II SAB/Ke 62/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie przywrócenia do pracy i odszkodowania postanawia: odrzucić skargę.

S. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie przywrócenia do pracy i odszkodowania. W uzasadnieniu wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r., sygn. [...], Sąd Rejonowy w K., IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w sprawie z jego powództwa przeciwko Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. o uznanie wypowiedzenia stosunku pracy dokonanego w dniu 18 czerwca 2009 r. za bezskuteczne, przywrócenie do pracy i zaliczenie stażu pracy, przekazał sprawę, na zasadzie art. 464 § 1 Kpa, do rozpoznania Komendantowi Powiatowemu Policji w O. podległemu służbowo Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. Skarżący wskazał, że od tego czasu minęło 9 miesięcy, a organ nie wydał żadnej decyzji. Sprawa znajduje się w gestii Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w K.. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Komendant Powiatowy Policji w O. w piśmie z dnia 27 stycznia 2017 r. szczegółowo wyjaśnił stronie brak możliwości spełnienia jego żądań. S. L. wniósł wówczas zażalenie. Odpowiadając na nie w piśmie z dnia 30 maja 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wyjaśnił, że pismo Komendanta Powiatowego z dnia 27 stycznia 2017 r. nie było postanowieniem, ponieważ nie zawierało rozstrzygnięcia. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ stwierdził, że nie została ona poprzedzona zażaleniem do organu wyższego stopnia, tj. Komendanta Głównego Policji, zażaleniem w trybie art. 37 § 1 Kpa. W tym kontekście przywołał art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw wskazując, że w niniejszej sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy Kpa obowiązujące przed 1 czerwca 2017 r. Niewyczerpanie środków zaskarżenia powinno więc skutkować odrzuceniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "Ppsa", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 Ppsa). Na mocy art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 53 § 2b Ppsa w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie zatem z tym przepisem skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji jest zatem uprzednie, tj. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, wniesienie ponaglenia. Zgodnie z art. 37 § 1 Kpa stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie kierował do organu wyższego stopnia nad Komendantem Wojewódzkim Policji, tj. Komendanta Głównego Policji (art. art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji; Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), ponaglenia w trybie art. 37 Kpa, co oznacza, że nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (art. 52 § 2 Ppsa). Wypada zauważyć, że także według stanu prawnego obowiązującego przed 1 czerwca 2017r. do wniesienia skargi na bezczynność koniecznym było uprzednie wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia, ewentualnie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 kpa w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017r.). Skarżący nie skorzystał także z tej możliwości. Okoliczność niewyczerpania środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu administracyjnym uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 Ppsa.