Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II SAB/Ke 147/26

Postanowienie WSA w Kielcach z 22 października 2026 r., II SAB/Ke 147/26

Wynik

Odrzucono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia
22 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

II SAB/Ke 147/26 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 22 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w przedmiocie nieprzekazania skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

M. P. wniósł 15 czerwca 2026 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (GOPS) w N. pismo nazwane: "FW: Kolejna skarga", w którym wskazał, że "z powodu braku reakcji składam skargę do WSA i SKO Kielce". Do pisma została załączona skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarga M. P. z 24 grudnia 2025 r., dotycząca "braku jakiejkolwiek decyzji i reakcji na decyzję kierownictwa schroniska dla osób bezdomnych w przytulisku imienia J. P. II 25 725 K. ul. [...] z kwietnia 2025". W dołączonej skardze wskazano, że zarzucana bezczynność dotyczy GOPS w N. . W odpowiedzi na skargę z 15 czerwca 2026 r. organ opisał dotychczas podjęte decyzje o skierowaniu M. P. do różnych schronisk dla bezdomnych. GOPS wskazał m.in., że umowa ze Schroniskiem dla Osób Bezdomnych w P. , ul. [...] w K., nie została zawarta na rok 2006, o czym poinformowano skarżącego telefonicznie, a także o tym, że w tej placówce będzie mógł przebywać do 31 grudnia 2025 r. oraz, że prowadzone są poszukiwania innego schroniska. Organ wyjaśnił, że 29 grudnia 2025 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w przedmiocie wypowiedzenia umowy ze schroniskiem, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 31 marca 2026 r. sygn. akt II SAB/Ke 17/26 odrzucił. Zarządzeniem z 5 sierpnia 2026 r., doręczonym 13 sierpnia 2026 r., M. P. został zobowiązany m.in. do sprecyzowania, w terminie 7 dni, czy skarga złożona 15 czerwca 2026 r., zatytułowana "Kolejna skarga" do Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. , do której dołączone zostało pismo z 24 grudnia 2025 r., zawierające skargę do WSA w Kielcach na bezczynność Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w sprawie "braku jakiejkolwiek decyzji i reakcji na decyzję kierownictwa schroniska dla osób bezdomnych w przytulisku imienia [...] [...] K. ul [...] z kwietnia 2025 (...)" wraz z wnioskiem o zasadzenie grzywny i odszkodowania, stanowi skargę w przedmiocie nieprzekazania przez organ ww. skargi z 24 grudnia 2025 r. do WSA w Kielcach, czy też skargę na bezczynność organu w przedmiocie braku reakcji na nieprzedłużenie przez schronisko dla bezdomnych kontraktu na 2026 r., pod rygorem przyjęcia, że wskazana wyżej skarga jest skargą na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w przedmiocie nieprzekazania przez organ skargi z 24 grudnia 2025 r. do WSA w Kielcach. Ponieważ na powyższe zobowiązanie skarżący nie odpowiedział, Sąd uznał, zgodnie z zarządzeniem z 5 sierpnia 2026 r., że rozpatrywana w niniejszej sprawie skarga z 15 czerwca 2026 r., opisana na wstępie, stanowi skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w przedmiocie nieprzekazania przez organ skargi M. P. z 24 grudnia 2025 r. do WSA w Kielcach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.). Jak wynika z treści powyżej przytoczonych przepisów, sąd administracyjny jest władny dokonać kontroli, czy organ pozostaje w bezczynności jedynie wówczas, gdy w kognicji sądu leży kontrola decyzji, postanowień, czynności bądź aktów w tych przepisach wskazanych. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym art. 3 p.p.s.a., a także kontrola innych kwestii rozpoznawanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów p.p.s.a., jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazanych z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz w określonym terminie. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego albo podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Dla uznania bezczynności organu konieczne jest więc ustalenie, że organ administracyjny był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do prowadzenia postępowania administracyjnego w celu wydania decyzji, aktu lub podjęcia czynności i mimo to nie podejmuje w terminie działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi lub odmawia ich podjęcia. Zaskarżenie bezczynności jest bowiem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. W razie stwierdzenia, że brak jest podstaw do realizacji żądania w jednej z form działania organów administracji określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., podlegających kontroli sądów administracyjnych, skarga na bezczynność jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W złożonej skardze strona zarzuca Kierownikowi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. bezczynność w przekazaniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargi z 24 grudnia 2025 r. dotyczącej wypowiedzenia umowy pobytu w schronisku dla bezdomnych. Skarżący zarzuca zatem bezczynność w realizacji przez organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, organ za pośrednictwem którego złożona została skarga na jego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zwłoka w przekazaniu przez organ skargi do sądu administracyjnego nie przybiera postaci bezczynności, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego, organ za pośrednictwem którego złożono skargę, nie ma obowiązku wydania decyzji, postanowienia lub aktu dotyczącego przekazania skargi do sądu. Nałożony na organ obowiązek przekazania skargi dokonywany jest w drodze czynności, która nie może zostać zakwalifikowana jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaakcentowania wymaga, że wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek nie podlega realizacji w toku postępowania administracyjnego. W konsekwencji Sąd stwierdza, że skarga na bezczynność organu w przekazaniu skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, a opisywana zwłoka w realizacji przez organ obowiązku, unormowanego w art. 54 § 2 p.p.s.a., nie ma charakteru bezczynności, podlegającej kontroli sądowoadministracyjnej w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Zauważyć należy również, że powyższe stanowisko jest ugruntowane w poglądach sądów administracyjnych (por. postanowienia: WSA w Opolu z 10 stycznia 2025 r., sygn. I SAB/Op 100/24; WSA w Poznaniu z 10 stycznia 2021 r., sygn. II SAB/Po 163/20; WSA w Rzeszowie z 27 listopada 2019 r., sygn. II SAB/Rz 115/19; WSA w Warszawie z 19 lutego 2015 r., sygn. VI SAB/Wa 9/15; WSA w Warszawie z 19 lutego 2015 r., sygn. VI SAB/Wa 10/15; WSA w Warszawie z 25 lipca 2012 r., sygn. V SAB/Wa 17/12; WSA we Wrocławiu z 27 czerwca 2012 r., sygn. IV SAB/Wr 15/12; WSA w Warszawie z 21 września 2011 r., sygn. V SAB/Wa 16/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wskazać jednocześnie należy, że – co do samej zasady – w razie opóźnienia organu w przekazaniu skargi do sądu, strona ma możliwość dochodzenia swoich praw wnosząc na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. o wymierzenie organowi grzywny. Z przepisu tego wynika, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Jednak takiego wniosku skarżący nie sformułował w skardze z 15 czerwca 2026 r. Nie można jej było zatem zakwalifikować jako wniosek złożony w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ubocznie jedynie należy wskazać, że opisana wyżej skarga z 24 grudnia 2025 r., której nieprzekazanie do sądu administracyjnego zarzuca M. P. w skardze na bezczynność z 15 czerwca 2026 r., rozpoznawanej w niniejszej sprawie, została przez organ przekazana do WSA w Kielcach 20 stycznia 2026 r., a więc w terminie zakreślonym w art. 54 § 2 p.p.s.a. Sprawa wywołana wniesieniem tej skargi została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Ke 17/26 i zakończona prawomocnym postanowieniem z 31 marca 2026 r. o odrzuceniu skargi. Odpis postanowienia doręczony został M. P. elektronicznie w trybie art. 74a § 8 p.p.s.a. tzn. uznano go za doręczony w dniu 14 kwietnia 2026 r. wskutek nieodebrania dwukrotnie awizowanej przesyłki elektronicznej.

Informacje o sprawie

Data wpływu
30 czerwca 2026
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Sędziowie
Renata Detka /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny