II SAB/Kr 116/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. Sp.z.o.o. w B. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skargę oddala

D. Sp.z.o.o. w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K. zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez niezastosowanie przepisów i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie. W uzasadnieniu spółka wskazała, że w dniu 19 lutego 2026 r. złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: 1. Czy ZDMK posiada w swoich zasobach pisemne informacje pozyskane od D. Sp. z o.o., że D. Sp. z.o.o. jest zainteresowany odkupowaniem parkomatów S., S., które ZDMK posiada w magazynie? 2. Czy w ZDMK dokonano wyceny odsprzedaży urządzeń S., S. i informacja ta jest znana w wydziale finansowym ZDMK, dla których D. Sp. z o.o. przekazała informacje pisemne ZDMK, a które to zostały potwierdzone m.in. podczas spotkania u Z-cy Prezydenta Miasta Krakowa z przedstawicielami ZDMK (kierownik OPP, po Z-cy Dyrektor ZDMK) że D. Sp. z o.o. jest zainteresowany odkupowaniem parkomatów S., S., które ZDMK zdemontował z ulic K. i nie dokonuje ich napraw? 3. Czy ZDMK oznacza, w których urządzeniach jakie elementy zostały zdekompletowane i co jest potrzebne do ich ponownego uruchomienia na ulicy do procy w SPP? 4. Czy wydział OPP ZDMK dokonał już jakiejś dekompletacji [...] czym zdekomponował urządzenie, które mogło podlegać prostej naprawie? 5. Jaką ilość urządzeń S. s1 wydział OPP ZDMK poddał dekompletacji? 6. Prosimy o podanie numerów parkomatów S. s1, które zostały zdekompletowane przez ZDMK, wraz z wykazem zdekompletowanych części. 7. Czy jakieś urządzenie S. s1 zostało całkowicie zdekompletowane? 8. Czy jakieś urządzenie S. s1 zostało zutylizowane lub jest plonowane jego utylizacja (proszę wskazać numer)? 9. Proszę podać wszystkie numery urządzeń S. s1, które zostały zdemontowane z ulic K. od2020 r. do chwili obecnej wraz z podaniem miesiąca i roku w którym demontaż nastąpił. 10. Czy ZDMK dokonał obliczeń dotyczących potrzebnych nakładów do usprawnienia urządzeń S. s1 posiadających zniszczone osłony ekranów, znając koszty podane do ubezpieczyciela i na Policję tj. ok. 5 tyś zł na jeden parkomat z uszkodzoną osłoną ekranu z zapewnieniem migracji do S. s2 w zakresie ekranu dotykowego? 11. Czy pozyskane środki z ubezpieczenia zostały przeznaczone no naprawę urządzeń S. s1? 12. Na co zostały wydane środki z ubezpieczenia, które ZDMK pozyskał na naprawę S. s1, skoro urządzenia w ilości co najmniej 30szt S. s1 nie zostały naprawione do dnia dzisiejszego? 13. Jaka była łączna wartość odszkodowań uzyskanych przez ZDMK z tytułu wandalizmów w odniesieniu do szklanych osłon wyświetlaczy parkomatów S. s1? 14. Kiedy ZDMK naprawi urządzenia S. s1? 15. Kiedy ZDMK przywróci urządzenia S. s1 w terenie Podstrefy A w miejsca ich pierwotnej instalacji? W dniu 27 lutego 2026 r. spółka otrzymała odpowiedź od organu, w której wyrażono stanowisko, że przedmiotem złożonego wniosku z dnia 19 lutego 2026 r. nie jest informacja podlegająca udostępnieniu, gdyż "wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do sprawy publicznej, (por. np. wyrok NSA z 11 marca 2015 r., IOSK918/14). W piśmie tym ZDMK wskazało także wniosek z dnia 19 lutego 2026 r. dotyczy spraw leżących w interesie wnioskodawcy, gdyż dotyczy między innymi utylizacji przestarzałych parkomatów S. lub uszkodzonych parkomatów S. dostarczonych przez D. Sp. z o.o., których chęć przejęcia w formie darowizny lub odkupienia D. Sp. z o.o. zgłosił w korespondencji z dnia 11 lutego 2025 r. W dalszej części skargi spółka wskazała, że parkomaty S. s1 są to urządzenia zakupione przez Gminę Miejską K. we wrześniu 2020 r. w liczbie 150 sztuk. Ponad połowa z tych nowoczesnych parkomatów została usunięta przez ZDMK z ulic K., głównie w 2025 r. Co najmniej kilkadziesiąt z nich w chwili ich demontaży w 2025 r. z ulic K. prawidłowo procedowały (realizowały) zarówno płatności gotówką jak i płatności kartami płatniczymi. Parkomaty S. s.1 dostarczone do K. we wrześniu 2020 r. zgodnie z restrykcyjnymi wymogami przetargowymi z 2020 r. posiadają nowoczesne i duże kolorowe ekrany dotykowe. Wnioskodawca był w sporze sądowym z ZDMK w zakresie dotyczącym rzekomego samoistnego pękania osłon ekranów dotykowych parkomatów S. Postępowanie sądowe zostało zakończone w pełni na korzyść wnioskodawcy. Ponadto wszystkie uszkodzenia szklanych osłon wyświetlaczy zostały zgłoszone jako wandalizmy na Policję przez ZDMK, Policja pod nadzorem Prokuratury w każdym z tych kilkudziesięciu przypadków potwierdziła, że to wandalizm (niszczenie mienia) w odniesieniu do parkomatów spowodował uszkodzenia szklanych osłon, ZDMK otrzymało odszkodowania od ubezpieczyciela za zniszczone szklane osłony wyświetlaczy (o czym w trybie informacji publicznej ZDMK poinformował Wnioskodawcę w piśmie z 29 września 2025 r. Nie kwestionując uprawnienia Wnioskodawcy do uzyskania informacji o tych parkomatach S. Informacja o tym, że Wnioskodawca jest zainteresowany ewentualnym odkupieniem parkomatów w dużej mierze była związana z tym, aby zapobiec zupełnie niepotrzebnemu i nieuzasadnionemu niszczeniu, dekompletowaniu czy utylizacji mienia miejskiego, które obecnie ma zaledwie 5,5 roku. W konkluzji skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżącą spółkę oraz organ łączyły dwie umowy - [...] oraz [...] w ramach których skarżący był zobowiązany do dostawy i montażu parkomatów na terenie strefy płatnego parkowania w K., a następnie ich utrzymania i serwisowania przez okres związania umową. Dodatkowo pomiędzy skarżącym a GMK- ZDMK są jeszcze zawarte umowy na obsługę oprogramowania do zarządzania przedmiotowymi parkomatami. W konsekwencji nie sposób nie oceniać wniosków składanych przez skarżącego w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej, właśnie przez pryzmat prywatnego interesu skarżącego wynikającego z relacji jaka łączy go z Gminą Miejską K.. Wnioskodawca w przypadku udzielenia odpowiedzi przez ZDMK na złożone przez niego zapytanie o informację publiczną dysponowałby wiedzą, jakie części zamienne będą ewentualnie zamawiane przed ogłoszeniem zamówienia publicznego na ich zakup. Kolejnym argumentem świadczącym, że przedmiotowe wnioski nie spełniają kryteriów informacji publicznej jest fakt, że firmę D. Sp. z o.o. w dalszym ciągu łączą umowy dotyczące usługi utrzymania i serwisu aplikacji płatniczej mPos L. S. E. dla czytników kart płatniczych S. E. s.1 oraz asysta techniczna systemu informatycznego SmartPark 2.0, który jest systemem zarządczym nadzorującym funkcjonowanie parkomatów S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano w trybie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Ów przepis stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wniesiona skarga dotyczy bezczynności Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K. w zakresie udostępnienia informacji publicznej, a zatem sprawę można było rozpoznać na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym z uwzględnieniem art. 120 P.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. w związku z art. 21 u.d.i.p. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd z urzędu bierze pod uwagę wszelkie okoliczności, które mają wpływ na ocenę prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia, a także bezczynności, nawet jeśli nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek skarżącego, mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem – po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy żądana informacja nosi charakter informacji publicznej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że Dyrektor Zarządu Dróg Miasta K. jako podmiot wykonujący zadania publiczne i gospodarujący mieniem jednostki samorządu terytorialnego, należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Sama ta okoliczność nie przesądza jednak jeszcze o zasadności skargi. Dla stwierdzenia bezczynności w rozumieniu art. 149 P.p.s.a. konieczne jest bowiem łączne ustalenie, że adresat wniosku był podmiotem zobowiązanym, że żądana informacja miała charakter informacji publicznej oraz że podmiot ten, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie udzielił informacji, nie wydał decyzji odmownej albo nie podjął innej prawem przewidzianej czynności. W niniejszej sprawie spór nie dotyczył zatem statusu Zarządu Dróg Miasta K. jako podmiotu zobowiązanego, lecz charakteru żądania sformułowanego przez skarżącą spółkę. Sąd