II SAB/Ke 26/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P.A. na bezczynność Burmistrza Miasta Sandomierza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta Sandomierza dopuścił się bezczynności w sprawie rozpoznania wniosku skarżącego P.A. z dnia 14 stycznia 2021 r. uzupełnionego dnia 15 stycznia 2021 r.; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; IV. oddala wniosek o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; V. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Sandomierza do rozpoznania wniosku P.A. z dnia 14 stycznia 2021 r. uzupełnionego dnia 15 stycznia 2021 r.; VI. zasądza od Burmistrza Miasta Sandomierza na rzecz skarżącego P.A. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z dnia 14 stycznia 2021 r. P.A. zwrócił się do Burmistrza Miasta Sandomierza (dalej też w skrócie "Burmistrz"), adresując wniosek do rzecznika prasowego Burmistrza, o odpowiedź na następujące kwestie: 1.w jakiej wysokości wynagrodzenie miesięczne (podstawowe + ewentualne dodatki) będzie pobierać Naczelnik Wydziału Promocji, Inwestycji i Rozwoju, wydziału urzędu miejskiego, który został powołany do istnienia w 2021 r.; 2. czy prawdą jest, że w Wydziale Promocji, Inwestycji i Rozwoju zatrudnionych jest Zastępca Naczelnika oraz dwóch/dwoje kierowników; 3. jakie stanowiska zajęli dotychczasowi naczelnicy zlikwidowanych wydziałów z wyszczególnieniem: stanowisko dotychczasowe - stanowisko obecne; 4. jak zmieniły się wynagrodzenia naczelników, którzy teraz podlegają pod w/w wydział, jeśli one wzrosły lub zmalały, to o ile, z wyszczególnieniem: stanowisko - wynagrodzenie dotychczasowe - wynagrodzenie obecne; 5. czy w związku z utworzeniem nowego wydziału i zmianami w organizacji urzędu komuś wręczono wypowiedzenia z pracy; 6. jak zmieni się sytuacja finansowa urzędu w związku z nowymi zmianami organizacyjnymi i kadrowymi, tj. ile kosztowało utrzymanie dotychczas istniejących wydziałów urzędu miejskiego, a ile pieniędzy pochłonie Wydział Promocji, Inwestycji i Rozwoju; 7. ile osób w 2020 roku przyjęto do pracy w urzędzie miejskim; 8. ile pieniędzy przeznaczono w 2020 roku na nagrody dla pracowników urzędu; 9. czy od 1 stycznia 2021 r. do chwili obecnej nastąpiły zmiany w zatrudnieniu w urzędzie miejskim, jeśli tak, to jakie; 10. czy prawdą jest, że na 2021 rok w budżecie miasta zaplanowano o 1 000 000 złotych więcej na płace dla pracowników; 11. czy na prawdzie polega twierdzenie, że Urząd Miejski w Sandomierzu jako organ umorzył należność podatkową z tytułu podatku od nieruchomości za lokal użytkowy przy ulicy S. w S. M.M., prywatnie bratu Burmistrza M.M. oraz czy ta informacja została zamieszczona i gdzie w Biuletynie Informacji Publicznej; 12. czy w Fundacji Kultury Ziemi Sandomierskiej zatrudniony jest M.M., prywatnie brat Burmistrza M.M.; 13. czy w Centrum Usług Wspólnych w Sandomierzu pracuje żona Burmistrza M.M.; 14. ile kosztowała oraz kto był wykonawcą zmiany Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Sandomierzu. Wnioskodawca zwrócił się udzielenie możliwie najszybszej odpowiedzi na zadane pytania i przesłanie jej do redakcji w formie elektronicznej na adres: redakcja@stv.pl lub [....]. W dniu 15 stycznia 2020 r. P.A., doprecyzowując niektóre z powyższych pytań, wskazał: - odnośnie pytania 3 - jakie stanowiska objęli dotychczasowi naczelnicy i ich zastępcy oraz kierownicy zlikwidowanych wydziałów i referatów, prosząc o informację z wyszczególnieniem: stanowisko do 31.12.2020 r., stanowisko obecnie; - odnośnie pytania 11 - czy na prawdzie podlega twierdzenie, że w tej kadencji umorzona została zaległość z tytułu podatku od nieruchomości i zaległość z tytułu czynszu za lokal użytkowy M.M. - prywatnie bratu Burmistrza i czy ta informacja została zamieszczona i w którym miejscu w Biuletynie Informacji Publicznej oraz jaka to kwota; - odnośnie pytania 12 - jaką funkcję w Fundacji Kultury Ziemi Sandomierskiej pełni M.M. - prywatnie brat Burmistrza; - odnośnie pytania 13 - czy w Centrum Usług Wspólnych zatrudniona była żona Burmistrza; w jakim okresie; - odnośnie pytania 14 - kto był wykonawcą zmiany strony BIP Urzędu Miasta, ile kosztowała ta zmiana, czy zastosowano regulamin zamówień publicznych obowiązujący w urzędzie do wyłonienia wykonawcy, dlaczego na obecnej stronie BIP nie są opublikowane oświadczenia majątkowe. Ponownie wnioskodawca poprosił o przesłanie odpowiedzi do redakcji w formie elektronicznej na ww. adresy email. Pismem z dnia 26 stycznia 2021 r. organ zwrócił się do P.A. w nawiązaniu do otrzymanych pism z dnia 14 i 15 stycznia 2021 r. o sprecyzowanie, czy pytania wskazane w ww. pismach składane są w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2020 roku, poz. 2176). W dniu 2 lutego 2021 r. P.A. