II SAB/Ke 13/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

W dniu 14 stycznia 2021 r. (data wpływu do organu) [...] skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że wnioskiem z dnia 28 grudnia 2020 r. (złożonym w formie elektronicznej), działając na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4a ww. ustawy domagała się od organu udzielenia następujących informacji: 1. Czy został złożony do Starostwa wniosek o pozwolenie na budowę dotyczący inwestycji na działkach nr 159/8, 159/33, 159/13, 179/5. 2. Terminu złożenia ww. wniosku jeżeli został złożony. 3. Jeżeli powodem złożenia wniosku jest planowana inwestycja na ww. działkach, to proszę o podanie parametrów technicznych obiektu (tzn. wymiary zewnętrzne obiektu/ obiektów, powierzchnia parkingu wraz z ilością miejsc do parkowania, usytuowanie wjazdów publicznych), a także przeznaczenia planowanego obiektu. 4. Ponadto proszę o wymienienie załączników jakie zostały dołączone do wniosku. Jak podała skarżąca, informacje te były dla niej ważne, gdyż jej działka graniczy bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. W dniu 7 stycznia 2021 r. skarżąca otrzymała pismo z dnia 31 grudnia 2020 r., w którym organ wyraził stanowisko, że przedmiotem złożonego wniosku nie jest informacja publiczna. Natomiast na spotkaniu w Starostwie w dniu 12 stycznia 2021 r., w którym brali udział przedstawiciele Starostwa, Burmistrza, Rady Miasta i mieszkańców w sprawie inwestycji na działkach 159/8, 159/33, 159/13, 179/5 ujawniono, że wniosek inwestora o pozwolenie na budowę wpłynął w dniu 31 grudnia 2020 r., a tym samym uruchomiona została stosowna procedura. Tym samym, w momencie wysyłania odpowiedzi, to jest w dniu 5 stycznia 2021 r. jej treść nie odpowiadała faktom, a strona uważa, że została wprowadzona w błąd, gdyż do tego czasu istniała możliwość przesłania prawdziwej informacji poprzez ePUAP lub drogą mailową. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia ww. wniosku oraz zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że w udzielonej odpowiedzi z dnia 31 grudnia 2020 r. Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa, działając z upoważnienia Starosty, że przedmiotowe zapytania – w sprawie zamierzeń inwestycyjnych realizowanych przez podmiot prywatny – nie należą do informacji publicznych. Informacją publiczną będzie dopiero decyzja w sprawie pozwolenia na budowę, po uprzednim dokonaniu anonimizacji (usunięciu danych wrażliwych). Ponadto poinformowano wnioskodawczynię, że na dzień dzisiejszy (data pisma 31 grudnia 2020 r.) nie toczy się postępowanie w przedmiocie zagospodarowania działek nr ewid. 159/8, 159/33, 159/13 179/5 w Sandomierzu - co było zgodne z prawdą. Co prawda w dniu 12 stycznia 2021 r. na spotkaniu w siedzibie Starostwa skarżąca uzyskała informacje, iż w dniu 31 grudnia 2020 r. został złożony wniosek o pozwolenie na budowę na przedmiotowych działkach nr 159/8, 159/33, 159/13, 179/5 (co również było zgodne z prawdą), jednak w tym zakresie organ wyjaśnił, że pisma wychodzące ze Starostwa są składane na biurze podawczym. W dniu 31 grudnia 2020 r. pocztę do wysłania biuro podawcze przyjmowało tylko do godziny 1100, a pracownik wydziału nie zdążył przekazać go do wysyłki. Zapieczętowane i zaadresowane pismo z dnia 31 grudnia 2020 r. zostało przekazane na biuro podawcze w dniu 5 stycznia 2021 r. Podobnie na biuro podawcze składana jest korespondencja przychodząca z zewnątrz - m.in. wnioski o pozwolenie na budowę. Do Wydziału sprawy trafiają po dniu lub dwóch dniach roboczych od złożenia na dzienniku podawczym. Tym samym, Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa, udzielając odpowiedzi skarżącej w dniu 31 grudnia 2020 r., nie posiadał jeszcze wiedzy o złożonym wniosku o pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "Ppsa", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stan taki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym (art. 120 Ppsa). Zgodnie z art. 3 § 1 Ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 Ppsa, a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest przy tym konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie ponaglenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176), dalej jako "u.d.i.p.", wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka–Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer 2016). Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Informacją publiczną jest zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, należy podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być w szczególności podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Nie można bowiem przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny (por. m.in. wyroki NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 1561/19, z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1359/18, z dnia NSA z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12). U.d.i.p. ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego, a nie jednostkowego. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej". W ocenie Sądu stanowisko zaprezentowane przez organ w piśmie z dnia 31 grudnia 2020 r., z którego wynika, że informacja żądana przez skarżącą we wniosku z 28 grudnia 2020 r. nie jest informacją publiczną, jest prawidłowe. Jak podniosła skarżąca w treści skargi (str. 2), informacje żądane w tym wniosku, odnoszące się do wniosku o pozwolenie na budowę dotyczącego konkretnych działek, były dla skarżącej ważne, gdyż jej działka graniczy bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Z twierdzenia tego w ocenie Sądu w sposób jednoznaczny wynika, że skarżąca, zwracając się o udostępnienie żądanych informacji, nie kierowała się troską o sprawy publiczne, a przedmiotem i celem złożonego przez nią wniosku jest realizacja lub ochrona indywidualnego interesu skarżącej. Zgodnie z tym, co wyżej podniesiono, takie informacje, jako niedotyczące sprawy publicznej, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i nie mogą być udostępnione w trybie przepisów tej ustawy. Właściwym sposobem załatwienia wniosku było w tej sytuacji pisemne poinformowanie skarżącej, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Z tego obowiązku organ wywiązał się zaś w ustawowym terminie. Ustalenie, że żądana informacja nie jest informacją publiczną prowadzić musi do oddalenia skargi na bezczynność jako niezasadnej, skoro nie było obowiązku jej udzielania. Z tego też powodu za niemające istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy należało uznać zarzuty dotyczące udzielenia – jak twierdzi skarżąca – nieprawdziwej informacji w piśmie z dnia 31 grudnia 2020 r. odnośnie tego, czy toczy się określone postępowanie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.