miał obowiązek ocenić nie tylko literalne brzmienie poszczególnych pytań, ale także ich rzeczywisty przedmiot, kontekst ich sformułowania oraz funkcję, jaką wniosek miał spełnić w relacji między skarżącą spółką a organem. Z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie to obejmuje w szczególności informacje dotyczące działalności organów władzy publicznej, sposobu wykonywania zadań publicznych, gospodarowania majątkiem publicznym, wydatkowania środków publicznych czy zasad działania podmiotów realizujących zadania publiczne. Nie oznacza to jednak, że każda informacja znajdująca się w posiadaniu podmiotu publicznego albo każda informacja pośrednio dotycząca składników majątku publicznego automatycznie uzyskuje walor informacji publicznej. O publicznym charakterze informacji decyduje jej treść, związek ze sprawą publiczną oraz możliwość przypisania jej funkcji kontrolnej wobec działalności administracji publicznej. Tryb dostępu do informacji publicznej nie służy natomiast prowadzeniu korespondencji handlowej, ustalaniu stanowiska drugiej strony stosunku cywilnoprawnego, pozyskiwaniu informacji przydatnych w relacjach kontraktowych ani wymuszaniu na podmiocie publicznym formułowania ocen, wyjaśnień lub deklaracji co do przyszłych działań. Z akt sprawy wynika, że skarżącą spółkę oraz Gminę Miejską K. - Zarząd Dróg Miasta K. łączyły relacje umowne dotyczące dostawy, montażu, utrzymania i obsługi parkomatów. Skarżąca spółka sama wskazywała w skardze, że parkomaty S. o s.1 zostały dostarczone do K. w 2020 r., że między stronami istniały spory dotyczące tych urządzeń, a także że skarżąca była zainteresowana ewentualnym odkupieniem parkomatów zdemontowanych z ulic K.. Wniosek z dnia 19 lutego 2026 r. należy zatem odczytywać w kontekście tej konkretnej, zindywidualizowanej relacji gospodarczej między skarżącą spółką a ZDMK. Analiza treści wniosku prowadzi do wniosku, że zasadniczym celem skarżącej nie było uzyskanie informacji służącej społecznej kontroli działania organu, lecz pozyskanie szczegółowych danych związanych z jej własnym interesem gospodarczym i kontraktowym. Pytania dotyczyły między innymi tego, czy ZDMK posiada informacje pochodzące od skarżącej o jej zainteresowaniu odkupieniem parkomatów, czy dokonano wyceny ich odsprzedaży, jakie urządzenia zostały zdekompletowane, jakie części z nich usunięto, które urządzenia zostały zdemontowane, czy zostały zutylizowane, jakie nakłady byłyby potrzebne do ich usprawnienia, na co przeznaczono środki z ubezpieczenia oraz kiedy ZDMK naprawi i przywróci urządzenia w terenie. Tak skonstruowany wniosek nie ma charakteru neutralnego żądania informacji o funkcjonowaniu podmiotu publicznego, lecz stanowi element szerszej polemiki skarżącej z organem dotyczącej sposobu postępowania z urządzeniami dostarczonymi lub obsługiwanymi przez skarżącą spółkę. Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być wykorzystywana jako instrument pozyskiwania informacji w indywidualnej sprawie wnioskodawcy, zwłaszcza gdy żądane dane pozostają w ścisłym związku z istniejącą albo potencjalną relacją cywilnoprawną, sporem kontraktowym lub interesem gospodarczym wnioskodawcy. W tym zakresie aktualne pozostają rozważania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II SAB/Kr 76/24, w którym wskazano, że nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej uzyskiwać informacji w swojej własnej sprawie, jeżeli wniosek w istocie służy ochronie indywidualnego interesu podmiotu pozostającego z organem w sporze lub relacji cywilnoprawnej. W takiej sytuacji żądanie nie realizuje celu ustawy, którym jest zapewnienie transparentności życia publicznego, lecz zmierza do uzyskania przewagi informacyjnej w konkretnej relacji prawnej. Tak właśnie należy ocenić wniosek skarżącej spółki. Nie można pomijać, że pytania odnoszą się do konkretnych urządzeń określonego typu, do ich stanu technicznego, możliwej dekompletacji, potencjalnej wyceny, ewentualnej odsprzedaży, utylizacji i przyszłego wykorzystania. Są to informacje, które z punktu widzenia skarżącej mogą mieć znaczenie gospodarcze, w szczególności wobec deklarowanego zainteresowania odkupieniem parkomatów albo pozyskaniem wiedzy o ich stanie, częściach, wartości