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach i zaskarżył bezczynność Burmistrza Miasta Sandomierza w załatwieniu jego wniosku z dnia 14 stycznia 2021 r. przesłanego drogą elektroniczną, uzupełnionego dnia 15 stycznia 2021 r., o udostępnienie informacji publicznej w zakresie funkcjonowania Urzędu Miejskiego w Sandomierzu oraz jego jednostek organizacyjnych. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 16 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - poprzez ich niezastosowanie i niewydanie przez organ rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w sytuacji faktycznego odmówienia wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej w terminie wskazanym przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p.; - art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. - poprzez ich niezastosowanie i nieudostępnienie w terminach określonych w ww. przepisach żądanej informacji publicznej, niebędącej informacją przetworzoną, ani informacją chronioną tajemnicą przedsiębiorstwa; - art. 2 ust. 2 u.d.i.p w zw. z art. 7 k.p.a. - poprzez bezpodstawne zażądanie od skarżącego sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie, czy wniosek o udostępnienie informacji publicznej składany jest w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: - zobowiązanie organu do udostępnienia skarżącemu bez zbędnej zwłoki żądanej informacji, zgodnie z wnioskiem z dnia 14 stycznia 2021 r. uzupełnionym dnia 15 stycznia 2021 r., jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku Sądu; - o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, - o stwierdzenie, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - o przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł lub wymierzenie organowi grzywny w ww. wysokości - wedle uznania Sądu. Nadto autor skargi wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, o doręczenie pism z Sądu za pomocą środków komunikacji elektronicznej - na adres piotr.andryka@stv.pl, a także o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności w nich podane. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł w szczególności, że dnia 14 stycznia 2021 r. drogą elektroniczną skierował do Burmistrza Miasta Sandomierza - za pośrednictwem rzecznika prasowego Burmistrza - wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek został uszczegółowiony i sprecyzowany w zakresie pytań nr 3, 11, 12, 13 i 14 dnia 15 stycznia 2021 r., również za pośrednictwem rzecznika prasowego Burmistrza Sandomierza M.M. i pocztą elektroniczną. Do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 u.d.i.p. Skarżący nie został powiadomiony w ustawowo określonym terminie zarówno o powodach opóźnienia, o terminie, w jakim organ udostępni informacje, jak również o ewentualnych kosztach związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Jedynie pismem z dnia 26 stycznia 2021 r. nadesłanym pocztą elektroniczną rzecznik prasowy Burmistrza zwrócił się z wnioskiem o sprecyzowanie, czy pytania wskazane w ww. pismach składane są w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Skarżący przedstawił zasady udostępniania informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i wskazał, że skierowanie do skarżącego wniosku o sprecyzowanie, czy pytania wskazane w pismach składane są w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, pozbawione jest podstaw prawnych. Nadto skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie zaniechanie udzielenia informacji publicznej nie wynikało ze