II SAB/Ke 113/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta K. – Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania zasiłku celowego za miesiąc kwiecień 2025 r. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę.

W dniu 2 października 2025 r. A. G. wniósł skargę (nr [...]) na przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta K. K. – Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K. postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania zasiłku celowego za miesiąc kwiecień 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując że w wyniku złożenia przez A. G. wniosku z 10 kwietnia 2025 r. (data wpływu 5 maja 2025 r.) o przyznanie jednorazowej i bezzwrotnej zapomogi finansowej na miesiąc kwiecień 2025 r. w kwocie [...]zł decyzją z 4 lipca 2025 r. znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta K., odmówiono stronie przyznania wnioskowanego świadczenia. Następnie, decyzją z 8 września 2025 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania A. G. od ww. decyzji z 4 lipca 2025 r., utrzymało w mocy tę decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. W tym miejscu przywołać należy uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, z której wynika, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". W uzasadnieniu tej uchwały podkreślono, że w sytuacji ustalenia przez sąd braku przedmiotu zaskarżenia "(...) w postaci ustania przewlekłości postępowania administracyjnego wskutek wydania rozstrzygnięcia przez organ administracji, sąd nie może już dokonywać oceny spełnienia kolejnych warunków dopuszczalności wniesienia skargi, skoro sama skarga jest niedopuszczalna z powodu braku przedmiotu zaskarżenia". Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z treści powyższej regulacji wywodzić należy moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, a istota tego związania oznacza, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni aprobuje poglądy zawarte w wyżej wskazanej uchwale z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, stwierdzając jednocześnie, że znajduje ona zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Z uchwały tej wynika, że "przewlekłość, jako stan faktyczny, nie będzie już istniała w chwili wniesienia skargi ze względu na wydanie stosownego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne, rozumiane, jako wprowadzenie tego rozstrzygnięcia do obrotu prawnego przez jego doręczenie stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego". Tak więc po rozstrzygnięciu sprawy przez organ (nawet gdyby nastąpiło to z upływem terminu wyznaczonego przepisami obowiązującego prawa) brak jest już możliwości dokonywania oceny przewlekłego prowadzenia postępowania w procedurze przed sądem administracyjnym. Istotną jest tu możliwość realizacji celu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, którym jest przeciwdziałanie opieszałości organu w wydaniu rozstrzygnięcia, a która staje się bezprzedmiotowa w sytuacji zakończenia przez organ postępowania wydaniem aktu i wprowadzeniem go do obrotu prawnego, który rozumieć należy jako "(...) nie tyle samo wydanie aktu administracyjnego, ale jego uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci jego doręczenia stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego. Samo wydanie aktu przez organ jest bowiem czynnością techniczną, która nabiera doniosłości prawnej w postaci rozstrzygnięcia sprawy dopiero w chwili, gdy zostanie skutecznie oświadczona stronom postępowania, jako kończąca tok postępowania". Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że skarga A. G. w niniejszej sprawie została wniesiona 2 października 2025 r. (k. 3, 7 akt sądowych) – a zatem już po wydaniu, z upoważnienia Prezydenta Miasta K., decyzji z 4 lipca 2025 r. znak: [...] o odmowie przyznania stronie jednorazowej i bezzwrotnej zapomogi finansowej na miesiąc kwiecień 2025 r. w kwocie [...]zł – następnie utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 8 września 2025 r. znak: [...] Z powyższego jasno wynika, że A. G. – skargą z 2 października 2025r. – zarzucił organowi I instancji przewlekłe prowadzenie postępowania w sytuacji, gdy zostało ono zakończone wydaniem opisanej wyżej decyzji z 4 lipca 2025 r. Mając na uwadze powyższe, uznając złożony środek zaskarżenia za niedopuszczalny z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.