i dalszych planach ZDMK. Udzielenie odpowiedzi na tak sformułowane pytania prowadziłoby w istocie do ujawnienia skarżącej szczegółowej wiedzy o przedmiocie potencjalnej transakcji lub przyszłych decyzjach jednostki miejskiej, a nie do realizacji powszechnego prawa do informacji o sprawach publicznych. Nie zmienia tej oceny argument skarżącej, że parkomaty stanowią mienie publiczne. Oczywiście informacje o gospodarowaniu mieniem komunalnym mogą co do zasady stanowić informację publiczną. Jednakże w niniejszej sprawie nie występuje ogólne żądanie informacji o zasadach gospodarowania majątkiem gminnym, procedurze zbywania składników majątkowych, wydatkach publicznych czy sposobie ewidencjonowania mienia. Wniosek został skonstruowany wokół konkretnej relacji skarżącej z ZDMK i dotyczy urządzeń, którymi skarżąca była bezpośrednio zainteresowana jako podmiot gospodarczy. Publiczny charakter właściciela rzeczy nie powoduje, że każda informacja techniczna, handlowa, negocjacyjna lub organizacyjna dotycząca tej rzeczy, żądana przez podmiot zainteresowany jej nabyciem albo związany z jej dostawą i obsługą, podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Odnosząc się do poszczególnych grup pytań, należy zauważyć, że pytania nr 1 i 2 dotyczą w istocie ustalenia, czy organ dysponuje informacjami pochodzącymi od skarżącej o jej zainteresowaniu odkupieniem parkomatów oraz czy dokonano wyceny ich ewentualnej odsprzedaży. Nie są to pytania o sprawę publiczną w znaczeniu ustawy, lecz o stan wiedzy organu w zakresie konkretnej propozycji lub oczekiwań skarżącej oraz o wewnętrzne czynności związane z możliwym rozważaniem takiej propozycji. W takiej postaci żądanie zmierza do ustalenia, jaki jest stan przygotowania organu do ewentualnej transakcji ze skarżącą albo do czynności dotyczących składników majątkowych, którymi skarżąca jest zainteresowana. Pytania nr 3- 9 dotyczą natomiast szczegółowych danych techniczno-ewidencyjnych o urządzeniach S. w tym oznaczania zdekompletowanych elementów, liczby urządzeń poddanych dekompletacji, numerów parkomatów, wykazu części, utylizacji oraz dat demontażu. Pytania te nie zostały sformułowane jako ogólne żądanie informacji o gospodarowaniu mieniem publicznym, lecz jako element ustalania stanu konkretnych urządzeń, ich przydatności, kompletności oraz możliwości ponownego uruchomienia. W kontekście deklarowanego przez skarżącą zainteresowania ich odkupieniem dane te mają przede wszystkim znaczenie dla indywidualnego interesu skarżącej. W tym zakresie wniosek przybiera charakter zapytania techniczno-handlowego, a nie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Pytania nr 10-13 odnoszą się do nakładów potrzebnych do usprawnienia urządzeń oraz środków uzyskanych z ubezpieczenia. Sąd nie traci z pola widzenia, że informacje o środkach publicznych oraz gospodarowaniu nimi mogą zasadniczo podlegać udostępnieniu. Jednak również te pytania zostały osadzone w sporze dotyczącym konkretnych parkomatów, ich uszkodzeń, napraw, kosztów zgłaszanych ubezpieczycielowi i oceny działań ZDMK wobec urządzeń dostarczonych przez skarżącą. Sposób sformułowania pytań wskazuje, że skarżąca nie domaga się wyłącznie danych o dochodach lub wydatkach jednostki publicznej, lecz oczekuje od organu zajęcia stanowiska wobec jej twierdzeń dotyczących zasadności napraw, przeznaczenia odszkodowań i postępowania z urządzeniami. Wniosek ma zatem charakter polemiczny i służy uzyskaniu informacji w sprawie pozostającej w bezpośrednim związku z interesem skarżącej. Pytania nr 14 i 15, w których skarżąca pyta, kiedy ZDMK naprawi urządzenia i kiedy przywróci je w terenie, wprost dotyczą przyszłych działań organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej obejmuje dostęp do informacji istniejących, utrwalonych i znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego w chwili rozpoznawania wniosku. Nie służy natomiast wymuszaniu na organie deklaracji co do przyszłego sposobu działania, terminu podjęcia decyzji, planowanej naprawy czy przywrócenia urządzeń do eksploatacji. Jeżeli organ nie podjął jeszcze określonego rozstrzygnięcia albo nie wytworzył dokumentu zawierającego plan takich działań, nie można żądać, aby w