stopnia skomplikowania sprawy. Brak właściwej - zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej - reakcji na wniosek skarżącego nie był efektem nieprawidłowej wykładni analizowanych przepisów, tylko nieuzasadnionego racjonalnie, złośliwego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie - niemożliwego do zaakceptowania w państwie prawa. Powyższe pozwala zakwalifikować takie działanie jako naruszenie prawa w zakresie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej i to w stopniu rażącym. W dniu 8 lutego 2021 r. organ przesłał drogą elektroniczną odpowiedź – pismo z dnia 25 stycznia 2021 r., w której poinformował, że: - ad. 1 - Wynagrodzenie miesięczne Naczelnika Wydziału Rozwoju, Promocji i Inwestycji wynosi 6650,00 zł brutto. - ad. 2 - Nie jest prawdą, że w Wydziale Rozwoju, Promocji i Inwestycji zatrudniony jest Zastępca Naczelnika. Stanowiska kierownicze w UM są wykazane w Regulaminie Organizacyjnym Urzędu nadanym Zarządzeniem Burmistrza nr 5/2021/Or z dnia 7 stycznia 2021 r. Ww. zarządzenie Burmistrza jest udostępnione na stronie BIP Urzędu. - ad. 3 - Dotychczasowy Naczelnik Wydziału Techniczno-Inwestycyjnego został Kierownikiem Referatu Techniczno-Inwestycyjnego. Dotychczasowy Zastępca Naczelnika Wydziału Techniczno-Inwestycyjnego został przeniesiony na stanowisko Inspektora. Dotychczasowi Kierownicy Referatów pozostali na swoich stanowiskach. - ad. 4 - Wynagrodzenia osób wymienionych w tym punkcie nie uległy zmianie. - ad. 5 - W związku z utworzeniem nowego Wydziału żaden z pracowników nie otrzymał wypowiedzenia. - ad. 6 - Mając na uwadze, że rok 2021 dopiero się rozpoczął, odpowiedź na powyższe pytanie jest niemożliwa. Pytanie jest również zbyt ogólne, gdyż "koszty utrzymania Wydziałów", o których pisze wnioskodawca nie są wyłącznie kosztami pracowniczymi. Wymagane jest zatem doprecyzowanie pytania przez wnioskodawcę. Dodatkowo budżet gminy, również ten związany z kosztami pracowniczymi Urzędu Miejskiego, ulega ciągłym transformacjom w ciągu roku budżetowego. Niemożliwe jest zatem obecnie określenie jego ostatecznej wysokości. Wynika to chociażby z faktu zmian oraz obowiązków ustawowych, do których Urząd Miejski ma lub będzie miał się obowiązek dostosować jako Pracodawca. - ad. 7 - W 2020 r. z Urzędu Miejskiego odeszło 11 pracowników oraz jeden pracownik, który został przesunięty w trakcie roku na inne stanowisko na pół etatu. Koszt miesięczny tych pracowników wynosił 60.868 zł. Do pracy zostało przyjętych 9 osób (w tym jeden pracownik na pół etatu) oraz pół etatu - przesunięcie wewnętrzne. Nowi pracownicy przychodzili w różnym odstępie czasu na miejsce odchodzących. Część z nich została zatrudniona w ramach refundacji z Powiatowego Urzędu Pracy, dzięki czemu Urząd otrzymał dodatkowe środki na utrzymanie pracownika, czyli nie ponosił pełnych kosztów utrzymania etatu. Koszt zatrudnienia tychże pracowników na początku roku 2021 to 33.433 zł miesięcznie. Oszczędności, które powstały w wyniku tych zmian, to kwota 27.435 zł miesięcznie. - ad. 8 - W 2020 r. na nagrody w Urzędzie przeznaczono 259.033,00 zł. - ad. 9 - Od 1 stycznia 2021 r. zmian w zatrudnieniu nie było. - ad. 10 - Nie jest prawdą. W stosunku do planu na rok 2020 propozycja na 2021 jest większa o 350.000 zł. Wzrost wynagrodzeń spowodowany jest wzrostem najniższej krajowej z 2600 zł (małe brutto) na 2800 zł (małe brutto). - ad. 11 - Nie jest prawdą umorzenie podatku brata Burmistrza. - ad. 12 - Fundacja Kultury Ziemi Sandomierskiej nie zatrudnia pracowników. Pan M.M. jest członkiem Zarządu Fundacji Kultury. Funkcję tę sprawuje społecznie. - ad. 13 - Żona Burmistrza pracowała w Centrum Usług Wspólnych od 13.01.2020 r. do 31.12.2020r. - ad. 14 – Firma [...], za wykonanie BIP 1800 zł netto oraz moduł akty normatywne 500 zł netto - wdrożenie BIP oraz integracja ze stroną www oraz aplikacją mobilną. Do wyłonienia wykonawcy zastosowano § 6 Regulaminu udzielania zamówień publicznych. Na stronie BIP są publikowane oświadczenia majątkowe - ścieżka dostępu w nowym BIP: MENU PODMIOTOWE > Urząd Miejski w Sandomierzu > Oświadczenia majątkowe > Oświadczenia majątkowe złożone w 2021 roku. Oświadczenia poszczególnych osób będą publikowane w miarę ich wpływu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ wyjaśnił, że istotnie dnia 14 stycznia 2021 r. skarżący jako redaktor naczelny telewizji STV.PL w Sandomierzu skierował do rzecznika prasowego Burmistrza Sandomierza wystąpienie zawierające 14 punktów dotyczących różnych kwestii, w tym m.in. zapytań skierowanych personalnie pod adresem M.M.