II SAB/Go 93/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.G. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.

I.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 października 2022 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącemu dnia 18 października 2022 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.), Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatą sądową jest wpis sądowy od skargi. W sytuacji, gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego, strona wnosząca skargę powinna na wezwanie Sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną przez Sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 19 akt sprawy) wynika, iż przesyłka zawierająca odpis zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego została prawidłowo doręczona skarżącemu dnia 18 października 2022 r., zatem termin do wykonania zarządzenia upłynął bezskutecznie z dniem 25 października 2022 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie wpis sądowy w wysokości wskazanej w zarządzeniu nie został uiszczony. Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.