II SAB/Go 31/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o. o. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpoznania wniosku skarżącej C. Sp. z o.o. z dnia [...] r. w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia akt wraz z prawomocnym wyrokiem, II. stwierdza, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej C. Sp. z o. o. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Gorzów Wlkp., dnia kwietnia 2023 r. Sygn. akt II SAB/Go 31/23 Zarządzenie 1. Zgodnie z art. 139 § 5 p.p.s.a. udostępnić wyrok niezwłocznie w sekretariacie Sądu przez okres 14 dni. 2. Po wykonaniu pkt 1 akta przedłożyć celem sporządzenia uzasadnienia wyroku. S. WSA Jarosław Piątek

Wnioskiem z dnia [...] października 2022 r. C. Sp. z o. o. wystąpiła do Prezydenta Miasta o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa i zawierający powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Pismem z dnia [...] października 2022 r. Prezydent Miasta wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku o zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt znajduje się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Organ wskazał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa nie jest jedynym administratorem budynku przy ul. [...], gdyż administratorem jest jeszcze Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...]. Jest to tzw. duża wspólnota, a zarządcą tej wspólnoty jest Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Zarząd Wspólnot Mieszkaniowych nr [...]. W wezwaniu pouczono, że dokumenty należy przedłożyć w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, a nieusunięcie braków formalnych we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. W piśmie z dnia [...] października 2022 r., adresowanym do organu, wnioskodawczyni wskazała, że wymagana z art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi(t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 165, dalej jako u.w.t.p.a.) zgoda Spółdzielni Mieszkaniowej, będącej administratorem lokalu zlokalizowanego przy ul. [...], została przedłożona w załączeniu do wniosku, natomiast zgoda Wspólnoty Mieszkaniowej, której zarządcą jest Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Zarząd Wspólnot Mieszkaniowych w niniejszej sprawie nie jest konieczna i nie powinna być przez organ wymagana. Spółka stwierdziła, że lokal, którego dotyczy wniosek znajduje się w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] i niezasadne jest żądanie przedłożenia zgody Wspólnoty Mieszkaniowej. Pismem z dnia [...] listopada 2022 r. Prezydent Miasta zawiadomił Spółkę o pozostawieniu wniosku z dnia [...] października 2022 r. bez rozpoznania z uwagi na brak wymaganej zgody wspólnoty mieszkaniowej na sprzedaż napojów alkoholowych. C. Spółka z o. o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta, zarzucając naruszenie: 1. art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, podczas gdy skarżąca wraz z wnioskiem przedłożyła organowi wszystkie dokumenty wymagane przepisami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a w szczególności art. 18 ust. 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że organ wzywając spółkę do dostarczenia dodatkowych dokumentów znacząco przekroczył swoje kompetencje, gdyż brak żądanych dokumentów nie stał na przeszkodzie w wydaniu decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych oraz pozostawieniu wniosku skarżącej spółkio wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych bez rozpoznania, podczas gdy nie było ku temu żadnych podstaw, albowiem spółka przedłożyła organowi wszystkie dokumenty niezbędne do wydania zezwolenia, a wynikające z art. 18 ust. 6 u.w.t.p.a., 2. art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, bowiem mimo upływu ustawowego terminu załatwienia sprawy, organ - Prezydent Miasta nie wydał decyzji, nie podjął żadnej czynności w sprawie zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, pozostawiając wniosek skarżącej bez rozpoznania, 3. art. 77 k.p.a, poprzez nienależyte zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do wystosowania przez organ wezwania do przedłożenia dodatkowego dokumentu nieznajdującego oparcia w obowiązujących przepisach prawa a następnie pozostawienia podania spółki bez rozpoznania; 4. art. 80 k.p.a., poprzez niewłaściwe dowolne a nie swobodne dokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o: - stwierdzenie, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, która ma charakter rażącego naruszenia prawa, - zobowiązanie organu administracji publicznej do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, - wymierzenie organowi administracji publicznej grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W ocenie strony skarżącej zgoda Wspólnoty Mieszkaniowej, do której przedłożenia zobowiązał skarżącą organ, której zarządcą jest Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Zarząd Wspólnot Mieszkaniowych w niniejszej sprawie nie jest konieczna i nie powinna być przez organ wymagana. Lokal użytkowy, dla którego przedsiębiorca C. Spółka z o. o. ubiega się o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zlokalizowany jest pod adresem ul. [...], numer ewidencyjny działki: [...], dla której Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą pod numerem KW [...]. W nieruchomości tej został wyodrębniony jeden lokal. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, lokal jest zlokalizowany przy ul. [...] i jego właścicielem oraz zarządcą jest Spółdzielnia Mieszkaniowa. Budynek wielomieszkaniowy, w obrębie którego przedmiotowy lokal pozostaje, oznaczony jest odpowiednio numerem [...], zaś lokale sąsiednie oznaczone są budynkiem przy ul. [...]. Budynek ten jest bowiem podzielony administracyjnie na dwie nieruchomości: [...] na działce oznaczonej [...], dla którego prowadzona jest odrębna księga wieczysta oraz na nieruchomość oznaczoną numerem [...] na zlokalizowanej na działce ewidencyjnej numer [...] (dla której prowadzona jest księga wieczysta nr KW [...]). Wobec powyższego nie istnieje wbrew twierdzeniom organu nieruchomość "ul. [...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 165 z późn. zm.) stanowi, że do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Wniosek C. Spółka z o.o. z dnia [...] października 2022 r. dotyczył lokalu [...], położonego w [...], znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Budynek wielorodzinny położony przy ul. [...] zarządzany jest przez Spółdzielnie Mieszkaniową i Wspólnotę Mieszkaniową, której zarządcą jest Zakład Gospodarki Mieszkaniowej zarząd Wspólnot Mieszkaniowych. Z uwagi na to, że wnioskodawca do wniosku załączył jedynie zgodę Spółdzielni Mieszkaniowej, t.j. współwłaścicieli nieruchomości wspólnej przy ul. [...], na sprzedaż alkoholu w lokalu [...], zasadne było zobowiązanie wnioskodawcy do przedłożenia zgody pozostałych właścicieli, użytkowników, zarządców lub administratorów budynku, w którym znajduje się punkt sprzedaży. Jednocześnie strona została pouczona, że braki formalne wniosku należy uzupełnić w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Z uwagi na nieuzupełnienie wniosku pozostawiono go bez rozpoznania. W świetle powyższego, zdaniem organu, nie sposób dopatrzyć się zarzucanej organowi bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 1a p.p.s.a.). Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.). Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Ponieważ pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka złożyła ponaglenie do właściwego organu, o którym mowa w art. 37 k.p.a., co oznacza, że strona wyczerpała wymogi ustawowe warunkujące wniesienie przedmiotowej skargi. Pozostawienie nieuzasadnione podania (wniosku) bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje – na zasadach ogólnych – skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako CBOSA). Istotą niniejszej sprawy jest zatem przesądzenie, czy organ prawidłowo postąpił (a więc nie był w stanie bezczynności) pozostawiając wniosek skarżącej spółki z dnia [...] października 2022 r. – o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych – bez rozpoznania z powodu nieusunięcia braków formalnych wniosku (art. 64 § 2 k.p.a.). Wskazać trzeba, że celem przepisu art. 64 § 2 k.p.a. jest doprowadzenie sprawy do etapu umożliwiającego nadanie sprawie biegu. Generalnie przepis ten ma dotyczyć wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu i nie może dotyczyć okoliczności, które organ uznaje za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA z 22 marca 2018 r., II GSK 1363/16 oraz 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11; CBOSA). Wymaga podkreślenia, że wezwanie, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. służy wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów. Zatem tylko wtedy, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia. Wezwanie to nie może dotyczyć natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego czy prawnego sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Nie może on być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na stawiane jej coraz wyższe wymagania w zakresie wykazania okoliczności stwierdzonych w podaniu (por. wyroki NSA z dnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, ONSA z 1997 r, Nr 3, poz. 114, 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11, z dnia 5 lipca 2022 r., II GSK 701/22, CBOSA). Zgodnie z treścią art. 18 ust.1 u.w.t.p.a. sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". W myśl art.18 ust.6 u.w.t.p.a. do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć następujące dokumenty: dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych (pkt 2); zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (pkt 3),decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.b.ż.ż. (pkt 4). W sprawie jest bezsporne, że skarżąca spółka do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dołączyła zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a.zgodę Spółdzielni Mieszkaniowej, będącej administratorem budynku zlokalizowanego przy ul. [...]. W niniejszej sprawie organ uznał jednak, że strona powinna dodatkowo przedłożyć zgodę drugiego administratora budynku przy ul. [...], tj. Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...]. Wskazać trzeba, że strona kwestionuje powyższą ocenę podnosząc, żelokal mieszkaniowy, którego dotyczy wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych znajduje się w budynku wielomieszkaniowym (nr [...]), zaś lokale sąsiednie oznaczone są budynkiem przy ul. [...]. Budynek ten jest podzielony na dwie nieruchomości: [...] na działce oznaczonej numerem [...], dla którego prowadzonajest odrębna księga wieczysta oraz nieruchomość oznaczoną numerem [...] na działce ewidencyjnej nr [...] (KW [...]). Strona wskazała, że nie jest prawidłowe stanowisko organu, iż w [...] istnieje budynek o numerze [...]. Nadto podniosła, że w świetle prawa niedopuszczalna jest sytuacja, aby jeden lokal użytkowy znajdował się w dwóch wspólnotach. W sprawie powstał zatem spór pomiędzy stronami, czy konieczne jest przedłożenie dodatkowej zgody przez administratora budynku (art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a.).W niniejszym postępowaniu dotyczącym bezczynności organu Sąd niejest uprawniony do jego rozstrzygnięcia. Zważyć jednak trzeba, że obowiązek wynikający z art. 18 ust. 6 pkt 3 u.w.t.p.a. nie może być traktowany wyłącznie jako wymóg formalny, któremu powinien odpowiadać wniosek. Jest bowiem formalnym odbiciem materialnoprawnej przesłanki posiadania zgody na sprzedaż alkoholu w budynku, która musi być wyrażona przez jego właścicieli, zarządcę lub administratora. Zadaniem organu administracji rozpatrującego wniosek o zezwolenie na sprzedaż alkoholu w budynku jest ustalenie, czy dołączona do wniosku zgoda pochodzi od uprawnionego do jej wyrażenia podmiotu. W tym celu organ administracji musi ustalić stan prawny budynku, którego dotyczy wniosek i ewentualnie sposób wykonywania zarządu nieruchomością, od tego bowiem zależy to, czy spełniona jest przesłanka zgody na sprzedaż alkoholu w budynku, która musi być wyrażona przez jego właścicieli, zarządcę lub administratora (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 listopada 2022 r., II SA/Ke 452/22, CBOSA). Niewątpliwie zatem ustalenie, czy w sprawie konieczne jest przedstawienie zgody drugiego administratora przedmiotowego budynku, wymaga poczynienia przez organ ustaleń faktycznych i prawnych. W świetle powyższych uwag,zdaniem Sądu, organw sposób nieuzasadniony pozostawiłwniosek strony o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych bez rozpoznania, gdyż w ten sposób pozbawił stronę uprawnienia do rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny. Organ uznając, że zgoda przedłożona przez stronę nie jest wystarczająca do udzielenia zezwoleń, powinienwezwać stronę do uzupełnienia w wyznaczonym terminie brakującej zgody, pod rygorem skutku prawnego, tj. odmowy udzielenia zezwoleń (zob. art. 79a k.p.a.). W ten sposób skarżąca spółka nie zostałaby pozbawiona prawa do merytorycznego załatwienia sprawy i obrony swojego stanowiska w ewentualnym postępowaniu odwoławczym.Jak już wyżej wskazano wezwanie z art. 64 § 2 k.p.a. nie może dotyczyć okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego czy prawnego sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Nie może on być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny, co w niniejszej sprawie nastąpiło. W konsekwencji powyższych ustaleń należało stwierdzić, że organ administracji prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, mimo że nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od merytorycznego rozpoznania sprawy (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2019 r., II OSK 1559/19, CBOSA). Z powyższych względów, w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę należało uwzględnić i na tej podstawie zobowiązać organ do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia [...] października 2022 r., o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku.Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie była jednak rażąca. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., I OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14, wyrok WSA w Łodzi z 11 stycznia 2018 r., II SAB/Łd 209/17, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie organ w sposób nieprawidłowy zastosował przepis prawa i wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków wniosku w sytuacji, gdy zastosowane przez organ środki były nieadekwatne do sytuacji. Stwierdzona bezczynność była zatem skutkiem błędnej interpretacji przez organ treści art. 64 § 2 k.p.a. i jego zastosowania w niniejszej sprawie, a nie celowego działania tego organu. Odnosząc się z kolei do zgłoszonego w skardze żądania wymierzenia grzywny organowi, należy zauważyć, że z przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. jasno wynika, iż grzywna, jest jednym z dwóch (obok sumy pieniężnej) środków o charakterze finansowym, które mogą być orzeczone w razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przy tym decyzja o ich zastosowaniu, w tym wybór konkretnego środka (grzywna, suma pieniężna albo oba te środki łącznie) należy do sądu (por. wyroki NSA: z 8 lutego 2017 r., I OSK 1314/16; z 11 kwietnia 2017 r., I OSK 1506/16; z 11 lipca 2017 r., II OSK 879/17, CBOSA). Zatem zasądzenie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej od organu – podobnie zresztą, jak i nałożenie na organ grzywny – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyroki NSA: z 3 lutego 2017 r., II GSK 1695/16; z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1685/17, CBOSA). Grzywna pełni przede wszystkim funkcję represyjną i prewencyjną (dyscyplinującą). Mając na uwadze, że nie znajduje potwierdzenia w tej sprawie stan kwalifikowanego naruszenia prawa wynikający z bezczynności, Sąd oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny (pkt III sentencji wyroku). O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego, na którą to kwotę składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.