- brata Burmistrza Sandomierza (pytania nr 11, 12) oraz żony Burmistrza (pytanie nr 13), a także szereg pytań związanych ze zmianami organizacyjnymi w Urzędzie Miejskim w Sandomierzu. Ponieważ wystąpienie to nie zostało skierowane w trybie przewidzianym w Urzędzie dla wniosków o udostępnienie informacji publicznej, a w szczególności nie zostało przesłane na adres mailowy sekretariat@um.sandomierz.pl wskazany w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Sandomierzu jako adres, na który wnioski takie należy kierować, a także z uwagi na treść wniosku oraz osobę, do której wystąpienie to skarżący skierował, organ potraktował to wystąpienie jako przejaw śledztwa dziennikarskiego, zmierzającego do ujawnienia odnośnie organu przypadków nepotyzmu oraz wadliwej organizacji pracy podległego Burmistrzowi Urzędu. Rzecznik prasowy Burmistrza zwrócił się do skarżącego o sprecyzowanie niektórych punktów wystąpienia, co też skarżący uczynił w dniu 15 stycznia 2021 r. Tym samym wystąpienie to zostało zakwalifikowane jako pismo skierowane w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z 30-dniowym terminem jego załatwienia. Termin ten upływał dnia 15 lutego 2021 r. Do obowiązków rzecznika prasowego Burmistrza nie należy rozpoznawanie wniosków o udostępnienie informacji publicznej, gdyż w tym zakresie Urząd posiada odrębną, wyspecjalizowaną w tym przedmiocie komórkę organizacyjną - samodzielne stanowisko inspektora ds. informacji publicznej. Z uwagi więc na potraktowanie wystąpienia skarżącego jako czynności śledztwa dziennikarskiego, dokument ten nie został skierowany do tej komórki, lecz pozostał w gestii rzecznika prasowego Burmistrza. Kierowany ostrożnością rzecznik prasowy Burmistrza pismem z dnia 26 stycznia 2021 r. zwrócił się do skarżącego o dodatkowe sprecyzowanie, czy pytania są składane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący na to zapytanie nie odpowiedział, natomiast w dniu 2 lutego 2021 r. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza. Z kolei informacje, których skarżący żądał w swoim wystąpieniu, zostały mu przekazane drogą mailową przez rzecznika prasowego Burmistrza Sandomierza w dniu 8 lutego 2021 r., tj. z zachowaniem 30-dniowego terminu przewidzianego w art. 35 § 3 kpa. Organ podkreślił, że zgromadzenie danych niezbędnych do sporządzenia odpowiedzi na wystąpienie skarżącego obejmujące 14 punktów wymagało podjęcia szeregu ustaleń i gdyby od początku było wiadome, że skarżący składa wniosek o udostępnienie informacji publicznej, przewidując niemożność zachowania 14-dniowego terminu do udostępnienia takiej informacji, zostałby zastosowany przepis art. 13 ust. 2 udip. Organ przyznał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie wymaga szczególnej formy. Powinien jednak w sposób jednoznaczny wskazywać, że dotyczy udostępnienia informacji publicznej. Ani jednak wystąpienie skarżącego z dnia 14 stycznia 2021 r., ani sprecyzowanie tego wystąpienia z dnia 15 stycznia 2021 r., nie zawierało tego elementu, skutkiem czego organ nie miał podstaw, aby przyjąć, że skarżący domaga się informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takie stanowisko organu wynikło również z faktu, że skarżący w dniach 18 i 29 stycznia 2021 r. skierował do organu - także za pośrednictwem rzecznika prasowego - dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej, w których wprost powołał się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnioski te, jako jednoznacznie zdefiniowane, zostały skierowane do załatwienia inspektorowi ds. informacji publicznej i żądane przez skarżącego informacje zostały mu udostępnione w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 udip. W tym stanie faktycznym, zdaniem organu, nie dopuścił się on bezczynności, gdyż działał w uzasadnionym przekonaniu, że wystąpienie skarżącego z dnia 15 stycznia 2021 r. nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej i podlega rozpoznaniu w zwykłym trybie, według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i tak też sprawę tę załatwił, udzielając skarżącemu odpowiedzi z zachowaniem 30-dniowego terminu wynikającego z przepisu art. 35 § 3 kpa. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływana jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje orzekanie także w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga okazała się częściowo zasadna. Zasady oraz tryb udostępniania informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), dalej "u.d.i.p.", "ustawa". Ustawa ta wprowadziła w art. 1 ust. 1 definicję legalną "informacji publicznej", przez którą to informację należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, przy czym informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., obowiązek wydania decyzji administracyjnej spoczywa na organie zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej - poza sytuacjami, gdy zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania - w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bo istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Odpowiednio do okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać zatem zasadniczo na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udzielenia - w drodze decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 ustawy), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. W niniejszej sprawie co do zasady nie było sporu, że Burmistrz Miasta Sandomierza jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w kontekście żądanych informacji określonych we wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2021r., uzupełnionego dnia 15 stycznia 2021 r. (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Organ powziął wątpliwości co do trybu, w jakim P.A. zwrócił się o powyższe informacje. Te wątpliwości spowodowały – jak wyjaśnił organ – uchybienie terminowi do udostępnienia informacji publicznych, o które skarżący zwrócił się we wniosku z dnia 14 stycznia 2021 r. (uzupełnionym w dniu 15 stycznia 2021 r.). Ostatecznie bowiem odpowiedź pisemna na wniosek została przesłana skarżącemu w dniu 8 lutego 2021 r., co potwierdza wydruk ze skrzynki poczty elektronicznej organu. Wymaga stwierdzić, że niewątpliwie wniosek z dnia 14 stycznia 2021 r. (uzupełniony w dniu 15 stycznia 2021 r.) został skutecznie złożony do organu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Określenie adresata w tytule wniosku inne niż wymagałby tego organ, nie powinno było spowodować opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi na ten wniosek, co nastąpiło dopiero dnia 8 lutego 2021 r. Wewnętrzna organizacja pracy w urzędzie określona przez organ nie może powodować uchybianiu terminów ustawowych w załatwianiu spraw publicznych. Dlatego skierowanie wniosku przez skarżącego do rzecznika prasowego Burmistrza nie mogła wstrzymać biegu terminów określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej dotyczących rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Jeżeli nawet w urzędzie została powołana inna osoba do załatwiania spraw związanych z udostępnianiem informacji publicznej, to w takim razie do tej osoby powinien trafić niezwłocznie wniosek skarżącego celem dokonania oceny, czy również w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej należy ten wniosek rozpatrzeć, zwłaszcza, że zgodne z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 2018 r., poz. 1914 ze zm.), w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 i 1669). Wszelkie zaś wątpliwości w tym zakresie organ winien z wnioskodawcą wyjaśnić na tyle sprawnie, aby nie pozostawać w zwłoce związanej z załatwieniem przedmiotowego wniosku, w każdym razie z całą pewnością przesłanie do skarżącego prośby o informację, w jakim trybie został złożony wniosek z dnia 14 stycznia 2021 r. (uzupełniony w dniu 15 stycznia 2021 r.) dopiero w dniu 26 stycznia 