II SAB/Kr 123/17

Kraków, dnia 24 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na przewlekłe prowadzenia postępowania przez Starostę N. w przedmiocie postępowania scaleniowego postanawia: odrzucić skargę.

J. J., działający przez pełnomocnika F. J., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Starostę postępowania dotyczącego scalenia gruntów w L. W., toczącego się z wniosku mieszkańców z 1984 r. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności, ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej. Podniósł, że skarżący nie dochował właściwego trybu zaskarżenia, to jest nie wniósł do Wojewody [...] zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania. W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z 24 maja 2017 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi przez przedstawienie dowodu, że przed wniesieniem skargi na przewlekłość skarżący wniósł na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "K.p.a.", zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącego przedłożył kopię postanowienia Wojewody [...] z dnia 22 marca 2016 r. uznające zażalenie J. J. z 6 listopada 2015 r. za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służyło zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, uznawano za środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2013 r., sygn. I OZ 893/13, Lex Omega nr 1385941). Wobec tego wniesienie do sądu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, nie poprzedzone zażaleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 K.p.a., powoduje odrzucenie takiej skargi - jako niedopuszczalnej - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a., w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Wniesienie skargi na przewlekłość, nie poprzedzone zażaleniem lub (po dniu 1 czerwca 2017 r.) ponagleniem, należy uznać za niedopuszczalne. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek wniesionej 10 kwietnia 2017 r. skargi J. J. na przewlekłe prowadzenie przez Starostę postępowania dotyczącego scalenia gruntów w L. W.. Wobec nieprzedłożenia przez skarżącego dowodu, że przed wniesieniem skargi na przewlekłość skarżący wniósł na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, Sąd – działając z urzędu – zwrócił się do Starosty o nadesłanie kompletnych akt administracyjnych dotyczących skargi J. J. z dnia 7 kwietnia 2017 r., wniesionej 10 kwietnia 2017 r. oraz akt sprawy [...] wraz z zażaleniem J. J. z dnia 6 listopada 2015 r., dotyczącym scalenia gruntów w L. W.. W odpowiedzi na wezwanie Sądu Starosta przesłał akta administracyjne, w których znajduje się zażalenie J. J. z dnia 6 listopada 2015 r.. Ponadto dnia 15 lipca 2016 r., sygn. II SAB/Kr 92/16, zapadł wyrok WSA w Krakowie w sprawie ze skargi J. J. na przewlekłość postępowania Starosty, w którym zobowiązano Starostę do wydania w terminie 1 miesiąca aktu administracyjnego. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że pismem z 6 listopada 2015 r. J. J. złożył zażalenie na bezczynność Starosty w sprawie prowadzonej pod sygnaturą [...] dotyczącej scalenia gruntów we wsi L. W.. To zażalenie znajduje się na k. 13-16 w przesłanych Sądowi do akt niniejszej sprawy aktach administracyjnych [...] Nie ulega zatem wątpliwości, że ww. zażalenie z 6 listopada 2015 r. poprzedzało skargę na przewlekłość postępowania Starosty, którą WSA w Krakowie rozpoznał w zakończonej wydaniem wyroku sprawie o sygn. II SAB/Kr 92/16. Natomiast skarga J. J., będąca przedmiotem niniejszego postępowania w sprawie o sygn. II SAB/Kr [...], nie została poprzedzona wniesieniem przez skarżącego wymaganego prawem zażalenia. Wspomniane zażalenie z 6 listopada 2015 r. zostało bowiem wniesione na potrzebę sprawy o sygn. II SAB/Kr 92/16. Zatem ponowne zaskarżenie przez stronę bezczynności bądź przewlekłości postępowania organu – z uwagi na znaczny upływ czasu od wydania wyroku w sprawie o sygn. II SAB/Kr 92/16 – wymaga złożenia ponownego zażalenia lub ponaglenia, poprzedzającego skargę do Sądu (por. np.: postanowienie WSA w Lublinie z 18 stycznia 2017 r., sygn. II SAB/Lu 5/17 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a..