II SAB/Kr 111/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S. na bezczynność T. S.A. w K. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę

II SAB/Kr 111/26 UZASADNIENIE 11 listopada 2025 r. P. S. (dalej: "skarżąca") wniosła do T. S.A. w K. (dalej: "organ") o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej posiadanych postanowień, decyzji oraz wszelkiej innej dokumentacji związanej z posadowieniem na działkach [...], [...], [...] obręb S. gm. K. infrastruktury elektroenergetycznej. 20 listopada 2025 r. organ odpowiedział skarżącej – z powołaniem się na wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r. (sygn. akt I OSK 1561/19) – że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip") nie mogą być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Zwrócił przy tym uwagę na to, że prowadzi ze skarżącą korespondencję (w której domaga się ona m.in. ustanowienia służebności przesyłu, zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości czy wypłaty odszkodowania), a obecnie skarżąca żąda dokumentów dotyczących jej nieruchomości, co do której toczy się sprawa. W ocenie organu skarżąca nie działa zatem w trosce o dobro publiczne, lecz we własnym interesie celem uzyskania ewentualnego dowodu np. do sprawy sądowej. W skardze skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia posiadanej dokumentacji dotyczącej infrastruktury energoelektrycznej na działkach nr [...], [...], [...] i [...] w terminie 14 dni oraz pomiarów geodezyjnych i map powykonawczych w związku z wykonywaniem przyłącza elektrycznego na działce nr [...] przez J. , a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wskazała przy tym na pisma, jakie kierowała do organu (23 sierpnia 2025 r., 12 października 2025 r., 27 października 2025 r., 11 listopada 2025 r.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że: 1) udostępnił skarżącej "Mapę z geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej kabla energetycznego niskiego napięcia"; 2) pismo skarżącej z 11 listopada 2025 r. ("Aby moc właściwie określić podnoszony przez Państwa okres biegu zasiedzenia należy prawidłowo ustalić moment jego ewentualnego rozpoczęcia, co jest możliwe tylko w sytuacji okazania właściwej dokumentacji") świadczy o tym, że nadużywa ona prawa do informacji publicznej, próbując zdobyć dowód do sprawy sądowej; 3) wniosek jest niemożliwy do zrealizowania, bo skarżąca nie sprecyzowała, jakich konkretnie dokumentów żąda, domagając się w istocie zbiorów dokumentów, gdy tymczasem dokumentacja infrastruktury eksploatowanej od kilkudziesięciu lat może być bardzo obszerna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, ponieważ przedmiotem skargi była bezczynność (art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "ppsa"). Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ppsa (art. 21 udip). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa). Skarga okazała się nieuzasadniona. Gdy informacja, o jaką wnioskuje zainteresowany, nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej, jeżeli pismem poinformuje o tym wnioskodawcę. W ocenie Sądu żądane informacje nie są informacją publiczną, a organ terminowo informował skarżącą o braku podstaw ich udostępnienia (k. 18, 35 i 38 a.a.). W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 udip organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jako wykonujący zadania publiczne, bo do takich należą zadania postawione przed przedsiębiorstwami energetycznymi w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2026 r. poz. 43) ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli. Jako podmiot obowiązany stosownie do art. 2 ust. 1 udip może być pytany przez "każdego" o każdą posiadaną przez niego informację o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 udip). Z powyższego nie wynika, że skarżąca może pytać organ o wszystko, co ma związek z jego działalnością. Prawo do informacji służyć ma obywatelom do uzyskania wiedzy o działaniach podmiotów wykonujących zadania publiczne. Realizacja tego prawa umożliwia społeczną reakcję na powstające nieprawidłowości. Przysługujące "każdemu" prawo dostępu do informacji publicznej służyć ma budowaniu społeczeństwa obywatelskiego, świadomego swoich praw i współdziałającego z organami władzy publicznej w celu realizowania zadań służących dobru wspólnemu. Tak z akt administracyjnych, jak i z akt sądowoadministracyjnych wynika, że mamy do czynienia z pismami składanymi w indywidualnej sprawie przez podmiot, którego interesów sprawa ta dotyczy. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej liczby osób czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa, lecz ochrona indywidualnych interesów skarżącej (kwestia eksploatacji infrastruktury elektroenergetycznej na należącej do niej nieruchomości – ustanowienie służebności przesyłu, zapłata wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, wypłata odszkodowania). Wobec tego pisma te nie dotyczą sprawy publicznej, a żądane informacje nie powinny być udostępnione w trybie udip, albowiem nie można przy pomocy udip starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3943/21, dot. przesłania wszelkich dokumentów dotyczących lokalizacji słupów energetycznych na działce należącej do wnioskodawcy). W wymienionym wyroku NSA wskazał, że taki pogląd wyrażono na przykład w wyrokach NSA: z 27 maja 2020 r.,. sygn. akt I OSK 1601/1; z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2794/19; z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3127/19; z 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1561/19; z 20 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1359/18; z 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12; z 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 173/09; z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2265/11, z 14 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2231/12; z 10 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1500/12 i z 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1284/11, ponadto z 14 lipca 2020r. I OSK 2817/19. Za taką oceną przemawiają następujące fragmenty pism skarżącej: Uzyskanie informacji publicznej w okolicznościach niniejszej sprawy zmierza do realizacji roszczeń cywilnoprawnych możliwych do załatwienia przed sądem powszechnym w postępowaniu cywilnym regulowanym przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2026 r. poz. 468), zgodnie z którymi: "strona powołująca się w piśmie na dokument obowiązana jest na żądanie przeciwnika złożyć oryginał dokumentu w sądzie jeszcze przed rozprawą" (art. 129 § 1) oraz "każdy obowiązany jest przedstawić na zarządzenie sądu w oznaczonym terminie i miejscu dokument znajdujący się w jego posiadaniu i stanowiący dowód faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że dokument zawiera informacje niejawne (art. 248 § 1). Żądane informacje są skarżącej niezbędne w celu wystąpienia na drogę ewentualnego powództwa cywilnego przeciwko organowi. Tymczasem udip nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 udip jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Skoro zatem żądanie wprost odnosi się informacji, które mają posłużyć do załatwiania indywidualnych spraw skarżącej, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad podmiotami wykonującymi zadania publiczne, to skarga na bezczynność nie mogła być uwzględniona. Z tych względów Sąd orzekł po myśli art. 151 ppsa.