2021 r. było działaniem spóźnionym w kontekście art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Tym bardziej nie sposób nie podkreślić, że odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 14 stycznia 2021 r. (uzupełniony 15 stycznia 2021 r.) została przygotowana już w dniu 25 stycznia 2021 r., co potwierdza data zamieszczona na piśmie, które zostało przedstawione przez organ jako odpowiedź na wniosek. Podsumowując, wniosek o udostępnienie informacji publicznej został załatwiony przez organ w tym przypadku po terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Niemniej analiza treści udzielonych skarżącemu odpowiedzi na zadane w przedmiotowym wniosku pytania doprowadziła Sąd do przekonania, że organ udzielił informacji na te pytania. Ostatecznie organ rozpoznał przedmiotowy wniosek w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd w niniejszym postępowaniu nie weryfikuje prawdziwości udostępnionych informacji publicznych, a jedynie kontroluje, czy odpowiedź na wniosek została udzielona w terminach wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej i w jakim zakresie. Tym samym Sąd ocenił, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, skoro nie zostały zachowane terminy z ustawy o dostępie do informacji publicznej (punkt I wyroku – art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Bezczynność ta jednak, zdaniem Sądu, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Organ nie zachował terminów ustawowych do załatwienia wniosku P. A. wynikających z ww. przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność organu nie była jednak znaczna, skoro termin do rozpoznania wniosku co do zasady upływał w dniu 28 stycznia 2021 r., a odpowiedź została udzielona w dniu 8 lutego 2021 r. Ponadto powody braku reakcji ze strony organu wyjaśnione w odpowiedzi na skargę pozwalają na uznanie, że opóźnienie w udzieleniu informacji publicznej nie było działaniem celowym i zamierzonym. Błędną kwalifikacją wniosku skarżącego jako przejaw śledztwa dziennikarskiego trudno skutecznie uzasadniać brak terminowej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w kontekście przywołanych wyżej przepisów prawa. Ta argumentacja miała jednak dla Sądu znaczenie dla oceny stopnia naruszenia prawa przy dopuszczeniu się bezczynności w rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bo skutkowało stwierdzeniem, że organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Trudno organowi zarzucić zachowanie nacechowane złą wolą w załatwieniu ww. wniosku. Powyższe powody legły także u podstaw orzeczeń zawartych w punktach III i IV wyroku, oddalających skargę w części dotyczącej żądania wymierzenia organowi grzywny lub zasądzenia od organu sumy pieniężnej na rzecz skarżącego. Zgodnie z dyspozycją art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd może orzec grzywnę lub zasądzić sumę pieniężną. W okolicznościach faktycznych tej sprawy Sąd uznał, że nie jest konieczne zastosowanie tych prewencyjno-represyjnych środków prawnych, skoro organ udostępnił informację publiczną tuż po wniesieniu skargi. Ponieważ odpowiedź na wniosek została udzielona po wniesieniu skargi do Sądu, dlatego Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne jako bezprzedmiotowe w trybie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (punkt V wyroku). Sąd dostrzegł, że odpowiedź na wniosek została skierowana do skarżącego na innych adres poczty elektronicznej niż wskazany we wniosku z dnia 14 stycznia 2021 r. (uzupełnionym w dniu 15 stycznia 2021 r.), niemniej odpowiedzi udzielono na adres wskazany w skardze przez samego skarżącego, który jest adresem skrzynki redakcyjnej skarżącego, więc udzielono jej wprost skarżącemu. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., na które złożył się wpis od skargi - 100 zł (pkt VI wyroku). Końcowo należy podnieść, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, nie zaś na rozprawie, dlatego Sąd nie mógł rozpoznać wniosku dowodowego skarżącego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., niemniej Sąd zapoznał się z całością dokumentów przedstawionych ze skargą w tej sprawie.