II SAB/Ke 46/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2021 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.H. na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o odmówienie wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę postanawia: odrzucić skargę.

E.H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie nierozpatrzenia jej wniosku z 25 marca 2020 r. W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że 25 marca 2020 r. złożyła do Wojewody wniosek z żądaniem wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 kpa o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku Zarządu Powiatu o stwierdzenie nabycia nieruchomości. Wojewoda 8 czerwca 2020 r. udzielił odpowiedzi, w której wskazał, że brak jest przepisów, z których wynikałoby, że organ może wydać postanowienie, o które wniosła skarżąca. Ponieważ Wojewoda nie wszczął postępowania administracyjnego ani nie wydał postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na wniosek – skarga jest, zdaniem skarżącej, zasadna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że skarżąca wniosła skargę na czynność Wojewody dotyczącą postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] czerwca 2020 r. stwierdzającej, że nieruchomość położona w obrębie [...] P., oznaczona jako działki nr 546/[...] i 659/[...], stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością powiatu. Wniosek o odrzucenie skargi organ argumentował tym, że przed Ministrem Rozwoju Pracy i Technologii toczy się postępowanie odwoławcze od powyższej decyzji, w wyniku którego została wydana decyzja z [...] marca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a. Należy zauważyć, że skarżąca została wezwana zarządzeniem z 8 kwietnia 2021 r. do złożenia dowodu, że wniosła do organu wyższego stopnia ponaglenie w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego przez Wojewodę. W odpowiedzi skarżąca wskazała, że złożony przez nią 21 czerwca 2020 r. do Wojewody wniosek o przyspieszenie postępowania w sprawie przesłanych przez Starostę pism – należy traktować jako ponaglenie. Dodała, że jeśli wniosek ten budził zastrzeżenia, to Wojewoda zobowiązany był wezwać do uzupełnienia i wyjaśnienia wątpliwości. Wojewoda również mógł przesłać ponaglenie zgodnie z właściwością. Wbrew poglądowi skarżącej, pismo z 21 czerwca 2020 r. nie może zostać uznane za ponaglenie, o jakim mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. oraz w art. 37 kpa, gdyż z pisma tego wprost wynika, że jego adresatem był Wojewoda, a nie organ wyższego stopnia, którym w niniejszej sprawie jest Minister Rozwoju Pracy i Technologii. Przede wszystkim jednak z treści powyższego pisma nie wynika, aby dotyczyło ono wniosku z 25 marca 2020 r. (w rozpoznaniu, którego Wojewoda miał się dopuścić bezczynności). Jak bowiem wynika ze skargi, skarżąca domagała się w tym wniosku wydania przez Wojewodę postanowienia na podstawie art. 61a § 1 kpa o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku Zarządu Powiatu o stwierdzenie nabycia nieruchomości. Tymczasem z "Wniosku o przyspieszenie postępowania", który zdaniem skarżącej Wojewoda winien uznać za ponaglenie i przekazać do organu wyższego stopnia, wynika, że skarżąca żąda, aby Wojewoda udzielił odpowiedzi na pisma, które temu organowi zostały przesłane ze Starostwa Powiatowego. Zatem nie da się z treści tego pisma wywnioskować, że skarżąca domaga się odpowiedzi na jej wniosek dotyczący nierozpatrzenia przez Wojewodę wniosku z 25 marca 2020 r., zwłaszcza, że adresatem tego wniosku był Wojewoda, wniosek ten został złożony, w formie dokumentu elektronicznego, w tym organie, więc nie mógł zostać przekazany ze Starostwa Powiatowego. Zatem Wojewoda nie miał podstaw do uznania, że pismo z 21 czerwca 2020 r. stanowi ponaglenie złożone na ten organ w przedmiocie wniosku skarżącej z 25 marca 2020 r. i nie mógł go przekazać organowi wyższego stopnia. W tym stanie rzeczy, należy przyjąć, że do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżąca nie przedstawiła dowodu, że przed wniesieniem skargi do Sądu, zaskarżyła zarzucaną przewlekłość ponagleniem do organu wyższego stopnia, co oznacza, że wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o jakim mowa wyżej - nie został w sprawie spełniony. W konsekwencji powyższego, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.