trybie u.d.i.p. dopiero wytworzył informację, prognozę lub zobowiązanie na potrzeby wnioskodawcy. Sąd zwraca również uwagę, że część pytań skarżącej nie dotyczy prostego udostępnienia istniejącej informacji, lecz wymagałaby od organu dokonania oceny, wyjaśnienia motywów działania, odtworzenia wewnętrznego procesu decyzyjnego albo ustalenia przyczyn, dla których określone czynności zostały lub nie zostały podjęte. Tymczasem w świetle utrwalonego orzecznictwa wyjaśnienia, motywacje, polemika z ocenami wnioskodawcy, wewnętrzne rozważania oraz przyczyny określonego sposobu postępowania organu nie stanowią informacji publicznej. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a nie obowiązku tłumaczenia się przez organ z przyjętego stanowiska w relacji z konkretnym kontrahentem. Nie można zatem utożsamiać prawa do informacji publicznej z prawem do uzyskania odpowiedzi na każde pytanie skierowane do podmiotu publicznego. Organ nie ma obowiązku prowadzenia z wnioskodawcą debaty, potwierdzania założeń zawartych w pytaniach, odnoszenia się do ocen skarżącej ani rekonstruowania na jej potrzeby procesu decyzyjnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przekształca podmiotu publicznego w doradcę, rzeczoznawcę, uczestnika negocjacji ani stronę zobowiązaną do przedstawiania kontrahentowi informacji użytecznych w jego działalności gospodarczej. W konsekwencji Sąd uznał, że organ prawidłowo zakwalifikował wniosek skarżącej jako niedotyczący informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Organ nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., gdyż decyzja taka jest wymagana w przypadku odmowy udostępnienia informacji mającej charakter informacji publicznej. Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy pismem, że sprawa nie podlega reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła wniosek w dniu 19 lutego 2026 r., zaś odpowiedź organu została udzielona pismem z dnia 27 lutego 2026 r. Organ zajął zatem stanowisko w terminie czternastu dni, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W piśmie tym wskazał, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ dotyczą spraw leżących w indywidualnym interesie skarżącej spółki oraz pozostają w związku z relacjami gospodarczymi między stronami. Niezależnie od tego, że skarżąca nie zgadza się z oceną organu, nie można przyjąć, aby organ pozostawał bierny wobec jej wniosku. Bezczynność w rozumieniu art. 149 P.p.s.a. polega na braku działania organu w sytuacji, gdy prawo nakłada na niego obowiązek podjęcia określonej czynności. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Organ nie milczał, lecz w ustawowym terminie udzielił odpowiedzi, w której wyjaśnił, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej. Skoro zaś Sąd podzielił tę ocenę, brak było podstaw do zobowiązania organu do załatwienia wniosku w trybie u.d.i.p., jak również do stwierdzenia bezczynności, a tym bardziej bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie nie była prawidłowość gospodarowania przez ZDMK parkomatami, zasadność ich demontażu, dekompletacji, utylizacji, naprawy albo przywrócenia do eksploatacji. Sąd administracyjny rozpoznający skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest uprawniony do oceny celowości działań jednostki miejskiej w zakresie eksploatacji urządzeń, nie rozstrzyga sporów kontraktowych między stronami i nie zastępuje organu w podejmowaniu decyzji gospodarczych dotyczących mienia komunalnego. Zakres kontroli Sądu ograniczał się do ustalenia, czy wniosek skarżącej podlegał rozpoznaniu w trybie u.d.i.p. oraz czy organ pozostawał w bezczynności. Na oba te pytania należało odpowiedzieć przecząco. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wniosek skarżącej, oceniany całościowo i w kontekście relacji łączących strony, nie dotyczył informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., lecz informacji związanych z indywidualnym interesem gospodarczym skarżącej oraz z jej relacją kontraktową z ZDMK. Organ udzielił odpowiedzi w ustawowym terminie, informując skarżącą o braku podstaw do zastosowania trybu u.d.i.p. W konsekwencji nie doszło do bezczynności organu. Z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.