., nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie odnosi się do działalności organu ani sposobu wykonywania przez niego zadań publicznych. Ze względu na powyższe skarga na zasadzie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.